Het leven kan raar lopen.

, 1.417 keer bekeken

Hallo,

Ik wil even mijn verhaal vertellen. We gaan nu ongeveer elf jaar terug: ik was 18 jaar, woonde al samen sinds mijn 17 de en alles ging leuk. Ik wilde altijd al vroeg kinderen. We hadden dan ook besloten om ermee te gaan beginnen. In die tijd dacht ik er nog vrij makkelijk over, ik dacht niet aan wat er allemaal kon gebeuren.
Ik raakte zwanger en alles ging goed… Tot de vijfde maand toch. Ik werd die ochtend wakker en had wat kramp. Ik dacht dat ik gewoon een grote boodschap moest doen maar toen ik op het toilet zat, kreeg ik ineens een persdrang. Ik kon het niet meer tegenhouden en ons kindje werd gewoon geboren. Ik had helemaal geen weeën gehad, laat staan tekenen dat dit zou gaan gebeuren.
De ambulance kwam. Ze hebben de navelstreng doorgeknipt en ik moest nog mee naar het ziekenhuis voor de placenta.

Toen ik uit het ziekenhuis kwam, voelde ik me heel erg leeg. Ik kon geen kinderwagen en geen dikke buiken meer zien. Ook had ik last van huilbuien enz... Ik dacht dan ook dat ik nooit kinderen zou kunnen krijgen.
Maar toen las ik een artikel over een vrouw die hetzelfde had meegemaakt en de volgende keer een cerclage om de baarmoederhals kreeg. En dat verhaal heb ik goed onthouden.
Uiteindelijk raakte ik weer zwanger. Ik ging niet meer op controle bij de verloskundige maar bij een gynaecoloog en met hem heb ik het toen over een dergelijk bandje gehad. Later hebben ze daarover vergaderd en ze vonden het een goed idee om zo'n bandje te laten plaatsen. Maar het moest dan in de 14de week gebeuren. Ik vond het heel eng. Ik dacht: "Straks word ik wakker en dan ben ik helemaal niet meer zwanger!"
Ik was toen 19 en nadat de cerclage was aangebracht, ging alles goed tot de 36ste week van de zwangerschap. Ik verloor een klein beetje bloed. Dat kon betekenen dat ik ontsluiting aan het krijgen was, terwijl dat bandje er nog omheen zat. Wij dus meteen naar het ziekenhuis en het bandje werd doorgeknipt. Weer voelde ik helemaal geen weeën, alleen maar persdrang op het einde. Daar kwam mijn dochter Janine, die nu inmiddels 9 jaar oud is. Ze woog maar 4 en een half pond maar ze was gezond.

Twee jaar later kwam Wesley, weer met behulp van zo'n bandje en ook na 36 weken. Wesley was ietsje zwaarder en hij is met een keizersnee ter wereld gekomen. Er was een infectie bijgekomen, het vruchtwater was niet goed meer, ik had koorts en z'n hartje klopte ook niet goed meer, dus werd ik met spoed weggereden. Daarna ben ik nog erg ziek geweest. Mijn bloed bleef niet goed en dus heb ik een bloedtransfusie gekregen. Ook kreeg mijn zoon last van hevig eczeem, een voedselallergie en later nog astma erbovenop.
Na een aantal keren verhuisd te zijn, we hebben nergens langer dan 3 jaar gewoond, en met een zorgenkindje, groeiden mijn man en ik uit elkaar. Na 12 jaar samen geweest te zijn, kwam er een eind aan onze relatie.

Gelukkig heb ik een nieuwe, lieve man leren kennen, die zelf nog geen kinderen heeft en dolgraag een kind wil. Ook is hij dol op de kinderen die ik al heb. Hij wordt door hen volledig geaccepteerd en ook de verhouding met hun eigen vader is goed.
Natuurlijk willen we nu ook een kindje van ons samen, alleen ben ik erg bang dat het mis zal gaan.
Ik zal weer onder narcose moeten en weer een bandje om mijn baarmoederhals moeten. En ook nu bestaat de kans dat het weer te vroeg geboren wordt. Nu ben ik 29 jaar en dus het kan nog makkelijk, maar ik heb wel erge angst. Als ik het echt niet meer aan zou durven, dan accepteert mijn partner dat ook en is hij blij met de kinderen die ik al heb.
Zijn er nog vrouwen die een cerclage gehad hebben? Zijn er nog vrouwen die ook meerdere kinderen gehad hebben met behulp van zo'n bandje? Ik hoop op reacties.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld