Bevallen zonder epidurale?

  • Bevallen zonder epidurale?

    Hallo
    Ik ben 26 weken zwanger van onze eerste dochter... Ik begin meer en meer aan de bevalling te denken...

    Zijn hier ervaringen met bevallen zonder pijnstilling? Ik zou dit willen doen maar heb geen idee wat te verwachten. Wat als ik zoveel pijn krijg dat ik de bevalling niet meer bewust ervaar...

    Wat zijn voordelen en nadelen volgens jullie?

    Elke
  • Laten we voor op stellen dat je juist door de pijn de bevalling ervaart. Van top tot teen verdoven en dan in eens een baby noem ik geen bevallings ervaring. Maar dat is mijn mening.

    Bij nienke had ik een ruggenprik. Maar was toch een hel bevalling. Knip, verlostang, weeenopwekkers. Ergens blij dat ik een ruggenprik had. Bij Emily zonder gedaan. En wat was dat fijn. Ik ging goed mee in de weeen. Alleen aan het einde raakte ik mezelf een beetje kwijt. Gelukkig heeft de vk me er door heen geholpen. En toen het zo ver was en mocht persen, wow wat was dat mooi. Ik voelde haar hoofdje zakken. Uiteindelijk toen haar hoofdje eruit was voelde ik haar lijfje in mijn buik draaien en daar was ze. Een veel natuurlijke ervaring. En zou het zo weer over doen!

    Een ruggenprik of niet is een persoonlijke keuze. Bij mijn eerste wist ik niet wat me te wachten stond. En ik heb serieus geroepen "ik kan dit niet! Ik ga dood!" wat natuurlijk onzin is, maaelr ik wist niet wat er gebeurde en had gewoon intens pijn. Bij Emily wist ik hoe het was, wat het was. Dus ik zette verstand op nul en ging er voor zonder ruggenprik. En blij toe!
  • Het hangt er een beetje vanaf wat voor bevalling je hebt. Niet om je schrik aan te jagen, maar ik had een heel zware bevalling, en ik was blij dat ik epidurale heb laten zetten. Om half 5 's morgens wakker geworden met een scheurtje in mijn vliezen. Slapen zit er dan natuurlijk niet meer in. 's Morgens naar de verloskamer, en ik heb de hele dag weeën gehad zonder dat er een beetje vooruitgang was. Tegen de avond epidurale laten zetten en dan heeft het nog geduurd tot half 10 's anderendaags voordat onze zoon geboren was. Ik was uitgeput. Omdat hij ook nog een sterrenkijker was, heb ik het laatste half uur nog op handen en knieën moeten liggen om hem te laten draaien. Ik was zo moe dat ik tussen twee weeën even in slaap viel, op handen en knieën! Ik denk niet dat ik er geraakt was zonder epidurale.
    Ik wil maar zeggen: bekijk het op het moment zelf. Als je een vlotte bevalling hebt en je kan de weeën goed opvangen, kan je het gerust proberen zonder pijnstilling. Als je echt te veel pijn hebt, is het toch ook geen schande om epidurale te vragen?
    En qua ervaring: ik heb mijn zoontje er zelf mogen uitnemen, dat was een geweldige ervaring ❤
  • Start met het gedacht dat je wel zal zien.
    Ik had reeds 2 bevallingen en voor mij persoonlijk heeft heet al dan niet vragen van een epi voornamelijk te maken met hoe je omgaat met de bevalling.
    Bij de oudste was voor mij alles chaos, wat gaat er gebeuren, wat moet er nog komen, ingeleid dus al wat extra stress,
    Bij nr 2 alles opt gemakt gestart, rustig in het hoofd, ik wist wat kwam, ....
    Binnen een 7tal weken komt nr 3 er aan en ik ga de bevalling proberen nemen zoals bij de 2de. Rustig aan en het hoofd cool houden. Er zijn er al 2 uitgekomen dus een 3de lukt ook wel en is het echt een soep, dan kan ik nog zien wat ik doe.

  • Ik wilde ook graag zonder ruggenprik. Tot 5cm opening ben ik thuis gebleven. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis duurde het vijf uur om een cm meer opening te hebben. Het kwam maar niet op gang en duurde zo lang. Als het vlot zou gegaan zijn, had ik kunnen doorbijten. Omdat het zo lang bleef aanslepen heb ik toch beslist voor een prikje. Geen spijt van gehad. Oke je voelt je weeen niet meer maar je moet nog wel persen (pijnloos) dus voor mij is het echt wel dat ik ook het gevoel heb dat ik echt een kindje op de wereld heb gezet.

    Grtjs
  • Ik geef neuzeke gelijk. Neem de bevalling zoals ze komt ipv op voorhand vast te leggen of je zonder of met gaat bevallen. Hoe meer je droomt of hoopt op een bepaald scenario, hoe minder dit dikwijls uitkomt.
    Voor mij persoonlijk is de recuperatie na de bevalling sneller zonder epidurale dan met epidurale. Bij de epidurale viel bij mij het besef van wat er met en rond me gebeurde volledig weg,dus heb ik weinig herinneringen aan die bevalling.
  • Zoals al gezegd, dat is iets dat je beter bekijkt op het moment zelf.
    Maar in tegenstelling tot Caroline, vond ik juist dat ik de dingen die rond mij gebeurden net beter besefte doordat de pijn onder controle gehouden werd met een epidurale (pijn was zeker niet volledig weg, maar het ergste was eraf). Voor de epidurale had ik geen fut om te beseffen wat er rond mij gebeurde.
  • Ik wilde graag bevallen zonder epidurale. Maar ik had een inductie wat anders is dan een spontane bevalling. In het begin viel het goed mee maar nadat mijn vliezen gebroken waren vond ik die weeën wel hevig. Heb uiteindelijk toch een epidurale gevraagd en geen spijt van!
    Je kunt het uiteindelijk maar de moment zelf beslissen vind ik! De ene persoon kan meer pijn wegpuffen/verdragen dan de andere. Sowieso laten ze jou papieren invullen voor moest er een epidurale gestoken worden, dan kan je altijd zelf nog beslissen als keer eentje wil of niet smile.gif
  • Ik ben zonder epidurale bevallen. Bevalling was nochtans ingeleid en ik ben in een zware weeenstorm terechtgekomen, maar uiteindelijk ging alles heel vlot waardoor het toch gelukt is om vol te houden.
    Je moet gewoon het moment zelf afwachten en geen verwachtingen hebben.

    Ik heb geen papieren moeten invullen ivm epidurale..
  • Eerste keer ingeleid met epidurale. Bevalling duurde 12u en was bij aanvang reeds uitgeput, dus blij dat ik ze had. Alhoewel ze bij de eigenlijke persweeën niet meer werkte, heeft ze mij toch geholpen om tot op dat punt te geraken met nog voldoende energie om te persen.

    Tweede bevalling - 3 weken terug - ging opeens zooo snel dat een epidurale zelfs niet meer lukte! Weeën kon ik initieel en tot mijn eigen verbazing rustig opvangen, zelfs nog wat gaan eten tussendoor (zat toen op 5cm). Men had gevraagd ofdat ik de epi al wou, maar vond dat echt (nog) niet nodig. Toen ik het moeilijker kreeg en ik toch mijn epidurale wou, zat ik op 6cm en brak iets later ook mijn water met een weeenstorm tot gevolg. Zo'n 40min later was ik bevallen. Het was even paniek omdat het allemaal zo snel ging en ik met die (geannuleerde) epidurale in mijn hoofd zat.

    Achteraf bekeken ben ik blij dat het een natuurlijke bevalling geworden is. Ik was me veel bewuster van mijn lichaam, voelde perfect wanneer ik moest persen en het ging naar mijn gevoel ook deels daarom veel vlotter. Voelde ze ook echt uit me komen en kon het deze keer ook perfect meevolgen totdat ze op de buik gelegd werd. Een mooiere ervaring dan de eerste keer!! Nadien was ik bijna instant gerecupereerd, terwijl dit bij mijn eerste bevalling totaal niet het geval was. Wss deels door de duur van de bevalling, maar zeker ook door de epidurale.

    Het hangt dus echt van de situatie af! De eerste bevalling had ik - geloof ik - nooit zonder epi aangekund. De tweede dan weer wel, waardoor ik ook te laat was om nog een epi te vragen. Je kan echt altijd meer aan dan je denkt... En een goede vroedvrouw helpt je daar echt door!!

    Ter aanvulling:1ste keer geen documenten voor epi, 2de keer wel. Is een nieuwe richtlijn blijkbaar? Moest ik wel vooraf invullen en niet bij de eigenlijke bevalling!
  • Ik denk dat de meeste vrouwen een tweede bevalling intenser beleven en sneller recupereren nadien, ongeacht epi of niet, maar wel doordat ze al weten wat er gaat komen en daardoor rustiger zijn. En het recupereren gaat sneller doordat het niet de eerste bevalling was. Bij de eerste bevalling verandert er veel meer aan het lichaam dan bij volgende bevallingen, die eerste baby moet de 'weg vrijmaken', waardoor de recuperatie anders is.
    Ik heb bij allebei de bevallingen epi gehad. Ik heb de tweede bevalling veel rustiger en dus intenser beleefd en was bij de tweede ook véél sneller gerecupereerd dan bij de eerste.
  • Je kan nog zo veel bevalling's verhalen lezen, maar ieder bevalling en ervaring is anders.

    Ik ben voor een natuurlijke bevalling, al die ingrepen raakt je de controle kwijt over je bevalling en vaak heb je dan meer ingrepen nodig. Soms is het niet anders he, maar vaak wordt er toch te snel ingegrepen.

    Bij de bevalling heb je altijd een moment dat je denkt ik kan niet meer (denk altijd, dit is pijn waar je niet dood aan gaat, pijn wordt normaal gezien ervaren als gevaar er is iets, maar dit is anders). Op dat punt, zit je op je einde van je bevalling, als je daarin je rust weer weet te vinden dan kan het snel gaan. spanning/paniek houd het tegen (dat is natuurlijk zo geregeld, bij gevaar moet je kunnen vluchten en dat kan midden in een bevalling, dat is goed voor jou en je kindje, je lichaam is nog steeds die oermens van eeuwen terug). Rust vind je in je ademhaling. de manier hoe is wat je zelf moet vinden. Je kan nog zo veel cursussen nemen (wat goed is overgens hoor) maar je vind je eigen ritme. Ik zat toen zo vast in wat ik geleerd had, dat ik vergat te luisteren naar mijn lijf die op dat moment aan het bevallen was. tot ik dat los liet in een paniek moment en dacht ik ga er gewoon door heen en toen ademde ik rustig en op de ritme van mijn lijf. half uurtje later had ik mijn dochter.
    De positie waarin je wil bevallen moet je echt zelf aanvoelen. het meest natuurlijke houding is op handen en knieen. het meest onnatuurlijke (vanwege houding van druk zetten en je bekken) is op je rug, daarom gaan heel veel bevallingen ook moeizaam en langzaam. Sommige vrouwen bevallen staand of gehurkt. Zo zelf wat je fijn vind. Ik heb helaas wel moeten bevallen op mijn rug, en gelukkig was ik sterk genoeg en wist ik dat het wel kon, om het zo te doen. Ik moest vroeger bevallen, en om snel bij het kindje te kunnen moest het op de rug gebeuren. Maar heb je de keuze (en vaak altijd he, vergeet dat niet, het is jou lijf en jou bevalling) zoek uit waar jij je prettig bij voelt. meestal beweeg je met de draaing van je kindje mee, jullie bevallen samen.
    Als je na denkt dat ja bevallen pijn doet (bij mij voelde het als hele zware menstruatie krampen die komen en gaan, en toe nemen in kracht, tot je persdrang krijgt, tussen de pauzes voel je niks en ben je helder, tot de volgende wee/golf). en je even je controle kan verliezen maar je daar ook door komt, kan je het zonder pijnbestrijding. Je voelt je bevalling en voelt beter aan waar je op dat moment zit en wat je nodig hebt, je komt dan eerder in die trans van bevallen. met pijnbestrijding voel je het minder/niet, en kan de bevalling langer duren, waarbij andere ingrepen om de hoek komt kijken, je hebt dan geen controle meer over je eigen bevalling. Mits het niet nodig is, soms wel natuurlijk, zou ik er niet voor kiezen. Ik ben dus ingeleid, maar zonder pijnbestrijding, en een inleiding doet veel pijner, omdat het te snel gaat vaak (ze voeren het snel op). Maar omdat ik al controle niet meer had op het begin van de bevalling wou ik ook niet dit belangrijke deel missen. Ik had al kans dat het een keizersnee wert, dacht ik dat te willen voor komen en er voor te gaan (met pijnbestrijding was er zeker veel meer kans op een keizersnee omdat het dan te lang duurt ondanks inleiden). Ik heb niet gegild geroepen niks... ik was aan het bevallen en in trans en dat zag iedereen, in totaal 4,5 uur over gedaan.
    Je lijf is er voor gemaakt om dit aan te kunnen, nu je geest nog wink.gif smile.gif

    Heel veel succes, en je kan het!
  • Hoi
    Laat het op je afkomen en doe waar je jou goed bij voelt.
    Het is geen schande om een epidurale te vragen.
    Ik heb het 16 uur volgehouden zonder en was doodmoe om verder de arbeid door te staan.
    Het voelde als falen toen ik epi vroeg, huilde zelfs. Nadien was ik zo zwak en moe dat ik de kracht niet had om mijn kleine mannetje vast te houden.
    Elke bevalling is anders, verwijt jezelf niks wanneer je wel een epidurale vraagt!
  • En laat je ook geen schuldgevoel aanpraten.
    Ikzelf had een super vlotte 3de bevalling en besef nu pas hoe simpel bevallen voor sommigen kan zijn, omdat ik hetzelf heb meegemaakt. Als het zo vlot gaat en allemaal goed loopt, is het achteraf gezien makkelijk spreken natuurlijk. Had ik net zoals bij de 2de blijven sukkelen dan had ik sowieso een epi gevraagd. Het is door het vlotte verloop.dat ik rustig kon blijven en wel effe kon doorbijten. Maar ik voelde al snel dat ik geen zin had in uren afzien deze keer.
  • Ik ben bevallen zonder epidurale, en het was een helse beleving. Ik ben gegaan met de idee om natuurlijk te bevallen en heb dat uiteindelijk kunnen waarmaken. Het was een zware bevalling, zoals @Rogue, hoge vliesscheur 's morgens iets voor 6. Door de vroedvrouw lang kunnen thuisblijven tot 22u (weeën pas om 19u begonnen na het strippen). Eenmaal in de kliniek is het stilgevallen Uren heb ik gedaan over de laatste centimeters. Dochter bleek een sterrenkijker, die tijdens de arbeid nog moest draaien. Best pijnlijk zo.
    Ik wou liefst gehurkt bevallen maar daar had de vervangende gyn geen oren naar. Vreselijk vond ik dat. Ze vergat dat er nog een mama rond de baby zat. Ons meisje is geen moment in gevaar geweest en had een constante hartslag. Bevallen moest ik wel al liggend op de tafel. Na 2 uur persen is dochterlief geboren met de zuignap iets over 6 de volgende morgen. Het hoeft geen tekening te zeggen dat ik uitgeput was. Toch ben ik blij met mijn keuze en het feit dat ik kon bevallen zonder epi. Niet dat bevallen met verdoving als falen ging voelen, maar ik ben toch blij met mijn hoge pijngrens. Ik heb de bevalling erg bewust beleefd en was behoorlijk snel weer gerecupereerd.

    Kijk er met een open geest tegenaan. Stel evt. een geboorteplan op, maar hou je er niet krampachtig aan vast. Iedere bevalling is anders, maar weet dat je sterker bent dan je denkt en laat je vooral niets aanpraten. Volg je gevoel. Een bevalling met epi is niet 'minder' dan er zonder als je begrijpt wat ik bedoel. Veel succes!
  • Hier 4 keer bevallen....4 andere belevingen....
    eerste ingeleid met epidurale...beetje uit onwetendheid en op aandringen van de vroedvrouw....bevallen op 9u van dochter 4,180 kg en 54 cm
    tweede puur natuur...spontaan begonnen...water breken en weeënopwekker in het ziekenhuis....bevallen op 9u van een dochter 4,360 kg en 54 cm
    derde ingeleid zonder epidurale...sleutelbeenbreuk doordat baby vastzat...bevallen op 7 u van een zoon 4,540 kg en 56 cm
    vierde ingeleid met epidurale (op vraag van de papa...hij wilde me niet meer zien pijn lijden) bevallen op 10u van een zoon 4,645 kg en 54 cm
    zou zeggen laat het op je afkomen en beslis op het moment
  • Ik ben 3x bevallen zonder epi. Eerste keer spontaan weeen gekregen die niet voldoende hun werk deden, weeenopwekkers gekregen. In totaal ruim 13u geduurd. 2e keer ingeleid, vliezen gebroken en weeenopwekkers gekregen.bevallen binnen 4,5 uur. Heel heftig maar kort. Derde keer na toucheren spontaan begonnen en geen weeën opwekkers gekregen. Bevallen na ong 13u.
    Ik ben heel blij dat ik zonder epi bevallen ben elke keer. Heel bewust voor 'gekozen' (Ik besef heel goed dat een epi soms echt nodig is).
    Tegen de persweeen aan, de laatste cm's opening, begin ik te vragen om epi, dan denk ik dat ik het niet meer aankan. Maar elke keer blijkt dan dat de persweeen eraan komen. Eens dat ik dat voel, komt er een grote opluchting voor mij. Persen doet pijn, zeker, maar een heel andere pijn dan de 'voor'weeën. Stekend en duidelijk in het geboorte kanaal. Maar gelukkig voor mij kan ik heel goed persen wink.gif na 1x persen is het kindje al halverwege en moet de gyn met spoed komen. Laatste keer heeft de vroedvrouw de bevalling gedaan, de gyn was veel te laat goofy.gif
    Het hielp bij mij enorm dat mijn man ook volledig achter me stond. Een epi is niet zonder risico's, dat is onze hoofdreden. Mijn man weet dat ik sterk genoeg ben om dit te kunnen (zolang de bevalling normaal verloopt, he) en dat geeft mij echt kracht en zekerheid. Samen sta je sterk bigsmile.gif
  • Ik had op voorhand goed nagedacht over hoe ik wou bevallen: zo natuurlijk mogelijk, geen weeenopwekkers, geen epi, zolang mogelijk thuis blijven.
    Nu kreeg ik op 34 weken een beginnende zwangerschapsvergiftiging en zware infectie. Ik had dus geen keuze meer. In het ziekenhuis bevallen en inleiden. De eerste keren heb ik mij verzet tegen de weeopwekkers en het opdrijven daarvan. Vroedvrouw en gynaecoloog vonden het echter beter dit toch te doen. Na 23u weeën opvangen met 40 graden koorts en nog steeds maar op 5cm te zitten heb ik een epidurale gevraagd omdat ik te moe en ziek was om de weeën nog deftig op te vangen. Een uur na de epi had ik volledige ontsluiting... Zo zie je maar dat een epi echt kan helpen. Het enige grote nadeel ervan vond ik dat ik mijn persweeen niet 100% goed voelde waardoor het persen langzaam en moeilijker verliep.

    Zoals eerder gezegd, denk op voorhand na over een geboorteplan, maar wees niet ongelukkig als je het moet loslaten door omstandigheden.
  • Indien het bij mij een natuurlijke bevalling zal zijn, kies ik ervoor om zonder epidurale te beginnen. Gezien het bij de eerste een spoedkeizersnede was heb ik geen idee hoe weeen voelen, alleen van horen zeggen.
    Ik weet dat ik van mijn eigen geen hoge pijngrens heb en snel in paniek geraak. Dus ik probeer zonder maar zal niet aarzelen van een ruggeprik te vragen indien het mij teveel wordt. Ik zal mij er zeker niet slechter bij voelen
  • Zoals zo vele reacties hierboven, kijk hie het gaat...

    Bij mijn eerste sloot ik epidurale zeker niet uit (bij de tandarts krijg je ook verdoving, dus waarom zou je persé alle pijn moeten verduren in een bevalling die uren duurt was mijn idee).
    Uiteindelijk zijn mijn vliezen gebroken, 5 weken te vroeg, maar kreeg ik niet spontaan weeën. Na nog een ganse dag in het ziekenhuis werd de bevalling ingeleid. En hoewel ik voordien sowieso het idee had: “inleiding = epi” kreeg ik toen toch wel wat schrik voor zo een grote naald in mijn rug, dus de ganse ochtend tot de middag dapper zo door gedaan. Het vorderde niet echt geweldig, het tempo van de weeen bij een inductie ligt van in het begin hoog, ik was moe, de weeën vertraagden en ze wilden nog extra weeënopwekkers geven en toen stelde mijn gyn zelf voor om toch maar een epi te nemen. Nog een uur bedenktijd gehad maar toen toch epi laten zetten. Super gedaan niks last van gehad (je hoort soms andere verhalen) ze hebben de extra weeenopwekkers gegeven, maar ik ben in slaap gevallen smile.gif ik voelde het niet smile.gif na anderhalfuur kwam de gyn mij wakker maken: benen omhoog en persen! De baby komt er aan. Ik vond het een gek gevoel dat ik echt moest nadenken over hoe ik nu kracht op mijn buik moest zetten, maar omdat ik geen pijn had kon ik wel mijn man z’n enthousiasme in de nakende geboorte delen smile.gif baby geboren, nog een tijdje bij me gehad tot hij naar neonato moest, recht gestaan en van de bevallingstafel naar het gewone bed gewandeld, dus ik moet zeggen: mijn epi was top!

    Mijn tweede zoontje is thuis geboren, geen epi mogelijk dus smile.gif het was een veel snellere bevalling, ik moest ook niet op m’n rug liggen maar zat op een baarkruk... maar de tijd dat dat persen duurt... damn het doet toch wel heel veel pijn! Ik werd er op zich angstig van omdat ik niet zo om kon met het gevoel dat mijn lijf een heleboel dingen deed waar ik geen controle over had. Op het moment van de geboorte was ik in mijn hoofd ok veel meer bezig met de pijn dan met de baby die er aan kwam... maar goed... eens die er is ben je dat natuurlijk ook weer snel vergeten smile.gif

    Het waren twee heel verschillende ervaringen. Ik heb er geen negatieve gevoelens over. Alleen, had ik geweten dat de epi de eerste keer zo goed zou meevallen, ik had ze uren eerder laten zetten smile.gif de weeen bij een inductie zijn echt niet te vergelijken met natuurlijk opbouwende weeen.

    Nu zwanger van nummer drie, de bevalling, dat zullen we dan wel zien smile.gif ik sluit niks uit smile.gif
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld