Een verschrikkelijke keuze...

, 2.267 keer bekeken

Door Véro op 12/04/2012 - 21:53:

Hallo,
Hoe moet ik beginnen... Mijn baby was enorm gewenst. De relatie met de papa is gedaan, maar op ons laatste samenkomst werd de baby verwekt... Een mirakeltje, een geschenk.

Het was even een woelige periode. Rond 12 weken kreeg ik bloedingen, deze duurden tot 14 weken. Het was een stressvolle tijd maar met de baby ging alles perfect. De echo’s toonden aan dat de baby het goed maakte, dus op zich liep alles perfect. Ik ben toen wel heel vaak op controle naar het ziekenhuis geweest waar ze steeds een echo maakten om te controleren. Mijn baby is er echt binnenste buiten gekeerd.
Tot ik een vruchtwaterpunctie liet doen want gezien mijn leeftijd(39) was er toch een verhoogd risico. Aangezien er op de echo’s niets te zien was van afwijking - ik was 17 weken ver- was ik - en ook de dokter - er gerust in.

Donderdag echter brak mijn hart, viel mijn wereld uit elkaar... Dan kreeg ik immers te horen dat mijn baby’s cellen voor 75% bestaan uit met trisomie 18 aangetaste cellen. Er is ook een cyste in de hersenen, maar de dokter zei dat deze ook bij gezonde baby’s voorkomen en dit dus niet specifiek voor trisomie 18 is. Ook zij was heel verrast van de uitslag, aangezien mijn baby het perfect stelt. Wat er ook nog is, is het volgende: een de single umbilical artery, maar dat is niet levensbedreigend.

Na de gesprekken vrijdag nam ik het besluit om de zwangerschap te beëindigen.
Maar ik zit zo met een twijfel dat ik een tweede test heb gevraagd. Ik kan of wil het niet aanvaarden dat ik afscheid ga moeten nemen van mijn baby waar ik al een enorme band mee heb. Dit doet zo een onwezenlijke pijn.
De dokter nam dit zeer goed en respectvol op en zei dat ik het moest laten berusten en gaan voor de tweede test. Dus dinsdag ga ik een nieuwe test krijgen. Ik besef wel dat dit waarschijnlijk uitstel van het onvermijdelijke is, maar toch… Als ik 2 keer hetzelfde te horen krijg, ga ik met een ander gemoed het zware proces ingaan...

Ik heb mijn omgeving ook ingelicht. Tot nu toe had ik maar een select groepje ingelicht over mijn zwangerschap omdat ik de test wou afwachten, mezelf nooit verwachtend aan dit resultaat. Het doet goed om erover te praten, merk ik toch...
De biologische vader (papa zeggen, zou afbreuk doen aan echte papa’s) trekt het zich niet aan. Hij vond het erg voor mij en zei dat het beter was dit zo snel mogelijk te doen... Nou, je mag dan nog afstand nemen, het gaat toch altijd over een baby... Zijn baby… Dus toch maar best dat er nu afstand tussen ons is want die negatieve energie kan ik nu echt missen.

Ik weet dat een onderbreking van de zwangerschap de enige keuze is, maar het is en blijft een onmenselijke keuze die men me vraagt te maken. Maar anderzijds, welk leven - indien mijn baby de zwangerschap zou doorstaan- zou het hebben?

Nu afwachten tot dinsdag voor de test en dan donderdag volgt normaal het verdict...
Mijn nuchtere kant weet dat het resultaat hetzelfde zal zijn, mijn mama hart hoopt op iets anders...

Groetjes,
Véro

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld