Ook ik had een buitenbaarmoederlijke zwangerschap...

, 1.085 keer bekeken

Door A. op 25/09/2006 - 11:42:

Hallo allemaal,

Na 20 jaar heb ik weer een relatie met mijn allereerste vriend. Hij was gescheiden van zijn vrouw en mijn relatie was ook net over, toen ons pad weer kruiste. Het leek wel of er in die 20 jaar weinig veranderd was. We hadden allebei wat relaties achter de rug en hij had uit zijn laatste relatie 2 dochters. Ikzelf had geen kinderen. Toen ik 21 jaar was, heb ik wel een miskraam gehad maar daarna ben ik niet meer zwanger geweest.
Na een poosje besloten we te proberen om een kindje te verwekken. Ik stopte met de anticonceptie en meteen de eerste maand was het raak. Allebei hadden we er niet echt op gerekend dat het zo snel zou gaan. Iets in me zei al meteen dat het echt zo was maar pas na 3 zwangerschapstesten waren we er zeker van. Ik was behoorlijk misselijk en dat was dan meteen de extra bevestiging dat we zwanger waren.

Na ruim 6 en halve week kwam er wat bruinachtig bloed vrij. Dit had ik al eens eerder meegemaakt, en heel langzaam bekroop me toch het gevoel dat het mis zou gaan. Twee dagen later werd de afscheiding helder rood en de miskraam zette zich zonder al te veel problemen door. Doordat ik al eerder een miskraam had gehad (op 10 weken) herkende ik het vruchtje in wat ik verloor. Leuk is anders maar onder het motto: “het kan gebeuren”, geef je de moed niet op.
Twee weken na de miskraam kreeg ik mijn “echte” menstruatie. Dus nieuwe poging, nieuwe kansen. En ook deze keer was het meteen raak. Ik had, in tegenstelling met de vorige keer, helemaal niet het gevoel zwanger te zijn. Sterker nog ik zat te wachten op mijn menstruatie. Maar die bleef uit.
De zwangerschapstest loog er niet om en was zo duidelijk positief dat we het wel moesten geloven. Ook nu kwam de misselijkheid weer goed op gang. Maar nog steeds zei mijn gevoel niet zwanger te zijn.
In de vijfde week weer wat bruinige afscheiding. Een gevoel van onmacht welde op. Afwachten maar… De volgende dagen verdween de bruinige afscheiding. Dit gaf weer wat hoop dat het toch goed zou gaan.

Op zaterdag vierde ik mijn verjaardag want zondag zou ik 35 worden. De hele dag had ik al een wat zeurende pijn in mijn buik. ’s Avonds werd de pijn steeds heftiger. De zaterdagavond, met een huis vol visite, duurde lang. Ik was niet echt vrolijk maar je probeert er het beste van te maken. Op zondag ging het een heel stuk beter en had ik niet meer zo’n hevig snijdende pijn in mijn buik.
Op maandag morgen was de pijn weer gewoon terug en aan de linkerkant van mijn buik voelde het niet goed. Ik besloot toch maar naar de dokter te gaan. Voor ik naar de huisarts ging, had ik op Internet al uitgezocht hoe het zat met een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Op de verschillende sites die hier iets over schrijven, ontdekte ik dat een stekende pijn een aanwijzing voor een BBZ kon zijn.
Het bezoek aan de huisarts werd bijna een strijd. Ik moest hem vragen mij te onderzoeken. In eerste instantie vond hij dit niet nodig. Hij constateerde dat de pijn die ik had waarschijnlijk toch gewoon van mijn baarmoeder kwam. Hij adviseerde mij om naar huis te gaan, het rustig af te wachten en een paracetamol tegen de pijn te nemen. Maar ik was het niet met hem eens. Ik vertelde hem over mijn eerdere miskraamervaringen en uiteindelijk - als ik het dan echt wou - kon ik voor de zekerheid een echo laten maken. Dat leek me een heel goed plan.
Daarna ging het heel snel. De gynaecoloog ontdekte meteen dat de vrucht in mijn eileider zat en dat mijn eierstok vol met bloedstolsels zat. In mijn buikholte zat ook al wat bloed. Het was toen half 10 ’s morgens.
Om half 11 lag ik in de OK en heeft de gynaecoloog een EUG gedaan. Mijn linker eierstok was ernstig beschadigd en werd samen met de eileider verwijderd. De rechter eierstok en eileider waren helemaal oké.

Het klinkt misschien wat vreemd maar ik heb het idee dat het probleem om zwanger te blijven, nu opgelost is. Ik ben vrij nuchter in dit soort dingen. Het komt allemaal wel goed. Maar nu ga ik eerst maar herstellen van de operatie.
Wat ik iedereen wil meegeven is: luister naar je eigen lichaam en kom voor jezelf op. Als het aan mijn huisarts had gelegen, zat ik nu nog met een paracetamol op de bank! Met alle gevolgen die een buitenbaarmoederlijke zwangerschap met zich mee kan brengen.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld