Smetvrees

, 1.824 keer bekeken

In augustus 1999 kwam ik erachter dat ik zwanger was. Het was ook de bedoeling want we wilden allebei heel graag een kindje en dat was dus vrij snel gelukt.
Dat geluk werd al snel overschaduwd door problemen. Ik heb welgeteld een week kunnen wennen aan het feit dat ik zwanger was. Dan hoorde ik dat mijn broer ongeneselijk ziek was. Het werd dus een tijd van heel veel uren in het ziekenhuis bij hem doorbrengen. Doordat het zo dichtbij was, was ik ook bang dat er iets mis zou gaan met mijn zwangerschap. Het ging zelfs zo ver dat ik geen vlees meer durfde te eten omdat ik bang was voor één of andere bacterie en ik waste mijn handen de hele dag uit angst dat mijn kindje anders besmet zou worden. Ik had dus smetvrees met als gevolg dat mijn handen op den duur helemaal open lagen.

Toen ik twee weken na de uitgerekende datum nog niet bevallen was van mijn dochter, besloot de gynaecoloog de bevalling in te leiden. De dag dat ik ingeleid werd, gebeurde er niets. Ik mocht dus terug naar huis. Toen ik 's avonds thuiskwam, braken mijn vliezen. Maar nog zette de bevalling niet door en dus moest ik de dag erna terug naar het ziekenhuis om daar een avond goed te kunnen slapen. Ze dachten dat het dan wel op gang zou komen. Zo gezegd, zo gedaan.
Ik kwam aan in het ziekenhuis en kreeg een spuit in mijn been om te rusten. De arts dacht dat als ik uitgerust zou zijn, de bevalling wel vanzelf zou beginnen. Een paar uur later werd ik wakker met een vreselijke pijn in mijn buik. Ik dacht meteen: "Dit is het!"
De arts werd opgepiept en ja, hoor, ik had al 9 cm ontsluiting. Vlak erna mocht ik gaan persen. Na 4 uren persen wou onze dochter er nog niet uit. Ze hebben het een paar keer met de pomp geprobeerd maar die schoot steeds los. Er werd een infuus aangebracht omdat ik achteruit ging en ze hebben het ook nog met de tang geprobeerd maar ook dat wilde niet lukken.
Na 4 lange uren hebben ze besloten tot een spoedkeizersnede over te gaan. Er werd aan alle kanten bij me geprikt en een paar minuten later lag ik al in de OK. Zelfs toen de keizersnede was uitgevoerd, moest ze er nog met een tang uitgehaald worden, zo vast zat ze. Ze was heel erg groot: 4325 gram en 55 cm, en haar hoofdomtrek was groter dan gemiddeld. Ik had heel veel pijn maar was oh zo blij toen ik zag dat mijn meisje gezond was en dat alles, ondanks alles, toch goed met haar ging.

Ik was heel erg beschermend naar haar toe. Zo wou ik bijvoorbeeld liever niet dat iemand haar vast hield omdat ik bang was dat ze dan een bacterie zou krijgen. Gelukkig is dit, na een lange tijd, helemaal verdwenen en ben ik er zelf ook niet meer bang voor. Nu kan ik van haar genieten en ik vind het niet erg als ze vies is en dat soort dingen… Ze is eenmaal een kind en een kind wordt vies en wil alles zelf ontdekken.
Nu ben ik weer zwanger en ik wil zo graag blij zijn, maar dat wordt overschaduwd door angst voor een miskraam. Ik weet niet waar die angst vandaan komt want ik heb nooit een miskraam gehad.
Wel ben ik totaal niet bang voor de bevalling die komen gaat of dat ik weer smetvrees zou krijgen (daar ben ik helemaal overheen). Ik hoop gewoon dat het kindje net zo mooi en gezond wordt als de kleine meid die ik al heb. Dan heb ik er zo'n bevalling nog dubbel en dwars voor over.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld