Mijn miskraam aan 12 weken...

, 1.808 keer bekeken

Door Elisabeth op 16/05/2011 - 21:13:

Hierbij wil ik ook even mijn verhaal kwijt in de hoop het een plaats te kunnen geven...
In 2003 en 2005 ben ik mama geworden van 2 schatten van kinderen. Bij beide zwangerschappen was ik buitensporig angstig voor al wat er fout zou kunnen lopen. In die mate zelfs dat ik last had van chronische hyperventilatie en paniekaanvallen.
Ik had me al op elk slecht scenario voorbereid... Maar ondanks al mijn angsten verliepen beide zwangerschappen perfect.

Nu onze kids al wat ouder zijn, begon het bij mijn vriend en ik toch wel te kriebelen voor nog zo een ukje. Dus we besloten er voor te gaan. En net als bij de andere twee, was het van de eerste keer raak.
Wat mijn angsten voor zwangerschap betrof: die waren heel wat minder. Ik leek er deze keer wel vertrouwen in te hebben.
Twee dagen nadat ik een positieve test had gedaan, werd ik ferm misselijk. Dat beschouwde ik als een goed teken en ik herkende het ook van bij mijn vorige zwangerschappen. Maar bij deze zwangerschap verliep het toch iets heftiger. Want één week later hield ik geen eten en vocht meer binnen en was 6 kg afgevallen. Met als gevolg een ziekenhuisopname…
Ik heb in totaal 3 weken in het ziekenhuis gelegen met de diagnose hyperemesis gravidarum.
Op dag 19 van mijn ziekenhuisopname voelde ik me op 24 uur tijd plots stukken beter. Ik kon weer wat eten en het bleef nog binnen ook. Ook het zieke gevoel en de walgingen die ik had, leken veel gebeterd. Volgens de dokters waren de hormonen aan het stabiliseren en kon ik na enkele dagen naar huis gaan.
Toen al had ik voor de eerste keer een verontrustend gevoel want ook mijn borsten waren niet meer zo gespannen en de vorm van mijn tepel veranderde terug naar het normale, vond ik. Ik heb toen ook bij een aantal mensen geopperd dat het vruchtje misschien wel niet meer oké was, maar ik liet me telkens opnieuw geruststellen.

Een dag voor ik op controle moest voor de 12 weken echo, werd ik wakker zwaar bloedverlies. Toen al besefte ik eigenlijk dat het goed fout zat, maar ik had toch nog een klein sprankeltje hoop.
Gelukkig ben ik in allerijl naar mijn gynaecoloog kunnen gaan voor controle.
Nooit zal ik het beeld van de echo vergeten, die ik toen zag: een doodstil beeld. Het kindje lag roerloos en zonder hartslag. En toch zag het er zo perfect uit met het hoofdje, het lichaampje...
Twee uur later werd ik in het ziekenhuis verwacht voor een curettage die ik op vraag met een epidurale verdoving ondergaan heb.
Ik had gevraagd of ik de foetus nog mocht zien maar ik heb niet meer dan wat kleine bloedstolsels kunnen zien. Niks wat op een foetus van 10 weken leek, maar ja, het was dan ook al twee weken overleden…

Binnen 6 weken mogen we opnieuw proberen om zwanger te worden maar ik vrees dat dit opnieuw een heel angstige periode voor mij zal worden, net als bij mijn twee eerste zwangerschappen.

Elisabeth

Vervolg op: mijn miskraam aan 12 weken...

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld