Een partiële mola-zwangerschap.

, 3.485 keer bekeken

Mijn naam is Cindy, ik ben 26 jaar en sinds september met een lieve man getrouwd. We hebben al een meisje van bijna drie jaar en besloten om eind juli met de pil te stoppen. Na ons huwelijk op zeven september, vertrokken we op huwelijksreis. We hadden alleen oog voor elkaar en dat heeft zijn vruchten afgeworpen.
Op 5 oktober ontdekten we dat we zwanger waren. De volgende dag waren zijn en mijn ouders hier op de afspraak en ik was als gek op zoek gegaan naar piepkleine sokjes en speentjes om het aan de hand daarmee aan onze ouders te vertellen. We zeiden hen dat we nog iets van onze reis hadden meegebracht maar dat we dat raar maar waar nog niet doorhadden dat we het hadden meegebracht. Iedereen was dolgelukkig, alleen stonden bij mij de tranen dichter dan het lachen. Ik kon het nog steeds niet geloven en had er een naar gevoel over.
Een paar dagen later ben ik naar mijn mama gereden en vertelde haar dat ik over deze zwangerschap een naar gevoel had en dat ik dacht dat het niet goed zou aflopen. Toen ik die woorden had durven uitspreken, barstte ik in tranen uit. Ik vond het verschrikkelijk dat ik dit had durven zeggen. Mijn kindje zou nu wel denken dat het niet welkom was maar niets was minder waar. Mijn man en ik verlangden zo naar deze kleine wereldburger.

De weken vlogen voorbij en alles bleek goed te gaan, ook toen we op 9 weken voor de eerste echo konden gaan. We zagen een piepklein mensje met een flink kloppend hartje. De echo vertelde ons dat ik 8 weken en 1 dag zwanger was. Ik zei tegen de gynaecoloog dat ik er toch vrij zeker van was dat ik nu 9 weken ver moest zijn. Ze vertelde me dat ik hoogst waarschijnlijk een late eisprong had gehad en dat dit dus de reden was. Wij waren overgelukkig met ons 8 weken oude ukje en we vertrokken met de foto in de hand naar huis.
Eindelijk waren we aan die 12 weken. Pfff, wat was ik gelukkig… eindelijk veilig! Over zes maanden zouden we mama en papa worden van een flinke zoon (dat gevoel had ik steeds). Het rare was dat ook al was ik nu over die 12 weken, nog steeds durfde ik niet echt te dromen of laat staan al een kleinigheidje voor ons kleintje te kopen.

Op maandag 10 december had ik een heel klein beetje rozig verlies, net zoals toen ik nog niet met zekerheid wist dat we zwanger waren. Ik maakte me geen zorgen omdat het zo weinig was. De dag erna dacht ik de bevestiging te krijgen van mijn vermoeden dat het niet erg was want ik had nu een heel klein beetje een bruine afscheiding. Weer een dag zonder zorgen ging voorbij.
Op woensdag 12 december was ik om 8 uur met Tabita opgestaan want die ging die dag naar mamy en papy. Bij het naar het toilet gaan, zag ik weer die rozige afscheiding en nu vond ik het wel zorgwekkend, ook al was het weinig. Ik huilde want weer was er dat gevoel dat het echt wel fout zat. Toen ik weer nuchter kon nadenken, ben ik mijn man gaan wakker maken en deed hem mijn verhaal. Mamy en papy kwamen ons meisje halen en we besloten hen nog niets over onze zorgen te vertellen. Onmiddellijk na hun vertrek vertrokken wij naar de spoedafdeling hier in de buurt.
Daar werden mijn ergste gedachten bevestigd: ons ukje leefde niet langer maar zat toch veilig onder mijn hart. Ons kleintje was zo klein en amper een paar millimeter gegroeid sinds die keer we het op de echo hadden gezien. Ik was toen 15 weken zwanger en ons ukje moest toen al een weekje of 6 ervoor overleden zijn. Nu bleek ook dat ons ukje toen al een groeiachterstand had.
De gynaecoloog van dienst vertelde me dat de placenta (moederkoek) witte vlokken vertoonde en dat die dus zeker onderzocht zou moeten worden. Ik mocht ook zeker niet de natuurlijke afdrijving afwachten want die kon nog wel weken op zich laten wachten. Wel mocht ik naar huis om opvang voor ons meisje te regelen en een afspraak met mijn eigen gynaecoloog te maken. Die vreselijke middag kreeg ik telefoon van het ziekenhuis dat ik de dag erna al naar de dagopname kon om de curettage. Een verschrikkelijke dag vond ik dat, mijn kleintje zat nog veilig onder mijn hart en een arts zou het zomaar van me wegrukken.

Een week later kreeg ik de uitslag van de onderzoeken op de placenta. De gynaecoloog vertelde me dat ik een partiële mola-zwangerschap had gehad. Ik moest nu wekelijks bloed laten prikken om mijn HCG-gehalte in het oog te houden en/of het vlot weer daalde tot nul.
Ik had geluk, mijn waarden daalden bij elke wekelijkse prik. Dit waren mijn waarden:
19/12/01 : 1065
26/12/01 : 227
02/01/01 : 82
09/01/02 : 55,2
16/10/02 : 23,1
23/01/02 : 11
31/01/02 : < 10
06/02/02 : < 10
12/02/02 : < 10

Wat is nu een partiële mola-zwangerschap? Ik probeer het kort en simpel uit te leggen (al kan ik dan wel maar de grote lijnen uitleggen).
Bij een mola-zwangerschap gaat er tijdens of kort na de bevruchting iets mis waardoor de placenta (moederkoek) zich als het ware tot een goedaardige tumor omvormt. De placenta vormt dan witte vlokken die lijken op een druiventros, de mola-blaasjes genoemd. Een complete mola-zwangerschap komt in 1 op 2.000 zwangerschappen voor. Hier heb je dan enkel mola-weefsel en is er geen vruchtje aanwezig.
Een partiële mola-zwangerschap komt in 1 op 20.000 zwangerschappen voor. Hier heb je een deel mola-weefsel en een deel zwangerschapsweefsel. Maar hier is dus wel een groeiend vruchtje aanwezig. Het vruchtje heeft een chromozonale afwijking en kan onmogelijk levensvatbaar worden.
Wanneer je bloed geen HCG-waarden meer aangeeft dan moet je geen chemo krijgen en mag je 6 maanden na de dag dat je HCG-waarden negatief zijn weer proberen zwanger te worden. Hopelijk blijft alles goed gaan en mag ik vanaf augustus weer zwanger worden. Wanneer je wel chemo moet krijgen dan moet je na de laatste kuur nog 12 maanden wachten om weer zwanger te worden.

Ik heb het nog heel vaak moeilijk met het feit dat ik mijn oh zo beheerde baby'tje verloren ben, dat ik het nooit in mijn armen zal houden, dat ik het nooit zal zien spelen, lachen, huilen, groeien, zichzelf zijn… Ook het vertrouwen in mijn lichaam ben ik volledig kwijt… elke keer dat ik om die resultaten moet bellen, ben ik doodsbang dat het toch niet goed zou zijn gegaan.
Ik weet dat ik er met vallen en op staan wel zal komen… maar de weg is lang en hobbelig. Ik hoop met mijn verhaal anderen te kunnen helpen in hun strijd tegen MOLA.

Cindy

Na regen komt zonneschijn...

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld