Vervolg op: mijn miskraam aan 12 weken...

, 2.547 keer bekeken

Door Elisabeth op 16/05/2011 - 21:16:

Ik had nog niet zolang geleden mijn op het eerste zicht gewone miskraamverhaal gedaan op deze site.

Ik kreeg op 12 weken een bloeding, maar na een echo bleek het kindje al op 10 weken te zijn overleden. Enkele uren later kon ik al in het ziekenhuis terecht voor de curettage. Bij het typen van mijn vorige verhaal op deze site was ik eigenlijk alles al mooi een plekje aan het geven. Ik had het gevoel dat ik het wel zou kunnen afronden.
Had ik toen geweten dat het nog allemaal moest beginnen...

Om mijn bizarre gebeurtenis duidelijk te kunnen schetsen, ga ik even terug naar het moment van mijn curettage die ik op mijn vraag onder epidurale verdoving had ondergaan. Ook had ik op voorhand aan mijn arts gevraagd of ik het vruchtje na de curettage mocht bekijken en daar had zij helemaal geen probleem mee. Maar zoals ik in mijn vorige verhaal al zei, was wat ze mij toonde niet meer dan iets op wat menstruatiestolsels leek. Dit vond ik op dat moment zelf heel raar voor een foetus van 10 weken. Maar de gyn bleef erbij dat het de overblijfselen van mijn kindje waren en ik weet het dan uiteindelijk aan het feit dat het al twee weken overleden was en er na een curettage wellicht niet veel compleet kon blijven. Ook mijn man kreeg van de gyn de mededeling dat de ingreep perfect verlopen was en we konden naar huis...

Eenmaal thuis had ik redelijk last van zware naweeën en verlies van wat stolsels, maar dat hoort erbij na een curettage, dacht ik.
De vrijdag en de zaterdag erna had ik helemaal geen bloedverlies meer en ook geen buikpijn. Dat was het dan, dacht ik...
Maar de nacht van zaterdag op paaszondag werd ik midden van de nacht wakker met wat vage krampjes. Toen ze niet leken over te gaan besloot ik toch even naar het toilet te gaan. Op het eerste zicht leek er niets bijzonders aan de hand tot het moment ik me afveegde en naar mijn toiletpapier keek... Daar lag een perfect minimensje van rond de 3cm met alles erop en eraan en het mondje lichtjes geopend.
Je kunt je wel voorstellen dat dit zowel voor mij als voor mijn partner een grote schok was, zeker nadat ons verteld was dat de curettage perfect verlopen was.
Ook de weeën die de drie dagen erna volgden, waren pijnlijker dan de weeën die ik bij mijn vorige bevallingen ervaren had.

Uiteindelijk heb ik mijn gyn de dag na paasmaandag aan de lijn gehad. Ze was blijkbaar al op de hoogte gesteld door het ander personeel in het ziekenhuis. En wat bleek? Ze had ook al haar vermoedens dat er iets niet klopte en was dan maar eens in mijn dossier gaan kijken. Toen viel haar frank... Ik had namelijk geen gewone baarmoeder, maar wel een ontdubbelde. Ze had dus met andere woorden de verkeerde holte leeggezogen. Jammer, maar helaas had ze daar tijdens de curettage niet meer aan gedacht. Ze was ook van plan geweest om me nog op te bellen en me te verwittigen dat ik de miskraam nog moest krijgen. Maar was dit helaas vergeten toen ze nog een bevalling moest doen.

Achteraf bekeken, vind ik het allemaal best moeilijk. Ik heb wel de verontschuldigingen van de arts gekregen, wat enigszins troost bied. Maar toch...
Ook wat de nazorg na een miskraam betreft, vind ik het best pover. Zelfs na mijn tandextractie die ik vorig jaar liet uitvoeren, kreeg ik betere informatie en brochures mee. Niemand had me gezegd waar ik me nog kon aan verwachten, en wat normaal was en wat niet.
Zo had ik bij thuiskomst na de curettage een bad genomen, waar ik dan uiteindelijk na wat speuren op internet er achterkwam dat dit eigenlijk niet mocht. Met als gevolg nu ook nog een ontsteking...
Wat ik eigenlijk wil zeggen, een miskraam op zich is al zo een ingrijpende gebeurtenis, de impact ervan op de vrouw wordt door vele medici blijkbaar zwaar onderschat… Er zou anders wel een betere begeleiding voorzien zijn.
Bij deze misschien de tip: zorg dat je jezelf voldoende informeert!

Elisabeth

Mijn miskraam aan 12 weken...

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld