Mijn eerste zwangerschap...

, 1.008 keer bekeken

Door A. op 19/01/2007 - 13:18:

Dit jaar zou ons jaar worden. We begonnen aan de plannen voor ons eigen huisje, Peter kreeg lekker veel werk als beginnend kinesist,… Kortom alles ging zoals we gepland hadden.
Samen een kind leek ons een volgende logische stap. Ik was er al 30, dus veel langer wilden we niet meer wachten (ik al helemaal niet!).

“Eerst een maandje met condoom vrijen na het stoppen van de pil”, was de raad van de gynaecologe. Dat hebben we gedaan en de maand nadien onmiddellijk raak: YES!
Pijnlijke borsten, hormonen die ik voelde razen in mijn lichaam,… Ik voelde dat ik zwanger was. Peter was voor zijn werk net een week in het buitenland, dus de zwangerschapstest moest ik nog even uitstellen. Maar hij was nog maar net thuis (hij nam juist een bad) en daar stond ik al met de zwangerschapstest, 4 min wachten, en bingo mijn vermoeden bevestigd. Mijn ventje zei nog: “Wij zijn gewoon goed bezig.”

Op week 8 na de laatste maandstonden mochten we langs bij de gynaecologe. We kregen eerst wat algemene info, de vermoedelijke dag van bevalling enz…
En dan kreeg ik een echo, om te controleren of ik wel degelijk zwanger was en om een exactere datum te bekomen. Ons hart stond even stil. We zagen heel duidelijk een embryo maar volgens de grootte van dit embryo zou ik nog maar 5 ½ week zwanger zijn, een hartslag was er nog niet te zien.
Dat kon toch niet? Ik had al 2 weken voordien een zwangerschapstest gedaan en die gaf toen positief.
Alle brochuurtjes die ze had klaargelegd, werden weer in de schuif gestopt en een afspraak voor een echo de volgende week werd gemaakt. Wanneer het embryo dan zou gegroeid zijn, zou er toch niets aan de hand zijn en was ik gewoon later zwanger geworden dan gedacht. Dat kon best. Want ik had vroeger altijd een cyclus van rond de 6 weken. We zouden wel zien.

De volgende week kon Peter niet mee naar de echo, dus ik lag daar met mijn ogen dicht bij de gynaecologe op de tafel. Onmiddellijk kwamen de verlossende woorden: “Het is goed nieuws, we zien een hartje kloppen.”
De baby was ondertussen gegroeid en had de grootte van een baby van 7 weken. Spontaan begon ik te huilen en te beven over heel mijn lichaam! Honderduit stelde ik vragen en nu kreeg ik de brochures WEL mee naar huis! Nu kon het pas echt beginnen allemaal, nog eventjes wilden we het wel voor onszelf houden, nog eventjes ons geheimpje.

Lang lukte dat ook niet. We hadden besloten van het aan de familie te vertellen voor we op vakantie vertrokken. Ik wou het aan iedereen op een originele manier vertellen, iets heel persoonlijks/typisch voor hen. Voor mijn ouders zou het een eerste kleinkind worden, dus een fles champagne met paar sokjes eraan vonden we een goed idee. Mijn broer is iemand die goed op zijn geld past, dus die gaven we een spaarpotje met een berichtje aan dat hij maar al moest beginnen sparen voor zijn neefje/nichtje.
Enfin, ik genoot van het klaarmaken van al die kleine cadeautjes. Bovendien wist eigenlijk niemand dat we aan het proberen waren. Enkele koppels in onze vriendenkring hadden er lang over gedaan om zwanger te worden en we wilden niet hetzelfde meemaken als zij (iedereen bleef maar vragen stellen ...).

Het nieuws sloeg natuurlijk in als een bom, de reacties waren overweldigend en iedereen begon al plannen te maken! Ook onze beste vrienden lichtten we al in, die hadden ons net uitgenodigd voor een drink die avond.
Gelukkig kropen we in ons bed, beseffende dat we het ongelooflijk getroffen hadden met ons leven, de familie en vrienden. Nog wat aan het praten voelde ik iets, een beetje bloed ... Het stopte ook weer onmiddellijk maar dit kon geen goed teken zijn. Oh god, we hadden het net iedereen verteld, het kon toch niet waar zijn!
Ik hoef je niet te vertellen dat we niet al te best geslapen hebben die nacht.

De volgende ochtend nog steeds geen nieuw bloedverlies, dus onze hoop begon weer een beetje te leven. Onmiddellijk belde ik naar de gynaecologe, maar die bleek op vakantie, dan maar iemand anders in dezelfde praktijk. Ik kon ’s middags al gaan, maar dat betekende wel dat ik het op mijn werk moest vertellen, maar dat kon me niets meer schelen op dat ogenblik.
Twee en een halve week na de laatste echo lag ik er weer en onmiddellijk zag ik dat het niet goed was. Het embryootje was duidelijk groter geworden maar dat hartje was niet meer zichtbaar. “Dit is niet van gisteren”, zei de gynaecologe. Bleek dat het vruchtje de grootte had van een embryo van 8 ½ week, terwijl ik eigenlijk al 10 weken had moeten zijn. De gynaecologe vermoedde dat het vruchtje al de eerste keer (5 ½ week) niet helemaal gezond zal geweest zijn, dat het vermoedelijk toch te klein is geweest.

Ik ben achteraf blij dat we het toch hebben verteld tegen de familie, die steun heb je dan tenminste al. Ik heb het gevoel dat het zo moest zijn, het kindje heeft eventjes moeten bestaan alvorens ik de eerste bloeding kreeg.
Met een curettage werd het dode vruchtje verwijderd. Omdat we daarna op vakantie vertrokken, leek het ons de beste oplossing. De vakantie heeft ons goed gedaan, ik heb een ventje uit de duizend die ongelooflijk voor me heeft gezorgd daar.

Deze week moet ik op controle om te kijken of alles terug normaal verloopt, een goede eicelrijping, mijn baarmoederwand wordt een gecontroleerd en dan kunnen we opnieuw beginnen. Of we dat ook gaan doen, weten we eigenlijk nog niet. Ik wil zeker zijn dat ik een eventuele volgende tegenslag al opnieuw zou aankunnen. Wat zo een zwangerschap met je doet kan je je niet inbeelden als je het nog niet hebt meegemaakt: de dingen waar ik al allemaal aan heb zitten denken en waarvan ik al heb zitten dromen, zijn ongelooflijk.

Better next time...

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld