Onze kleine erwt

, 735 keer bekeken

Door Wij op 22/05/2006 - 22:22:

Ons verhaal begint een paar weken geleden, bij het doen van drie zwangerschapstests die alledrie positief bleken te zijn. Na een bezoekje bij de huisarts en een bloedafname werd het bevestigd: ik was 5 weken zwanger!
Twee weken later, tijdens de eerste echografie (een beetje vroeg maar we wilden het zien), bleek dat ik minder ver was als we dachten. Normaal waren we nu 7 weken ver maar aan het vruchtzakje te zien, bleek dat het nog maar 5 weken kon zijn. Het was nog maar 7mm groot. Dat was een ontgoocheling natuurlijk… En we waren ook vol ongeloof want we hadden het zo goed uitgerekend dat het eigenlijk onmogelijk was dat we twee weken minder waren. Maar ik was zwanger dus we schonken er niet te veel aandacht aan.

Op 1 mei kreeg ik, na een paar dagen bruinverlies, de eerste bloeding. Toen was ik volgens de dokter 6 weken. De volgende dagen had ik nog steeds bruinverlies. Omdat het bleef duren, ben ik uiteindelijk toch maar weer op controle gegaan. Ik moet er wel bijzeggen dat het eigenlijk niet goed meer voelde want mijn zwangerschapsgevoel was al een 5-tal dagen verdwenen.
De dokter bevestigde mijn vrees; het vruchtzakje was nu nog 5mm groot en het was volledig scheefgetrokken, terwijl het normaalgezien mooi rond zou moeten zijn. Er was ook teveel bruinbloedverlies om nog op een positieve uitkomst te mogen rekenen. De pijn was enorm en het emotionele besef dat je op 1 seconde van zwanger naar niet zwanger gaat, was onbeschrijfelijk en onwezenlijk.
Nu besef ik ook dat ik waarschijnlijk wel al verder was -omdat we het zo goed hadden uitgerekend -, maar dat het vruchtje absoluut niet gezond was. We hebben namelijk nooit beweging gezien (in de zin dat er nooit een hartslag is geweest) en dat het totaal niet evolueerde, maar zelfs achteruitliep.
Maar toch ben ik blij, blij dat ik het zo vroeg heb geweten, blij dat ik zwanger kan worden en blij dat ik goed kan relativeren.

Ik heb vrijdagavond afscheid van je genomen, samen met mijn man, met een warme knuffel en elk een hand op de plaats waar jij zat! We hebben je gezegd dat het oké was, dat je mocht gaan en diezelfde nacht nog ben je op je terugreis vertrokken. Mijn baarmoeder heeft je losgelaten, en gisterenavond heb je mijn lichaam verlaten. Ik heb je eens goed bekeken en heb je dan uitgezwaaid.
Ik heb zelfs een gedicht voor je geschreven, zodat je altijd in mijn hart blijft.
Je hebt me getoond dat ook al was je niet sterk genoeg om uit te groeien tot een kind, je toch zo sterk bent toe te geven dat je er niet zou komen, hoeveel pijn je er ons ook mee gaf. Je bent een geschenk geweest, want veel vragen zijn nu al opgelost en de korte tijd dat ik je heb mogen “kennen”, kan niemand mij nog afnemen.
Het is nooit gemakkelijk maar ik kies ervoor er het positieve uit te halen, en ik ben blij dat ik dat kan. De energie die ik van jou kreeg zou ik dan ook graag delen met alle mamaatjes die dit meemaakten of meemaken of zullen meemaken, want in oorsprong is alles goed, ook al lijkt het niet zo.

Bedankt mijn kleine erwt!
Dikke zoen,
wij

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld