Zwangerschapsafbreking na toxoplasmose

, 6.908 keer bekeken

Mijn eerste zwangerschap liep fout af …

Op woensdag 04/02/2015 gingen S. (mijn man) en ik voor een routinecontrole langs bij de gynaecoloog. We kwamen gewoon buiten met een nieuwe afspraak. De volgende dag kreeg ik op het werk telefoon dat hij de echobeelden nog eens goed bekeken en vergeleken had met die van de cruciale 20-weken-echo, waarna zijn vermoeden werd bevestigd: er bleek teveel vocht in de hersenen van ons kindje te zitten. Hij regelde meteen een afspraak in het Universitair Ziekenhuis Antwerpen waar ik de dag daarna, op vrijdag 06/02/2015, al terecht kon.
We voelden meteen dat het fout zat.

Een echo, een tweede opinie, een vruchtwaterpunctie, bloedtrekken en een afspraak voor een mri-scan op maandag 09/02 later kwamen we beiden verdoofd buiten: een gezond kindje zou er immers sowieso niet meer inzitten, de prognose (hydrocefalie) was heel slecht.
Omdat we pas de vrijdag daarna de volledige uitslag zouden krijgen, heb ik een week van thuis uit gewerkt om de confrontatie op de werkvloer (met mijn dikke buik) niet te moeten aangaan.

In de loop van de week kregen we al te horen dat er toxoplasmose (kattenziekte) in mijn bloed was gevonden, iets wat tijdens de vorige bloedafnames niet gevonden was. Elke vrouw die al zwanger geweest is weet waarop te letten, ik was hier heel extreem in, maar ben toch (we noemen het het lot) besmet geraakt. Een gevaar tijdens de zwangerschap, zeker wanneer het vruchtwater wordt aangetast.

Op vrijdag 13/02/2015 (heel toepasselijk), kregen we dan het verdict: de toxoplasmose was inderdaad ook in ons vruchtwater terug te vinden, en had al lelijk huisgehouden. De professor wond er geen doekjes rond: het kindje zou als een plant leven, hoogstwaarschijnlijk blind zijn en zware epilepsieaanvallen ondergaan die niet met medicatie te bestrijden zijn.
S. & ik besloten op basis van die informatie om het advies te volgen en de zwangerschap af te breken. Op dinsdag 17/02 werd de procedure in gang gezet, op donderdag 19/02 werd ik ingeleid en moest ik bevallen.

Moeilijke weken van fysieke & emotionele pijn, maar we trekken ons op aan het feit dat er geen erfelijke afwijking gevonden is en we in de toekomst toch nog papa & mama kunnen worden.

Na een dikke week ging ik al deeltijds aan de slag, drie weken later voltijds. Voor mij persoonlijk is de beste therapie snel terug onder de mensen komen en aan de toekomst denken. Ik ben niet het type om bij de pakken neer te blijven zitten.

Om de emotionele pijn te kaderen ga ik tweewekelijks bij een psychologe. Ik heb het moeilijk om mijn verdriet aan familie & vrienden te tonen, maar bij haar laat ik mijn emoties de vrije loop … Deze blog beschouw ik ook als een stukje therapie, maar ik wil er vooral andere mensen die hetzelfde meemaken een hart mee onder de riem steken, iets geven om op terug te vallen … want daar put ik zelf het meest troost uit … verhalen van lotgenoten.

Mijn ups & downs volg je hier.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld