To be or not to be???

, 1.340 keer bekeken

Door Veronique op 28/11/2011 - 20:02:

Hey iedereen,
Eindelijk de stap gezet om toch mijn verhaal te doen...

Het begon allemaal 3,5 jaar geleden toen ik op mijn werk mijn man leerde kennen.
Het ging allemaal zo snel. Je kan zeggen dat het liefde op eerste gezicht was. Na 9 maanden gingen we samenwonen en na een 2 jaar samen zijn, waren we verloofd. Ik wou kinderen en hij ook, alleen wou hij eerst getrouwd zijn. Ik niet, voor mij moest dit niet.
Maar nu we getrouwd zijn, ben ik toch blij dat we het gedaan hebben. Het is inderdaad een van de mooiste dagen van je leven.

We hadden er nooit een geheim van gemaakt dat we na de trouw snel kinderen wilden. Ik ben dan ook meteen na de trouw gestopt met de pil. Na 5 maanden was ik zwanger. En een gelukzalig gevoel overviel me en we waren supergelukkig.
Ik had altijd gezegd dat ik het tegen niemand ging zeggen voor de moeilijke/kwade periode over was. Maar dat lukte niet... We waren zo gelukkig dat we het na 1 week al tegen onze ouders zeiden.

Dan begon het bloedverlies en op bijna 8 weken gebeurde het. Een miskraam. Iets waarvan je weet dat iedereen het kan overkomen, overkwam ook mij/ons.
Ik begreep er niets van. Wat had ik fout gedaan? Waarom was ik alles kwijt?
In het ziekenhuis kwamen we er achter dat ik in verwachting was van een tweeling. Om de een of andere reden maakte dat mijn verlies nog erger.
Ik heb zo hard het gevoel dat ik gefaald heb. En ik geraak er niet vanaf. Ik blijf me afvragen waarom? Waarom moest ons dit overkomen? We hebben een goede relatie, een stabiele job, een warm nest om een kind in te laten opgroeien.
Dan zie ik mensen rondlopen, die wel kinderen hebben, die wel zwanger zijn en amper voor zichzelf kunnen zorgen. En dan maak ik me kwaad. Kwaad op de wereld.

We zijn nu 5 weken verder na de miskraam van onze 2 engeltjes en ik ben bijna een week over tijd. Ik ben normaal gezien heel stipt met mijn cyclus. Maar ik durf geen test doen, ik durf niet naar de dokter voor een bloedtest omdat ik schrik heb. Schrik om hoop te hebben, schrik om teleurgesteld te worden want stel dat ik nu gewoon te laat ben omdat heel mijn cyclus in de war is door de miskraam.
Ik weet gewoonweg niet wat te doen en ik hoop om hier een paar tips te krijgen en gelijkstemde zielen om mee te praten.

Alvast bedankt voor de moeite om alles te lezen en om naar mijn verhaal te luisteren.

Groetjes,
VĂ©ronique

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld