Wanneer scheiden steeds vaker door je hoofd spookt

  • Wanneer scheiden steeds vaker door je hoofd spookt

    De laatste tijd spookt het steeds meer door mijn hoofd om weg te gaan van mijn man. Ik wil er zo graag met iemand over praten, maar ik weet niet goed wie ik met zo'n zware materie kan vertrouwen. Daarom even hier.
    We zijn al meer dan 10 jaar samen (jeugdliefdes) en hebben 2 jonge kindjes.
    Onze jongste was (en is) een huilbaby/peutertje. Hij huilt enorm veel en vraagt veel zorg en aandacht. Daardoor kreeg onze relatie en serieuze klop. Sowieso staat die al onder druk bij de komst van een nieuw leven, want iedereen moet zich aanpassen, maar dit zorgde toch voor nog meer stress.
    Nu, de tijd ging voort en ik voelde vaak steeds meer afstand tussen mijn man en ik.

    De laatste vier weken spookt het heel regelmatig door mijn hoofd om van hem weg te gaan. Ik kijk al uit naar leuke appartementen om samen met mijn twee jongens te gaan wonen. En toch houdt er mij iets tegen. Ik kan het niet benoemen, maar ik wil wel graag mijn gedachten uitwisselen met misschien mama's die in dezelfde situatie zitten.

    Dankjewel
  • Hoi,

    Ik zit niet in deze situatie en kan je dus ook geen raad geven maar het je er al aan gedacht dat de kids ook soms niet bij jou in het appartement gaan zijn maar bij hun papa. Ik zeg niet dat je niet moet scheiden maar ik hoor van mijn gescheiden buurvrouw, die heeft de kids een week wel en een week niet, dat ze heel veel mist de week dat ze bij papa zijn. Mischien de pro en contra s eens op een rij zetten. Kinderen zijn altijd een aanpassing in het leven en vaak isdat voor een vrouw gemakkelijker dan voor een man, je heb dat zorgende in jou en de kids komen op de eerste plaats, wat je man niet zo prettig vind, praat erover met hem en mak eventueel een afspraak om om de week, 14d eens iets samen te doen zonder de kids, eens koffie drinien, eens iets gaan eten, een filmpje, een glaasje wijn in de zetel zonder TV,........
    Ik zou zeggen denk goed na over een scheiding wat er nu is, je gezin, krijg je daarna nooit meer terug.
    Groetjes christa
  • Ik ga hier ook even anoniem reageren.

    Ik zit ook in jouw situatie, maar dan aan het andere einde. Mijn man denkt de laatste tijd zoals jij. Mijn man heeft er alleen heel lang mee gewacht om hierover met mij te praten. Heb jij er al met je man over gesproken? Hoe komt het dat je hierover nadenkt? Gaat het alleen over de moeilijke periode met de jongste? Of zijn er nog andere zaken in de relatie die daaraan bijdragen?

    Het is natuurlijk zo dat kinderen veel veranderen in een relatie. En ervoor zorgen dat er minder tijd is voor jullie als koppel. Is dit het probleem? Want als je hierover met elkaar kan praten, dan kan hiervoor ook een oplossing zoeken. Als je kan peilen naar elkaars behoeften, dan kan daar ook een oplossing voor zoeken en elkaar daarin tegemoet komen.

    En zoals de persoon hierboven ook al zegt. De impact van een scheiding is natuurlijk niet te onderschatten. De kans is groot dat de kinderen een week bij jou zijn en een week bij je man. Het is in ieder geval zeker zo dat je de kinderen ook zal moeten missen. Ik hoor vaak van mensen via via, want in mijn vriendenkring is er niemand met jonge kinderen uit elkaar gegaan, dat de aanpassing van een scheiding veel zwaarder valt dan gedacht. Dus misschien is het fantaseren erover mooier dan de realiteit.
  • ik vind, als ouder ben je op z'n minst je kinderen het schuldig van eerst alle andere opties te bespreken met je partner!
    Waar kan je aan werken?
    relatietherapie, therapie los van elkaar..

    denk dat je het een beetje rooskleurig ziet: leuk appartementje met je 2 jonge kinderen.

    Wat lees ik:
    1 op 2 weken je kinderen zien, de vakanties in de helft, alleenstaande mama wat financieel vandaag de dag héél zwaar is, kinderen die gaan opgroeien met gewissel van hier naar daar, 2 kamers, 2 huizen, 2 keer vaak verschillende opvoedingsmethodes...

    Ik ben zelf gescheiden als jongste dochter 14 maand was en zoon een dik jaar ouder.
    Zelf ervaar ik het na al die jaren nog steeds als 1 van de grootste zaken waarin ik gefaald ben, dan vooral als ouder!
    Maar ook als ex partner van... Enige troost die ik heb, ik wéét dat ik heel hard gevochten heb voor onze relatie. Maar als 1 van beide dat weigert, tja, dan stopt het ook op een bepaald moment.
    Maar die eerste 2/3 jaar na de scheiding, was zowel emotioneel enorm zwaar, als ook praktisch!
    Het gemis van je kinderen is ook niet te onderschatten. En ik vind niet dat dit makkelijker wordt met de jaren hoor.. dat blijft en zal altijd zo blijven zo lang ze in huis wonen.
    Ik zie nu ook welke negatieve gevolgen het heeft voor de kinderen, waar zij niet om gevraagd hebben. Wij hebben hierdoor een groot stuk hun leven bepaald en hoe ze zijn opgegroeid.

    Ik kan genoeg redenen zeggen waarvan ik denk: scheiden is de enige weg. Zelfs met alle bijkomende gevolgen.
    Maar uit je eerste post, kan ik dat nog niet zeggen.
    Jong gezin, huilbaby, veel stress, wat uit elkaar gegroeid.... als het enkel 'dat' maar is, dan lijkt het mij eerder snel opgeven.
    sorteer dus eerst dit leven beetje uit, voor je de beslissing neemt om een ander op te starten.
    Al is het nog maar met je kinderen in gedachten, want zij gaan levenslang de gevolgen mogen dragen bij jullie beslissing, zonder zelf keuze gehad te hebben.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld