In 1 seconde was ons geluk voorbij...

, 686 keer bekeken

Door Astrid op 23/11/2005 - 16:01:

Op 28/05/2005 kreeg mijn leven veel kleur toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Geweldig!
Hier had ik al zolang naar verlangd. Ik was zo blij dat het nu eindelijk zo ver was dat ik het iedereen wel wou vertellen. Maar ja, dan denk je: “Nee, nu nog niet. Eerst die 3 maanden maar afwachten.”
Mijn moeder heb ik het wel verteld want zij wou ook zo graag oma worden. Ze was trots maar toch ook wel ’n beetje afwachtend of alles wel goed zou gaan.

Tot zover ging alles goed en ik kreeg steeds meer moeite om het voor me te houden dat ik zwanger was. Ik ging met de collega’s een weekendje naar Terschelling en ja, daar kwamen ze erachter dat ik zwanger was. Ze beloofde me om er met niemand over te praten want ik was nog maar 5 weken ver.
Met de Pasen vertelden we het aan onze ouders, zussen en broers. Ze waren allemaal heel blij voor ons en keken er al naar uit.
Maar toen, op 30/03/2005, gebeurde het. Ik voelde mij niet fit en had pijn in de rug en buik. Ik belde de verloskundige op en moest mijn urine laten onderzoeken op een blaasontsteking. Wel had ik wat weefselverlies maar verder was alles goed.
Die nachts kreeg ik hevig buik- en rugpijn, en dacht: “Oh, dit is niet goed.”
En ja, het ging helemaal niet goed. Hevige bloedingen zetten mijn wereld toen op de kop. “Waarom ik? Waarom nu?”
Ik was 9 weken ver. “Bijna…”, dacht ik: “Bijna, was ik er...”
Ik heb de hele nacht samen met Frank, mijn vriend, gehuild.
‘s Morgens vroeg heb ik gelijk de verloskundige gebeld en ik mocht om 12 uur langsgaan voor een echo. Hiermee werd bevestigd dat het kindje niet meer leefde. Wat ik toen heel naar vond, was dat ik naar huis ging met een dood kindje in mij. En dat ik moest afwachten tot wanneer het vanzelf zou komen. Gelukkig kwam het de volgende dag al en daar was ik heel blij om.
Samen met mijn verloskundige heb ik toen ons kindje nagekeken. Dit heeft een heel grote impact op mij gemaakt, maar het heeft mij ook goed gedaan om het te kunnen verwerken. “Wat mooi toch”, dacht ik: “dat ik alles kan zien”, en ook een klein beetje gerustgesteld door de verloskundige toen ze mij vertelde dat het niet goed was. Het kindje had een open ruggetje. We waren toen ook wel een beetje blij dat de natuur het niet goedkeurde om door te gaan.

We hebben ons kleine "Koekie", zoals we het noemden, begraven in onze tuin en dat geeft mij een goed gevoel.
Wat ik ook nog kwijt wil, is dat ik toch wel blij was dat we het al tegen sommige mensen hadden verteld. Want ik veel aan die mensen gehad na het verlies van ons kindje.
We hebben ons voorgenomen om het gewoon op nieuw te proberen. Ik wil tegen iedereen zeggen: “Geef het niet op! Praat er veel over, dat doet je goed.”
En als anderen dingen zeggen als: “Maar je weet nu dat je zwanger kunt worden, etc...”
Daar heb je op dat moment niets aan, ook al bedoelen ze het goed. Jouw wereld van geluk is in 1 seconde voorbij…

Astrid

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld