Placenta praevia, mijn verhaal

, 3.638 keer bekeken

Door Isabella op 10/02/2006 - 11:34:

Hallo,

Mijn naam is Isabella en graag wil ik hier het verhaal vertellen van mijn zwangerschap en bevalling.

Normaal gezien zou ik mijn maandstonden die zaterdag moeten krijgen, zo dacht ik toch. Zondag nog niets… Zondagavond toch maar eens nageteld en wat bleek, ik zou al een week over tijd zijn. ’s Maandags ben ik dan onmiddellijk een zwangerschapstest gaan halen. Ik heb toch nog tot die avond kunnen wachten, zodat mijn man er ook kon bijzijn. En de test was positief! ’s Anderendaags belde ik de gynaecoloog op om een afspraak te maken. Ik kon die donderdag el bij haar terecht, omdat er een annulatie was.
Op de echo was niets te zien, helemaal niets. Volgens haar berekeningen zou ik zo’n 6 weken zwanger zijn en dan zou er toch iets te zien moeten zijn. Wij moesten ons voorbereiden op een eventuele miskraam of buitenbaarmoederlijk zwangerschap. Ze stelde toch voor om nu bloed te laten nemen en 2 dagen later nog eens bloed te laten nemen. Op de bloeduitslagen was er te zien dat het hormonenniveau gestegen was, dus ik was nog altijd zwanger…
We maakten een nieuwe afspraak voor 2 weken later, dan zou er iets te zien moeten zijn, toch ergens. Ik dacht dat dit de langste 2 weken van mijn leven waren, wist ik toen veel…
Op die afspraak was er wel degelijk een vruchtzakje te zien, dat op zijn plaats zat. Blijkbaar was ik toen pas 6 weken zwanger. Ongelofelijk, maar blijkbaar gebeurde het toch.

Verder liep alles vrij normaal tot op ongeveer 20 weken. Toen kreeg ik last van bruinverlies. Een inwendige echo liet zien dat mijn placenta deels voor de opening lag. “Geen probleem”, zei de gynaecoloog: “Dit gebeurt wel meer en in de meeste gevallen draait de placenta zich nog.”
Op 27 weken was de placenta inderdaad gedraaid, maar in de verkeerde richting. Nu lag hij volledig voor de opening. Ineens veranderde alles. Ik, die zo hard geroepen had dat ik mijn uiterste best ging doen om een normale bevalling te hebben, moest nu een keizersnede ondergaan, en geen keuze in al dan niet epidurale verdoving. Het zou ook een vroeggeboorte worden, want ik mocht geen weeën krijgen. We gingen zelf de suikerbonen en kaartje doen en ineens is er maar weinig tijd niet meer. Op 32 weken zou ik ook moeten stoppen met werken en de kans bestond dat ik plat moest liggen in het ziekenhuis. Op dat ene moment veranderde alles…
Op 32 weken ben ik dan ook gestopt met werken. Ik had al veel last van harde buiken, maar dat was normaal zolang er geen bloedverlies was.
Op 33 weken kreeg ik bloedverlies, bruin en weinig. We moesten ter controle naar het ziekenhuis. Daar werd toen beslist om longrijping te geven, alleen maar voor het geval dat… De dag erna moesten we voor een tweede spuit terug gaan.
Maar die avond kreeg ik felrood verlies. ’s Ochtends zijn we dan naar het ziekenhuis gereden en ik ben er gebleven. Dit was op 3 augustus (ons meisje was oorspronkelijk uitgerekend voor 18 september). Ik moest 2 maal per dag aan de monitor, kreeg spuitjes tegen het flebiet en alles werd in het oog gehouden.
Op vrijdag 12 augustus kreeg ik ineens veel en snel opeenvolgende harde buiken, dus ik kreeg intraveneus een weeënremmend middel toegediend. Op maandag was het middel uitgewerkt en op maandagavond begonnen de weeën opnieuw. Toen werd er beslist om me extra medicatie te geven. Het infuus zou met een vocht blijven zitten zodat er een lijn open was, moest het toch zover ineens komen. Die avond heb ik dan een paniekaanval gekregen: steken in mijn zij, niet kunnen bewegen, geen adem krijgen,… Ik dacht dat de weeën toch begonnen waren, maar de vroedvrouw zei dat het waarschijnlijk een paniekaanval was.
Van de medicatie kreeg ik ook bloedneuzen en ik werd er heel zenuwachtig van. Maar elke dag was een dag gewonnen.
Op vrijdag werd er gezegd: “We zien wel wat het weekend brengt”, op maandag was het dan: “We zien vrijdag wel.”
Op donderdag 25 augustus kreeg ik een laatste echo. Er werd een baby van +/- 2.600 kg verwacht, wat een aanvaardbaar gewicht was.
Op vrijdag, na 36 weken en 5 dagen, werd de keizersnede gepland. Ze durfden niet langer te wachten.

Onze kleine meid werd dus op vrijdag 26 augustus om 8.55 uur geboren!
Het enige dat ik na de geboorte te horen gekregen heb, was dat ons meisje, Anouk, 2.330kg woog. Daarna moest ik naar de recoverkamer om bij te komen.
Rond de middag mocht ik heel even langs couveuse. Toen hebben ze haar even bij mij in het bed gelegd. Maar omdat ik niet recht kon, heb ik haar niet lang en niet goed kunnen zien. Ze moest in de couveuse blijven.
Op zaterdag hebben ze haar dan even naar mijn kamer gebracht en toen kon ik haar eens goed bekijken. Een pracht van een baby!
Op zondag ben ik voor het eerst zelf naar couveuse kunnen gaan. Ons meisje wou niet goed eten en aan de borst ging het al helemaal niet. Ik moest afkolven en ze kreeg het dan via een sonde. Langzaamaan begon ze zelf te eten. Maar ze kreeg niet alles op, dus ging de rest via sonde. We hebben een aantal keren borstvoeding rechtstreeks geprobeerd, maar dat wou niet zo goed lukken.
Op een gegeven moment werd er gemeld dat "haar saturatie" met momenten heel laag zakte, dus kreeg ze een slaaponderzoek. Daaruit bleek dat ze soms vergat adem te halen. Dus moest ze aan een speciale monitor liggen, die we in het UZA konden gaan afhalen.
Uiteindelijk is ze op 15 september naar huis mogen komen, weliswaar met monitor.
Nu eet ze heel goed en volgens K&G zit ze goed op de curve, zowel qua lengte als qua gewicht.

De drie weken in het ziekenhuis vooraf waren dus het ergste. Het niet weten wanneer of wat en hoe het zou gaan gebeuren… Toch was ik enigszins gerustgesteld, ik lig in het ziekenhuis dus als er iets gebeurde, waren ze er direct bij. Anderzijds was ik toch nog ongerust omdat ik niet goed wist wat er zou gebeuren.
Ik heb het er ook wel moeilijk mee gehad dat ik niet “normaal” kon bevallen, en ik ben “jaloers” op al die mensen die het wel kunnen en doen. Het ergste is dat er sommige mensen zeggen: “Bevallen met een keizersnede, dan weet je niet wat bevallen is.”
Ik heb misschien geen weeën gevoeld, maar met alles wat er gebeurd is, weet ik wel wat bevallen is. Ik heb al van veel mensen gehoord dat je de pijn van de weeën vergeet op het moment dat je kindje er is. Bij een keizersnede duurt dat veel langer. En je kindje niet op je kamer hebben, is ook heel erg. Dus ja, inderdaad, ben ik wel jaloers op mensen die het wel kunnen. Maar stilletjes aan ben ik alles aan het verwerken.

Ondertussen zijn we aan het denken aan een volgend kindje, hoewel ik toen heel hard gezegd had dat ik dit nooit meer mee wou maken. We kennen de risico’s van twee zwangerschappen zo kort opeen. Maar wanneer ben je zeker dat je het niet nog een keer zult meemaken? Het kan best zijn dat het niet zo is, maar als het wel zo is, dan ben ik nu heel goed voorbereid.

Ik weet ook wel dat het nog veel erger had gekund en dat ik blij mag zijn. Maar toch ben ik blij dat ik mijn verhaal hier heb kunnen doen. Ik hoop dat ik andere vrouwen, in eenzelfde situatie, toch een beetje heb kunnen geruststellen. Het kan op dat moment erg lijken, maar geloof me: eenmaal je kindje er is en het gaat er goed mee, dan is alles snel vergeten.

Isabella

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld