Hulp partner na geboorte

  • Hulp partner na geboorte

    Ik ben 3 weken geleden bevallen van een gezonde dochter, de onderbroken nachten beginnen hun tol te eisen.
    Van mijn partner krijg ik geen hulp, dus ik sta elke nacht 2-3 keer op om flesje te geven. Ze doet ongeveer half
    uur over een flesje, dan nog pamper verversen dus al gauw uur wakker iedere keer.
    Als ik mij overdag in zetel zet en even tv kijk krijg ik de verwijten al te horen, ben lui, ben een koningin in de zetel,
    ik doe niets met mijn andere kinderen,...
    Huishouden komt ook volledig op mij terecht, ik ben doodmoe.
    Nu vroeg ik mij af of er nog mensen in dezelfde situatie zitten en hoe gaan jullie daar mee om?
  • hey,

    Eerst en vooral proficiat met de geboorte van jullie dochtertje! love.gif
    Spijtig dat jouw man de mooiste moment van je leven verpest door zo dingen te zeggen! Was hij ervoor ook al zo dan en bij de geboorte van de andere kindjes? Zowiezo heeft hij geen recht van spreken want jij doet alles, dus probeer er u vooral niet te veel van aan te trekken.. misschien is hij gewoon jaloers dat jij thuis bent en voor de dochter kunt zorgen en hij moet werken?
    Bij mij vond mijn vriend het heel erg toen hij na paar weken na de geboorte terug moest werken en ik kon thuisblijven met de dochter vandaar dat ik in die richting denk?
    veel sterkte alleszins!
  • Jeetje, dat vind ik erg voor je. Eerst je hele lijf 9 maanden keihard laten werken, dan een bevalling en tussen de gebroken nachten door herstellen en heel het huishouden op je schouders.
    Mijn vriend mag zich kapot schamen als hij dan dat gedrag zou gaan vertonen, dat hield hij bij mij 1 dag vol.
    Als hij over je grens gaat mag je best de touwtjes wat aantrekken hoor!

    Dat hij al niets hoeft te doen is 1, maar een beetje dankbaarheid en bewondering in ruil daarvoor lijkt mijn het allerminste wat hij je kan geven!

    Ik ben 23 weken zwanger en mijn vriend neemt mij al heel veel uit handen en wanneer ik aangeef dat ik iets even niet wil dan toont hij zijn begrip en zegt me elke dag hoe trots hij op me is... ook als ik eens hormonaal onuitstaanbaar ben. Zoiets doe je samen vind ik, zwanger worden, zijn en opvoeden... en als hij meer in samen zou denken, had jij allang weer meer energie gehad, dus hij loopt te vitten over de gevolgen van zijn eigen gedrag....
  • Dat je voor veel zelf instaat zal bij heel wat vrouwen met werkende mannen zo zijn maar die commentaar als jij in de zetel zit. Beetje respect voor u is niet te veel gevraagd e.
    Nachten nam ik op mij tijdens de week. Weekend deden we samen.
    Huishouden deed ik snel terug zelf. Man was na 10 dagen al terug volop aan het werk maar als het een stort was thuis of ik had geen eten of geen zin om te koken, dan werd daar niks van gezegd.
    Die kritkiek zou ik niet pikken en eens wat leer uitleg vragen. Mss zit hem iets dwars ?
  • Nu zoonlief beetje ouder is speelt hij vaker met hem. Zoontje is bijna 10 maand. 10 dagen geleden moest hij wel alles doen omdat ik jammer genoeg in het ziekenhuis lag ­čśş
    Maar denk op 10 maand max 5 Pampers ofzo gedaan
  • Ik denk dat velen herkennen dat we er toch wel grotendeels alleen voor staan. Hier zorgt het ook soms voor wrevel. Maar die commentaren vind ik ook niet acceptabel. Toch zeker eens proberen aan te kaarten met hem...
  • Hij moet zelfs nog niet werken, hij is nog in verlof tot 7 augustus.
    De woorden dat hij trots zou zijn heb ik nog geen enkele keer gehoord­čśž.
    Dit is ook enige plek waar ik mijn hart kan luchten, want als ik soms
    eens laat vallen dat ik alles alleen doe tegen iemand, krijg ik de commentaar
    dat ik slachtoffer aan het spelen ben.
    Begin steeds minder te kunnen verdragen van mijn 2 andere kinderen.
    Enkel eerste dag als ik uit ziekenhuis kwam heeft hij wat geholpen voor de schijn
    op te houden omdat er bezoek was.
    Opstaan s nachts voor mijn dochter is mij niks te veel maar zou gewoon ook eens willen
    slapen, gewoon rusten zonder verwijten, dat enige wat mij interesseert in de zetel zitten is en
    Tv kijken, dak een slechte moeder ben en die dingen.
    Enige wat ik dezer dagen kan doen is tv kijken, hij heeft tijd voor zichzelf, sporten, voetbal,...
    Ik kan daar met hem niet over praten, gisteren werd het mij allemaal te veel en begon ik te wenen, daar kreeg ik
    ook opmerkingen over...
  • Jammer dat je nergens terecht kan, ik versta niet dat iemand tegen u zegt dat je het slachtoffer speelt!!
    Je hebt het al zwaar genoeg als je alles alleen doet, chapeau daarvoor!
    Maar geeft uw man altijd zo commentaar? Sorry maar niemand verdient het om zo tegen gesproken worden hoor, jij verdient beter!

  • Waarom ben je nog voor een derde kindje gegaan?
    Ik snap echt niet hoe je met zo een bruut kunt samen zijn.
  • Aangezien de topicstarter toen ze 6maand zwanger was een topic opende waar het verhaal net zoals nu was, zal het daar mss altijd zo zijn?
    Mss kan ze dit nu gewoon niet hebben en is die man net zoals anders
  • Hij is Idd net zoals anders... en op andere momenten kan ik dat allemaal aan mij laten
    voorbij gaan en heb ik mijn "leven" maar nu zit ik "vast" kom ik praktisch niet buiten
    geen sociale contacten en dat stapelt zich allemaal op...
  • Eerst en vooral een hele dikke proficiat met de geboorte van jullie kindje!

    Wat mij betreft speel je zeker geen slachtoffer! De keuze voor een kind is een keuze die jullie samen maken en daar horen heel wat verantwoordelijkheden bij. Meestal neemt de vrouw inderdaad wel wat meer taken voor haar rekening, maar dat geeft je man niet het recht om zo tegen jou te doen en zelf helemaal niets doen.

    Nu heb ik wel je topic enkele maanden geleden gelezen en om eerlijk te zijn... dit zag je eigenlijk toch wel aankomen? Heel wat mensen hebben je toen al gewaarschuwd dat je er alleen voor zou staan als er niets ging veranderen in jullie onderlinge relatie en vooral door het gebrek aan respect van jouw man naar jouw toe! Hebben jullie ondertussen (voor de baby er was) er nog gesprekken over gehad? Heb je kunnen doorspreken over hoe jij je voelt? Persoonlijk denk ik dat deze situatie niet zal veranderen zolang je man zo respectloos blijft... Ik hoop dat ook uit de grond van mijn hart dat je dat respect op een of andere manier alsnog kan afdwingen, voor jezelf maar zeker ook voor je kinderen!
    Beb je in tussentijd al kraamhulp gekregen? Dat kan misschien ook wel al wat van je werk verlichten? Een poetsvrouw in huis nemen? Was naar een strijkatelier brengen?
  • Proficiat met de geboorte van je dochter.
    Ik volg de reactie hierboven. Door het gedrag van je man tijdens je zwangerschap (en wellicht voordien ook) wist je waar je aan toe was. Er werden in het andere topic verschillende tips gegeven. Heb je daarvan iets opgevolgd?
    Je hart komen luchten is een ding, de situatie proberen aanpakken iets anders. Ik hoop dat je de moed vindt daar wat aan te doen.
  • het probleem uitspreken is idd wel de eerste stap
    en het luidop zeggen maakt het probleem vaak al wat kleiner
    ... in de veel gevallen
    maar hier ... Goh
    Kan je minder verdragen van je andere kinderen omdat je te moe bent ? Of ga je de kant op van een postnatale depressie ?
    Zijn er geen vrouwen in je omgeving die ook kinderen hebben en weten wat het is om voor kindjes te zorgen ?
    Ik zou zeggen ... Lekker egoïstisch zijn in de mate van het mogelijke ! Je grotere kids eens weg doen, je man zonder eten laten zitten en boodschappen en gezellig met je kleintje een uitstap doen ! Tijd voor jezelf nemen! De verwijten krijg je toch dus waarom zou je nog rekening houden met hem of wat hij er van denkt ?
    Narcist je man ??
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld