Was ik nu wel of niet zwanger?

, 1.353 keer bekeken

Hallo,

Mijn verhaal lijkt misschien een beetje verward en triest, maar ik kan nergens anders mijn gevoelens kwijt...

In oktober 2002 merkte ik plots dat mijn maandstonden uitbleven. Ik schrok wel een beetje. Voor alle zekerheid kocht ik een zwangerschapstest. En wat bleek? Ik was zwanger!
We hadden één keertje onze bescherming vergeten en nu was ik plots zwanger. Het kwam wel op een erg moeilijk moment, maar toch was ik er blij mee.
Ook mijn man stond meteen 100% achter mijn zwangerschap. De volgende dag kwam hij thuis met een enorme stapel boeken over zwangerschap en geboorte. We begonnen al meteen namen te kiezen en te fantaseren of het een jongen of een meisje zou worden.
De volgende avond belde ik naar mijn ouders en gingen we naar ze toe. Mijn mama glunderde nogal toen ze zag wat er in het kleine cadeautje zat dat we voor haar gekocht hadden (superlieve kleine babysokjes). Ze was dolgelukkig. Haar eerste kleinkind kwam eraan.

Twee maanden lang leefden we op die roze wolk. De eerste afspraak met de gynaecoloog was pas op 18 december gepland omdat ik bijna niet ziek was en nergens last van had.
Mijn mama kon haast niet wachten met het vertellen. Op een gegeven moment zei ze me dat ze dacht dat ze uit haar vel zou springen als ze nog veel langer moest wachten, zo trots was ze. Ik had haar beloofd dat ze het, na de controle bij de gynaecoloog, aan iedereen mocht vertellen.

Mijn man en ik waren al een uur te vroeg vertrokken naar de gynaecoloog en dus moesten we nog er even wachten. Maar we waren zo gelukkig en vol goede moed dat dit ons niets kon schelen. We hebben in de wachtzaal dan ook zowat alle babyboekjes van voor naar achteren doorgenomen.
Ik mocht binnenkomen en kreeg een echo ter controle. De gynaecoloog deed alle testjes en alles was goed. Tot ze die echo nam… Er was alleen maar een vruchtzakje, vruchtwater en een placenta… Maar geen vruchtje... Onze wolk spatte uit elkaar.
Ik hield me zo goed mogelijk en maakte een afspraak voor een curettage de volgende dag.
Eens buiten kwamen de tranen. Een aantal vrienden die reeds op de hoogte waren, werden ingelicht. Mijn ouders waren de moeilijkste. Mijn moeder had er zeker evenveel verdriet van als ik...

De volgende dag in dat ziekenhuisbed kwamen de twijfels. Ik had niet het gevoel dat ik zwanger was geweest. Maar ook had ik niet het gevoel dat er niets gebeurd was. Ik had geen vruchtje in mijn buik. Was ik dan wel zwanger? Of niet? De gynaecoloog verzekerde van wel, maar ik kon er niet helemaal bij. Nu nog niet trouwens.
De tranen bleven maar komen...

De meest pijnlijke momenten nadien waren de reacties van mensen, die me botweg zeiden dat ik niet zwanger was geweest omdat er geen vruchtje aanwezig was. Dat deed erg veel pijn.
Ik was bijna 3 maanden zwanger geweest… Zwanger van een droom, een hoop, een liefde… Ik had oprecht gehouden van wat ik die drie maanden gedragen zou moeten gedragen.
Zelfs nu nog komen de tranen soms op de meest rare momenten...

Vanmorgen bleek bij een testje dat ik opnieuw zwanger ben. Ik ben erg gelukkig, maar durf dit niet te zijn… Ik durf er niet van genieten en zit vol angstgevoelens. Schrik dat het opnieuw gebeurt... Mijn mama zal het nu pas na de eerste controle mogen weten. Ik durf haar nu geen hoop te geven...

Zijn er nog mensen in eenzelfde situatie: geen vruchtje, maar wel vruchtzak en placenta? Hoe ga je ermee om? Hoe verwerk je het?

Kristine

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld