Onzichtbaar

, 1.051 keer bekeken

Door H. op 27/09/2007 - 11:53:

Een zucht is onzichtbaar
net als de wind
de nacht is onzichtbaar
als de dag begint.
onzichtbaar zijn de dingen
die ik kwijt ben
die ik nooit meer vind
maar
met mijn ogen dicht
zie ik alles
wat mijn hoofd verzint
uit: "Jij bent de liefste",
Hans & Monique Hagen

Vandaag heb ik het gedaan. Ik heb een doos gekocht, een heel mooie doos. Met bloemetjes. Allerlei kleuren hebben ze. Daarin heb ik alle tastbare dingen gedaan die met jou te maken hebben. Het boek "Mijn eerste woordjes" past er precies in, dat is een meevaller. Daarna volgt de rest. De positieve test, in een doosje. Het doosje laat ik dicht, ik hoef niet nog een keer te zien dat de test echt positief was. Het gevoel dat ik toen had, krijg ik er niet mee terug. In de grote doos dus.
De kaartjes met felicitaties gaan erin. De mailtjes die ik geprint heb, ook met felicitaties, en later met meelevende woorden. Of zonder veel woorden, dat maakt niet uit. Het tijdschrift “Zwanger!” en de kalender waarop ik elke week kon zien hoe je zou groeien. Ik weet niet in welke week je gestopt bent met groeien, maar ik heb tot de elfde week op de kalender vertrouwd. Nu mag ie in de doos. Ik heb hem voorlopig niet nodig.
De folders van Baby Dump, rare naam eigenlijk voor een babywarenhuis. Weggooien? Nee, in de doos dan maar. Net als de sokjes die ik erbij kreeg en de rompertjes die ik al voor je had uitgezocht. Het matenmaatje. Even moet ik lachen nu ik het weer in handen heb. Heel even maar. Daar stond ik in de winkel en ik wilde kleertjes voor je kopen. Het liefst een pakje dat ik je als eerste aan kon trekken na je geboorte. Ineens besefte ik dat er midden in de zomer geen pakjes met lange mouwen zijn. Ik was uitgerekend in januari. Even geduld dus. Begin maar met de rompertjes. De maat wist ik ook niet. Wat is nou normaal, wat is klein, wat is gemiddeld? Ik had geen idee. Bij de kassa gevraagd om een matentabel. Nu ligt ie in de doos, te wachten op betere tijden.

Uiteindelijk de papieren van het ziekenhuis. En dan het verslag wat ik heb geschreven, met al mijn verdriet en dromen en wensen en noem maar op. Het is vast niet het laatste verslag.
Vooral het ziekenhuis heeft veel indruk op me gemaakt. Al die dokters en verpleegkundigen die aan mijn bed stonden om mij te troosten. M. die aan mijn bed zat totdat ik naar de OK moest. Elke keer als ik wakker werd zat hij naast mijn bed, de Libelle te lezen. Ook een beeld dat ik niet meer vergeet. Het ijsje dat ik kreeg van een verpleegster. De dokter die op mijn kamer nog een keer kwam vertellen dat alles goed was gegaan, voor het geval ik dat op de uitslaapkamer niet had meegekregen. Een hand op mijn schouder, opnieuw tranen. M. die me kwam ophalen. Daarna was ik leeggehuild en de volgende dag begon het uitrusten.

Vandaag vond ik het tijd om de spullen een plekje te geven. Als alles in de doos zit, gaat het deksel erop. De bloemen van Geeske kunnen er niet in natuurlijk, die bewaar ik in mijn gedachten.
Voorzichtig schuif ik de doos in de kast. Niet om te vergeten, maar om alles heel goed te bewaren. Er komt een dag dat ik een aantal van deze spullen weer nodig heb. De kalender hang ik dan weer op de deur en het tijdschrift ga ik dan opnieuw van voor naar achter en andersom doorlezen. Tot die tijd open ik af en toe de doos nog eens om er naar te kijken.
De doos is een combinatie van verdriet en hoop voor de toekomst. Vertrouwen hebben… Volgens de dokters is daar alle reden toe. De wereld is niet vergaan, de toekomst is geen zwart gat, het leven is geen puinhoop. Je was onzichtbaar. Ik heb je niet gezien, niet eens gevoeld. Op de echo was je niet te zien. Ik zal je nooit in mijn armen kunnen houden, maar ik bewaar je in mijn hart. Voor altijd...

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld