Mijn BBZ-verhaal...

, 2.479 keer bekeken

Door Mammie op 17/01/2013 - 19:51:

Alweer één weekje geleden...
Het ene moment nog stralend aan het genieten van een 3de zwangerschap, het andere moment enorme pijn en op weg naar de operatiezaal...

Op zondag 6 januari had ik opeens enorme pijn in mijn buik en in mijn rechterzij... Het was echt niet draaglijk!
Mijn ventje zei dat ik beter eens naar materniteit ging om te kijken of de baby wel in orde was... Normaal zouden we pas op dinsdag onze eerste echo krijgen... We wisten totaal niet wat er aan de hand was en waren er dus ook totaal niet op voorbereid! We hebben immers al 2 perfect gezonde kids die er zonder problemen gekomen waren...
Ook de 3de zwangerschap was een direct feit. Misschien hadden de 3 zwangerschapstesten me al iets moesten doen vermoeden? Of de "pijn" die ik voelde telkens ik op een “hobbelke” reed met de fiets? Dat laatste weet ik aan de innesteling... Een verkeerde innesteling dus, dat weet ik nu.

Toen de assistent-gynaecoloog mijn problemen hoorde, had ze al een vermoeden. En met een inwendige echo werd haar vermoeden volledig bevestigd! Wat was dat een harde klap in mijn gezicht....
Ik werd opgenomen in het ziekenhuis en er moest er bloed geprikt worden. Wat een marteling! 1u30 Hebben ze moeten proberen voor het lukte, mijn aders doken steeds weer weg...
Na een klein half uurtje wisten we het verschrikkelijke nieuws: een buitenbaarmoederlijke zwangerschap!
Toen moest de gynaecoloog van wacht komen. Of wou ik toch liever tot de maandagochtend wachten tot mijn eigen gynaecoloog kon opereren??!! Het was mij toch al gelijk, zolang de pijn maar verdween...
Wat me ook direct een heel rot gevoel gaf, was dat ik vocht tegen mijn eigen pijn. Ik wou zo graag geen pijn meer… Maar mijn baby dan??

De gynaecoloog van wacht besloot om mij direct te opereren. Godzijdank!
Tegen de tijd dat ik op operatietafel lag, zo’n 4 uren later, was de pijn niet meer te houden!
Voor ik naar het OK ging, spraken ze over vaginaal opereren (een soort van curettage) of met de kleine sneetjes alles operatief verwijderen... Maar toen ik terug wakker werd, was het blijkbaar een echte "buikoperatie" geworden... En mijn linkereileider was weg!!
Ik had er totaal geen idee van dat dit allemaal kon of erbij kwam kijken...

Zondagnacht werd ik dus met spoed geopereerd en maandagmorgen om 7u mocht ik mijn bed al uit! Die verpleegsters toch... Ze moeten vooruit, oké, maar zo vlug?
Ik voelde me ook niet zo goed opgevangen. Ik lag op dienst chirurgie om te herstellen en bijna geen enkele verpleegster vroeg hoe het emotioneel met me ging. Ja, ze deden de verzorging en zo, maar daar bleef het bij...
Op woensdag zou ik dan misschien al naar huis mogen. Man, man, man, wat ging ik dan doen?? Met 2 kids (6 en bijna 3 jaar), niets mogen doen, niets kunnen doen....
Uiteindelijk moest ik op woensdag nog bloed bij krijgen. Want ik had teveel bloed verloren en het was niet voldoende op peil geraakt. Dat was toch ook een creepy gevoel, hoor…

Maar op donderdag mocht ik dan toch naar huis. Pfieuw, opnieuw een klap… Want dan werd ik weer geconfronteerd met het “niets meer hebben”... Gelukkig waren de kids superblij dat mama terug thuis was!

Dankzij deze site hier, heb ik toch terug hoop en moed om verder te gaan!
Blij te lezen dat ik niet de enige ben, blij te horen dat een nieuwe zwangerschap misschien nog lukt, blij met de uitleg die ik hier vind...
Vrijdag mag ik terug naar de gynaecoloog en ik hoop op goed nieuws!
Voila, en nu ga ik wat rusten want dat is ook een belangrijke factor in het genezingsproces!
Ook aan jullie veel moed en sterkte toegewenst!

Groetjes,
Mammie

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld