Molazwangerschap

, 906 keer bekeken

Door Ingrid op 17/04/2007 - 12:07:

Hallo,

De reden dat ik mijn verhaal graag wil vertellen, is dat ik iedereen die de diagnose molazwangerschap te horen krijgt, wil laten weten dat het allemaal best mee kan vallen. Toen ik de diagnose kreeg, las ik bijna alleen maar over chemokuren en dat is iets waar iedereen voor vreest. Maar ik las nauwelijks verhalen waarbij het allemaal wel meeviel en waarbij er geen chemo nodig was.
Vandaar mijn verhaal…

Op 16 november gingen wij voor een echo naar het ziekenhuis. Ik dacht 12 weken zwanger te zijn van ons tweede kind. De gynaecoloog zag een beeld op de echo dat hij nog nooit had gezien in al die jaren dat hij dat werk doet. Hier zou in ieder geval geen kind uit komen. Het leken wel lege vruchtzakjes of iets dergelijks. Hij kon iets ergs niet uitsluiten, maar ik moest over een week terugkomen om te kijken of mijn lichaam het al had afgestoten.
Ik ging het ziekenhuis uit met het ergste scenario "kanker" in mijn achterhoofd. Vreselijk! Ik bedacht me thuis dat ik echt geen week kon wachten voordat ik meer wist. Vandaar dat ik een paar dagen later in een ander ziekenhuis terecht kon voor een second opinion.
Zij zagen ook een afwijkend beeld, het zou bijvoorbeeld een mola kunnen zijn. Hij adviseerde me wel om het zo snel mogelijk te laten curetteren, want alleen dan heb je zekerheid wat het is.
Thuis heb ik op Internet opgezocht wat een mola is en vergeleken bij het idee dat je kanker hebt, viel dat nog wel mee.
Op dat moment hoopte ik zelfs dat dit het zou zijn, want van een molazwangerschap genees je in ieder geval wel. Alleen die verhalen over chemo, die zijn natuurlijk wel heel heftig. En het feit dat je voor langere tijd niet zwanger mag worden.

Ik belde die zelfde middag mijn gynaecoloog en vertelde wat er in het ander ziekenhuis was verteld. Ik kon twee dagen later een curettage ondergaan. Diezelfde dag nog hoorde ik van de dienstdoende gynaecoloog dat hij vermoedde dat het een mola was.
Een week later kreeg ik de definitieve uitslag. Oké, ik wist nu - na twee weken - dat het ergste in ieder geval was uitgesloten. Dit zou wel overgaan.
Vervolgens ging ik iedere week prikken. Wat wel spannend is iedere keer, omdat je weet dat als het niet vanzelf daalt of blijft hangen, je chemo boven het hoofd hangt.
Dit waren mijn HCG-waarden:
- Voor de curettage: 89.000.
- Daarna 923, 43, 10, 6 en 0.

Op 13 februari heb ik te horen gekregen dat het goed is. Ik mag over zo’n 3 maandjes weer zwanger worden. Het lijkt wel een feestdag! Wat fijn als je gezond bent!
Al met al is mijn verhaal een stuk makkelijker verlopen dan heel veel andere verhalen en daarom wil ik iedereen die de diagnose krijgt, laten weten dat het dus ook zo kan verlopen. Vanaf de dag dat ik de diagnose kreeg, was ik opgelucht dat het niet iets kwaadaardigs was en daardoor kon ik het goed relativeren. Vanaf dat ik het wist, heb ik het geaccepteerd en het de tijd gegeven. Verder ben ik veel leuke dingen gaan doen en ben ik vrijwel meteen weer aan het werk gegaan. Je gewone leven weer verder leven en dit even als tijdelijke bijkomstigheid accepteren, helpt volgens mij. En nu is het 3 maanden later al voorbij.
Nu nog even 3 maanden wachten voordat ik zwanger mag worden en dat is het. Ik moet er bij vertellen dat ik al een zoontje van bijna 2 jaar heb en het mij veel erger lijkt als je nog geen kindje hebt, want dan is het verlangen denk ik een stuk groter en heb je niet al de afleiding van een kind. Verder wil ik iedereen veel sterkte wensen! Vooral degenen die wel chemo nodig hebben of hebben gehad.

Ingrid

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld