Verdriet en onmacht na 2 miskramen...

, 2.380 keer bekeken

Door Tatz op 14/01/2013 - 21:12:

11 december 2012

“Je moet de tijd nemen om te rouwen!”
“Geef jezelf de nodige rust om dit een plaatsje te kunnen geven…”
Lieve, troostende woorden van mijn omgeving na een 2e miskraam.

Rouwen, maar wat is mijn verdriet eigenlijk?
Wàt moet ik nu juist een plaats geven?
Het verlies van 2 vruchtjes (die ik van de buitenwereld zeker nog géén kinderen mag noemen)?
Of is het het verdriet dat ik (nog) geen moeder mag worden? Of dat ik mijn lieve man nog geen kinderen heb kunnen geven?
Is het het ongeduld of de fysieke pijn en vermoeidheid?
Is het dat sprankeltje hoop waarvan je weet dat het je tegelijk zo kwetsbaar maakt?
Of net die angst dat je nooit een kindje zal krijgen.
Is het het einde van een droom? Twee data waar een kruis over staat.
Of die jaloezie waarvoor je je tegelijk zo schaamt…

Ik wil “het” wel een plaats geven, maar weet niet waar te beginnen.
Mensen willen zo graag dat je positief bent, erin gelooft en de moed niet opgeeft. Dat wil ik ook wel, maar hoe doe je dat? Hoe durf je er in te geloven als je 2 keer na elkaar geloofd hebt en toch verloren?

En dan is er nog die “waarom?”…
Die zinloze, pijnlijke en logische vraag die steeds terugkomt…
Waarom loopt het fout? Waarom wij? Waarom gaat het bij anderen vanzelf? Waarom die onzekerheid? Waarom die pijn? Waarom zijn we niet goed genoeg? Waarom mogen wij géén ouders zijn? Wat doen we fout?

Rationeel heb je niet veel tijd nodig om de mislukte zwangerschap te plaatsen; en toch krijg je op dat vlak heel veel raad en wijze woorden. Iedereen vertelt je erg graag waarom het goed is dat de natuur tijdig een selectie maakt en niet verder laat groeien wat niet sterk genoeg is. Met mijn hoofd begrijp ik dat helemaal. Ik kan het als je wil ook nog eens herhalen, dan kom ik sterk over. Dan lijkt het alsof ik er helemaal over ben… Ik kan het blijkbaar toch plaatsen?
Hoe komt het dan toch dat mijn gevoel niet volgt? Van waar blijven toch steeds die tranen en die pijn komen? Hoe doe je dat, met je gevoel die mislukte zwangerschap plaatsen? Kan er iemand raad geven? Enkele wijze woorden graag! Waarom vertelt niemand dat de pijn zo hevig is en dat je je vaak zo verschrikkelijk alleen voelt. En vooral wat je dàn moet doen en wat daar de logische verklaring voor is. Waarom kan niemand verklaren hoe die rollercoaster werkt van inspanningen om positief te zijn naar diepe dalen van ontroostbare momenten?

“Het waren nog geen echt baby’tjes, het was nog maar 9 weken ver, het is nog maar 2 keer fout gegaan, je bent nog jong genoeg, jullie hebben nog een heel leven, er zijn zo veel mensen die dit meemaken,…”
Als ik het optelsommetje maak van al deze troostende woorden, zo goed bedoeld door iedereen, dan vraag ik me af of ik misschien psychisch niet in orde ben. Want dat zijn toch allemaal erg goeie redenen om hier nu niet te treurig over te doen. Wat is er dan toch aan de hand met mij? Waarom ben ik zoooo verdrietig?

Slaapwel, mijn 2 kleine kindjes...
Ik had jullie zo graag bij mij gehad en voor jullie gezorgd. Ik had jullie zo graag zien groeien, zien leven. Ik had zo graag geweten hoe jullie eruit zagen en samen met jullie een warm gezin gevormd. Ik had jullie zo graag een naam gegeven. Ik had jullie zo graag in mijn armen genomen en aan de hele wereld getoond. Ik wou jullie zo graag leren kennen.
Ik had zou graag… Ik wou zo graag…
Ik mag jullie van onze maatschappij geen kindjes noemen, maar als ze me ook dat afpakken, dan kan ik zelfs van jullie geen mama zijn. Dan moet ik doen alsof er helemaal niets is geweest, alsof er niks heeft geleefd en gegroeid in mijn buik. Alsof jullie nooit hebben bestaan. Een vlinder die fladdert, dat mogen we leven noemen. Maar een vruchtje van 2,5 cm groot met een kloppend hartje, dat is niks. Dat is geen baby, dat zijn maar wat cellen. Misschien is het dàt, mijn verdriet. Voor mij waren jullie wél echt. Nog heel klein, en nog broos, maar écht. Het hartje klopte en dan plots niet meer… Is het dan zo raar dat mijn moederhart dan ook zo’n pijn doet? Ook al heb ik jullie nooit gezien, ik heb jullie meegedragen. Ik denk niet dat ik jullie ooit vergeet...

Tatz

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld