Zwanger na een longtransplantatie

, 1.582 keer bekeken

Door Conny op 11/10/2004 - 17:09:

Ik ben een vrouw van 28 jaar en heb sinds mijn geboorte mucoviscidose, een longziekte waarbij de longen en de luchtpijp stilaan vol slibben met taai slijm. Dat maakte dat ik heel moeilijk kon ademen, vlug moe was, veel ziek, dikwijls in het ziekenhuis opgenomen moest worden en oneindig veel medicatie moest slikken. Een hele lijdensweg dus.
Op een dag kwam ik tot de conclusie dat ik zo niet verder wilde leven. Er moest iets gebeuren, ik wou een longtransplantatie laten uitvoeren. Na tal van onderzoeken kreeg ik de verlossende boodschap dat ik in aanmerking kwam en dat men me op de lijst had gezet. Hoe lang het zou duren eer ik opgeroepen zou worden, daar kon niemand mij een antwoord op geven. Dus dan maar afwachten, een paar dagen, een paar weken... Die weken werden maanden, zelfs meer dan een jaar...
En dan... Na bijna 14,5 maanden gewacht te hebben, kwam op een zaterdagnamiddag het telefoontje dat ze longen hadden. Ik moest zo vlug mogelijk naar het ziekenhuis. Alles is heel vlot verlopen. Er zijn geen complicaties opgetreden, de revalidatie ging goed en na 19 dagen mocht ik het ziekenhuis verlaten. Ik voelde me een nieuw mens, herboren als het ware.

Door mijn ziekte heb ik op een gegeven moment mijn kinderwens laten varen. Mijn toestand liet het niet toe om kinderen te krijgen. Ik vond dat heel jammer want ik zag heel graag kinderen. Maar ik besloot dat mijn gezondheid toch de bovenhand had. Ik legde me bij de situatie neer maar door die transplantatie werd het wel mogelijk. Er waren dan wel risico’s aan verbonden. Ik moest heel wat medicatie slikken tegen afstoting en dat kon afwijkingen veroorzaken bij de baby. Verder liet ik het onderwerp varen, ik had tenslotte toch al besloten bij mijn (ondertussen ex-)man geen kinderen te krijgen. Maar moest het er ooit van komen, dan zou ik heel blij zijn. Was het niet het geval, dan was het ook maar zo. Ik lag er niet van wakker.
Ondertussen leerde ik iemand anders kennen. Het klikte heel goed (nu nog steeds trouwens). Toen we zo’n half jaar samen waren, kwam ik tot het besef dat mijn maandstonden toch al een hele tijd waren uitgebleven. Ik maakte me daar eerst niet echt ongerust over omdat het door mijn ziekte wel meer voorkwam dat ik onregelmatig ongesteld werd.
Maar toen begon me toch iets te lang te duren en dus gingen we naar de huisarts. Die stelde me de vraag of ik zwanger was, waarop ik antwoordde dat dit gewoon niet kon: ik was niet ziek geweest, niet misselijk,... Niks van al die onplezante dingen die veel vrouwen de eerste dagen en weken van hun zwangerschap wel hebben. Om zeker te zijn heeft hij toch een beetje bloed afgenomen. Hij zou bellen als hij de uitslag had.
Na het weekend, toen ik net thuis kwam van mijn werk, kreeg ik telefoon van mijn huisdokter met het heuglijke nieuws dat ik zwanger was. Ik stond perplex. Was ik dan toch zwanger geraakt? Nee, dat kon niet zijn! Ik was bang, ik was in paniek. Wat zouden mijn dokters hiervan zeggen?? Hoe zou mijn omgeving reageren?? Hoe zou mijn gezondheid verlopen tijdens die zwangerschap?? Zou het kindje gezond zijn?? Allemaal vragen waarop ik op dat ogenblik geen antwoord kon bedenken.

De eerstvolgende keer dat ik op controle moest, heb ik mijn professor met de moed in de schoenen verteld dat ik zwanger was. Die stond er niet echt positief tegenover, ook omdat hij nog nooit een patiënt in zo’n een situatie gehad had. Het was voor hem allemaal nieuw. Hij zei wel dat hij me zou steunen, welke beslissing ik ook zou nemen: ermee doorgaan of kiezen voor abortus.
Toen begon een periode van testen laten doen, veel extra controles,... Mijn vriend werd onderzocht om te zien of hij het muco-gen had. Dat was gelukkig niet het geval, dus de kans dat het kindje dezelfde ziekte zou hebben als ik, werd aanzienlijk kleiner.
Dan moest ik naar de gynaecoloog om te laten vaststellen hoe ver de zwangerschap al gevorderd was. Dat was even schrikken toen ik te horen kreeg dat ik al 4 maanden was! Ik kon dus geen abortus meer laten doen. Ik moest ermee doorgaan. Vanaf dan moest ik regelmatig op controle, zowel bij de longspecialist als bij de gynaecoloog, om te onderzoeken of alles goed verliep.
Als bij wonder verliep mijn zwangerschap heel goed. Op geen enkel ogenblik werd er gevreesd dat er iets was, met mij of met de baby. Mijn gezondheid ging er zelfs op vooruit. Ook mijn professor was gerustgesteld. En ik natuurlijk ook, want ik had nooit verwacht dat het zo vlot zou gaan. Wel kreeg ik van de gynaecoloog te horen dat, gezien mijn gezondheidstoestand, de kans op vroeggeboorte er in zat. Ze sprak dan van 1 of 2 weken. Maar toen ik op het einde van de 8ste maand serieuze last van hartkloppingen kreeg en enorm veel last van de maag had, heeft ze besloten het toch in te leiden.
De 1ste juni deed ze nog een laatste onderzoek, waaruit bleek dat ik al 4 cm ontsluiting had (en dat op 36 weken). Ze besloot om niet langer te wachten en de bevalling de dag nadien in te leiden.

2 Juni: om 7.30u werd ik naar het verloskwartier gebracht. Ik was nerveus, bang,... Ik wist niet hoe dit zou aflopen. Zou alles goed blijven gaan met mij en de baby??
Ik kreeg eerst een epidurale. Dat was beter, vond de gynaecoloog, anders zouden mijn longen misschien te veel moeten afzien. Rond 9u werd een tabletje gestoken om de weeën op te wekken waarbij me werd verteld dat er de eerste 2 uren niet veel zou gebeuren, dat tabletje moest de tijd hebben om te werken.
Al bij al bleef ik er toch nog vrij rustig bij. Het viel allemaal best mee. Door de epidurale had ik geen pijn en dat gaf een geruststellend gevoel. Ik hoorde de hartslag van ons kindje regelmatig, ik maakte me dus niet echt ongerust. Eens die 2 uren voorbij waren, gebeurde er nog niet veel. Dus gewoon rustig blijven afwachten.
Rond 12.30u - 13u voelde ik mijn vliezen breken. Van dan af is eigenlijk alles nogal vlug gegaan. Ik begon de persweeën te voelen: ons kleintje was klaar om geboren te worden.
Alles werd verder in gereedheid gebracht om aan het werk te beginnen. Lang heeft dat alles echter niet geduurd. Na amper 2 keer persen werd, om 14.55u, ons Yasmine geboren. Ze woog 2.680 kg, was 45 cm groot en zag er op het eerste zicht toch gezond uit. Even vreesde ik dat er iets mis was want ze zag er nogal blauw uit en ze ademde ook niet meteen goed, dus namen ze haar even mee.
Toen mijn vriend een paar minuutjes later met haar terugkwam, was alles gelukkig in orde en kon ik haar in mijn armen houden. Dat was al een eerste moment waarop ik dacht: “Wat een wonder het is dat IK dit wezentje op de wereld had gezet. Dat dit kleine mensje bijna 9 maanden in MIJN buik had gezeten.”
Ik kon het moeilijk geloven maar het was allemaal echt.

Nu, vijf weken later, maken we het allemaal heel goed. Ons wondertje is een hele flinke meid, een blije baby...… En ik geniet met volle teugen van haar!

"Wie dit kleine mensje ziet,
gelooft zijn eigen ogen niet.
En zal moeten beamen,
wonderen maak je nog altijd samen."

Conny

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld