Miskraam

, 1.449 keer bekeken

Nadat ik de reacties van iedereen heb gelezen, wil ik ook wat mailen. Ik miste eigenlijk de gevoelens die je bij een miskraam kan hebben door mensen beschreven. Eigenlijk was ik op zoek naar herkenning van gevoelens. Daarom neem ik de moeite om te schrijven over mijn gevoelens van afgelopen dagen.

Op 27 december lieten we een echo maken in verband met termijnbepaling en toen werd er geen actie gezien. "Het lag heel stil op de bodem van de baarmoeder", geen leven dus met 13 weken. Het kindje zou met 8 weken en 5 dagen overleden zijn. Ik had juist de echo laten maken om ook de vonk te ervaren van "Ja, daar gaan we voor!"
Ik was moe en misselijk aan het einde van de dag en vond het leven best intensief met twee jongens van bijna 5 en
2 jaar. Maar we hebben een dag van rouw ingevoerd, mijn man en ik die 27ste december. Samen gehuild, gebeden, gepraat en toegeven al aan de verwarde gevoelens.
Na een week weer bij de gynaecoloog met de echo gekeken en ik had zoiets van laat het nu maar uit mijn lichaam vertrekken. Tja, een week later zou ik dan op de lijst staan voor een curettage. Alvast 3 buisjes bloed gegeven en bij de anesthesist voor een gesprekje en bij de dienst opnamen ook een gesprekje.

Maar zie, de natuur begon nu toch zelf met op zaterdagmiddag vruchtwaterverlies. Een uur later dacht ik: "Laat ik er eens een bakje onder houden, kijken wat ik op kan vangen", en laat het kindje daar nu net in vallen. Het was mijn wens maar ja, niet alle wensen gaan in vervulling. Ik moest er niet aan denken zoiets door de wc te spoelen of ergens in het ziekenhuis te laten.
Ook onze zoon van ruim 4 zei meteen: "Waar gaat het dan naartoe als het uit jou komt", nadat ik hem had verteld dat het kindje niet meer leefde. Hij vond begraven het beste idee. En ik eigenlijk ook. En nu kon het ook nog.
Die zondagmiddag hebben we het kindje in de achtertuin begraven met een grote kei erop en in het voorjaar zullen we er iets op gaan planten. Heel goed om dat zo samen te doen.

Ik heb wel weeën gehad zaterdag en ze waren best pijnlijk. Er was geen paracetamol tegen te slikken eigenlijk. Ook heb ik zelf contact opgenomen met de verloskundige. Die had bij 12 weken geen harttonen gehoord maar liet ons fijn kerst vieren en heeft geen overhaaste echo laten maken. Ik vond het prima zo.
Deze verloskundige raadde aan om het kindje een naam te geven. Om het nou een 'gewone naam' te geven, vond ik Moeilijk ook omdat we niet wisten welk geslacht het had. Ineens dacht ik aan "Parel".
Er is een kinderliedje dat gaat zo: "Weet je dat je Vader je kent, weet je dat je van waarde bent, weet je dat je een parel bent, een parel in Gods hand, een parel in Gods hand."
En zo zien we het ook. Ze leeft nu al in de hemel en is heel waardevol.

Zondagmorgen was ik alleen thuis en heb me echt kraamvrouw gevoeld. Ik heb een doosje gemaakt waar ze in paste en het met wat goudpapier versierd. 's Middags in het boek van Sheila Kitzinger de plaat bekeken van een kindje van ongeveer 8 à 9 weken oud, samen met Lukas. Hij wilde wel even in het doosje kijken en na een poosje zei hij: "Hoef ik het nou niet meer te zien?"
Prima, toen hebben we samen gebeden en onze Parel begraven. Het heeft een plekje nu.
Maandag dacht ik zo: "Punt erachter en verder maar."
Gedeeltelijk is dat zo maar mijn gevoelens zijn nog wel behoorlijk heen en weer, hoor. Echt ontzwangeren nu, nog best veel vloeien en moe.

Lukas werd die week 5 jaar en dan wil je vrolijk zijn maar het lukte maar half. Je moet de tijd ervoor nemen en aanvaarden dat je verdrietig mag zijn voor zoiets ingrijpends.
Ook reacties van meeleven doen heel goed. Ik word er warm van en moet soms huilen en soms ook niet en dan kan ik heel nuchter over het gebeuren praten. Over iets wat best veel vrouwen doormaken maar waar niet eens zo heel veel over te lezen valt.
Daarom voeg ik dit erbij want wie weet, heeft iemand er iets aan. Ik heb alles van me afgeschreven en ga daar een boekje van maken. De herinneringen aan deze zwangerschap en miskraam en verwerken van dit verlies
leggen me soms lam, maken me depressief. Maar vooral praten en herkenning vinden bij anderen heeft echt waarde en daarom is dit verhaal er gekomen. Zoveel vrouwen maken dit mee en dan is het zo belangrijk om gevoelens te delen.
Ik ben benieuwd hoe dit overkomt dus je mag reageren.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld