Wanneer scheiden steeds vaker door je hoofd spookt

  • Wanneer scheiden steeds vaker door je hoofd spookt

    De laatste tijd spookt het steeds meer door mijn hoofd om weg te gaan van mijn man. Ik wil er zo graag met iemand over praten, maar ik weet niet goed wie ik met zo'n zware materie kan vertrouwen. Daarom even hier.
    We zijn al meer dan 10 jaar samen (jeugdliefdes) en hebben 2 jonge kindjes.
    Onze jongste was (en is) een huilbaby/peutertje. Hij huilt enorm veel en vraagt veel zorg en aandacht. Daardoor kreeg onze relatie en serieuze klop. Sowieso staat die al onder druk bij de komst van een nieuw leven, want iedereen moet zich aanpassen, maar dit zorgde toch voor nog meer stress.
    Nu, de tijd ging voort en ik voelde vaak steeds meer afstand tussen mijn man en ik.

    De laatste vier weken spookt het heel regelmatig door mijn hoofd om van hem weg te gaan. Ik kijk al uit naar leuke appartementen om samen met mijn twee jongens te gaan wonen. En toch houdt er mij iets tegen. Ik kan het niet benoemen, maar ik wil wel graag mijn gedachten uitwisselen met misschien mama's die in dezelfde situatie zitten.

    Dankjewel
  • Hoi,

    Ik zit niet in deze situatie en kan je dus ook geen raad geven maar het je er al aan gedacht dat de kids ook soms niet bij jou in het appartement gaan zijn maar bij hun papa. Ik zeg niet dat je niet moet scheiden maar ik hoor van mijn gescheiden buurvrouw, die heeft de kids een week wel en een week niet, dat ze heel veel mist de week dat ze bij papa zijn. Mischien de pro en contra s eens op een rij zetten. Kinderen zijn altijd een aanpassing in het leven en vaak isdat voor een vrouw gemakkelijker dan voor een man, je heb dat zorgende in jou en de kids komen op de eerste plaats, wat je man niet zo prettig vind, praat erover met hem en mak eventueel een afspraak om om de week, 14d eens iets samen te doen zonder de kids, eens koffie drinien, eens iets gaan eten, een filmpje, een glaasje wijn in de zetel zonder TV,........
    Ik zou zeggen denk goed na over een scheiding wat er nu is, je gezin, krijg je daarna nooit meer terug.
    Groetjes christa
  • Ik ga hier ook even anoniem reageren.

    Ik zit ook in jouw situatie, maar dan aan het andere einde. Mijn man denkt de laatste tijd zoals jij. Mijn man heeft er alleen heel lang mee gewacht om hierover met mij te praten. Heb jij er al met je man over gesproken? Hoe komt het dat je hierover nadenkt? Gaat het alleen over de moeilijke periode met de jongste? Of zijn er nog andere zaken in de relatie die daaraan bijdragen?

    Het is natuurlijk zo dat kinderen veel veranderen in een relatie. En ervoor zorgen dat er minder tijd is voor jullie als koppel. Is dit het probleem? Want als je hierover met elkaar kan praten, dan kan hiervoor ook een oplossing zoeken. Als je kan peilen naar elkaars behoeften, dan kan daar ook een oplossing voor zoeken en elkaar daarin tegemoet komen.

    En zoals de persoon hierboven ook al zegt. De impact van een scheiding is natuurlijk niet te onderschatten. De kans is groot dat de kinderen een week bij jou zijn en een week bij je man. Het is in ieder geval zeker zo dat je de kinderen ook zal moeten missen. Ik hoor vaak van mensen via via, want in mijn vriendenkring is er niemand met jonge kinderen uit elkaar gegaan, dat de aanpassing van een scheiding veel zwaarder valt dan gedacht. Dus misschien is het fantaseren erover mooier dan de realiteit.
  • ik vind, als ouder ben je op z'n minst je kinderen het schuldig van eerst alle andere opties te bespreken met je partner!
    Waar kan je aan werken?
    relatietherapie, therapie los van elkaar..

    denk dat je het een beetje rooskleurig ziet: leuk appartementje met je 2 jonge kinderen.

    Wat lees ik:
    1 op 2 weken je kinderen zien, de vakanties in de helft, alleenstaande mama wat financieel vandaag de dag héél zwaar is, kinderen die gaan opgroeien met gewissel van hier naar daar, 2 kamers, 2 huizen, 2 keer vaak verschillende opvoedingsmethodes...

    Ik ben zelf gescheiden als jongste dochter 14 maand was en zoon een dik jaar ouder.
    Zelf ervaar ik het na al die jaren nog steeds als 1 van de grootste zaken waarin ik gefaald ben, dan vooral als ouder!
    Maar ook als ex partner van... Enige troost die ik heb, ik wéét dat ik heel hard gevochten heb voor onze relatie. Maar als 1 van beide dat weigert, tja, dan stopt het ook op een bepaald moment.
    Maar die eerste 2/3 jaar na de scheiding, was zowel emotioneel enorm zwaar, als ook praktisch!
    Het gemis van je kinderen is ook niet te onderschatten. En ik vind niet dat dit makkelijker wordt met de jaren hoor.. dat blijft en zal altijd zo blijven zo lang ze in huis wonen.
    Ik zie nu ook welke negatieve gevolgen het heeft voor de kinderen, waar zij niet om gevraagd hebben. Wij hebben hierdoor een groot stuk hun leven bepaald en hoe ze zijn opgegroeid.

    Ik kan genoeg redenen zeggen waarvan ik denk: scheiden is de enige weg. Zelfs met alle bijkomende gevolgen.
    Maar uit je eerste post, kan ik dat nog niet zeggen.
    Jong gezin, huilbaby, veel stress, wat uit elkaar gegroeid.... als het enkel 'dat' maar is, dan lijkt het mij eerder snel opgeven.
    sorteer dus eerst dit leven beetje uit, voor je de beslissing neemt om een ander op te starten.
    Al is het nog maar met je kinderen in gedachten, want zij gaan levenslang de gevolgen mogen dragen bij jullie beslissing, zonder zelf keuze gehad te hebben.
  • de kinderpsychiater zei ooit tegen ons dat we die beslissing eigenlijk moet nemen zonder de kinderstress: de stress rond zorgenkinderen is een extra belasting op de relatie en is niet te onderschatten, maar ga je ook gelukkiger zijn als je alleen bent. Zou je je nog zo voelen, als er geen kinderen waren?

    Ik denk dat soms ook, maar de stress en de ruzies zijn altijd over de zorgen van de kinderen. En als ik dan alle zorg alleen op mij moet nemen, gaat mij eigenlijk niet verder helpen en ook niet gelukkiger maken. dan moet ik al die stress ook helemaal alleen dragen
  • Wij hebben weinig stress over de kinderen, maar zouden zonder de kinderen werkelijk niks meer hebben om over te praten. Dus ja, scheiden spookt door mijn hoofd. Vaak. Ik zoek naar huizen. Naar appartementjes. Naar hoeveel meer ik nog kan werken. Naar extra jobs in de week dat ik dan geen kinderen zou hebben enz. Ik zou toch aan een netto van 3000euro willen komen voor ik de stap zet.
  • wat ik ondertussen geleerd heb: ELK koppel op deze planeet heeft al eens aan scheiden gedacht... elke relatie heeft een punt waarbij daaraan gedacht wordt. En in sommige gevallen is dat een noodzakelijk punt (geweld, overspel, emotioneel geweld, verslavingen, liefde die zo op is dat het nefast wordt voor iedereen-ruzies ed-...) en in sommige gevallen is het eerder een idee van: het gras is groener aan de andere kant. En dat kan zijn, soms zal dat zeker zo zijn dat men niet echt een zware reden heeft om te scheiden en toch gelukkiger zal zijn na de scheiding. Maar vaak ook niet, of zeker niet direct. In dat laatste geval is scheiden een risico. Je kan je leven beteren door te scheiden, maar dat is niet zeker. Dat hangt af van vele factoren, die je vaak nu nog niet kan inschatten (bv hoe moeilijk gaat je man doen? hoe zwaar gaat het zijn als hij eerder een nieuwe partner heeft, die 'vervangmama' zou kunnen worden? wat als je door ongeluk/ziekte etc niet meer zoveel kan werken en toch terugvalt op kleiner inkomen?...)

    ik heb ook momenten dat ik levendig droom van een gescheiden leven. Dat ik zelf jaloers ben op gescheiden alleenstaanden (want boy, die hebben toch maar geluk, om de week een week voor zichzelf, de week met de kids is intenser want je moet dan die vorige week inhalen, uitgaan (en nee ik bedoel dan niet gaan dansen, maar gewoon met vrije vriendinnen iets drinken/eten of een cinema meepikken, wat als moeder en vrouw toch altijd een groter geregel is, maar als half vrije vrouw, toch in de kindvrije weken heel gemakkelijk te regelen, dat is: als de financieen meewillen natuurlijk smile.gif ) rust, geen seksverplichtingen, je huis inrichten en kuisen zoals je zelf wilt, geen rommel van man meer, en maar de helft van de kinderen (of maken kinderen toch wel rommel voor twee ook in gescheiden gezinnen smile.gif )

    Het is een beetje zoals dromen van 'hier alles opgeven en naar buitenland verhuizen' of van 'werk opgeven en eigen zaak starten'...
    Vele mensen bewijzen dat het kan, dat het je gelukkig kan maken... MAAR niet zonder veel strijd, zonder problemen, zonder doorzetten, zonder heel hard werken en beginnen met weinig
    En spijtig genoeg zijn er ook mensen die bewijzen dat het niet voor iedereen is weggelegd, dat ze ongelukkiger zijn, dat een mooie droom alleen niet genoeg is.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld