Curettage en mola-zwangerschap

, 1.036 keer bekeken

Door Marije op 26/02/2007 - 10:58:

08/01/2007
Ik ben vanavond voor de zoveelste keer internet aan het afstruinen op zoek naar hoopvolle informatie over mola-zwangerschap.
Ik zal jullie mijn verhaal vertellen:

Begin september kwamen mijn vriend en ik erachter dat we zwanger waren. Ons geluk kon niet op!
Een week nadat we een positieve predictor hadden gezien, schrok ik ontzettend. Ik had een lichtroze afscheiding. Volledig in paniek maakte ik een afspraak bij de dokter. Ik werd doorgestuurd naar de verloskundige. Er werd een echo gemaakt, maar er was alleen nog maar een vruchtzak te zien. De verloskundige kon ons niet gerust stellen. Ze vertelde ons wel dat er pasbij 6 weken een hartje te zien kon zijn en dat we dan maar terug moesten komen. We zouden net voor 10 dagen op vakantie naar Egypte gaan, dus werd er de dag na de vakantie weer een afspraak gemaakt.

In Egypte kon ik niet echt van de vakantie genieten, want ik was heel erg ongerust. Na elk toiletbezoek bestudeerde ik het velletje papier, waar de eerste dagen nog een rozige afscheiding te zien was. Daarnaast voelde ik me juist ontzettend zwanger, heel erg vermoeid en borsten waar je U tegen kon zeggen.
Na de vakantie gelijk naar de verloskundige en vol spanning wachtten wij op wat er komen ging. Op de echo zagen we een hartje kloppen. Tranen van geluk natuurlijk!

Met 12 weken had ik een afspraak in het ziekenhuis om de tweede echo te maken. We verheugden ons op deze afspraak, want we zouden ons kindje weer zien. In de afgelopen maanden had ik boeken verslonden, maar zo’n echo overtrof alles.
Ik had besloten om mijn vriendinnen die middag te vertellen dat ik zwanger was. Heel veel familie wist het al, want we konden onze blijdschap niet verbergen.
Eindelijk werden we geroepen voor de echo. Ik ging, toch met enige spanning, op de tafel liggen. De echoscopiste probeerde eerst een uitwendige echo te maken. Dit lukte niet en je zag niets. Eigenlijk wist ik toen al dat het niet goed zat, want dat moet toch lukken na 12 weken?! Toen toch maar weer een inwendige echo en daar zag ik het gelijk... Ik was met stomheid geslagen en kon geen woord meer uitbrengen. Ik zag alleen een lege vruchtzak. Er zat niets meer in...

Mijn vriend en ik hebben een heel weekend niets meer kunnen doen. Het enige gevoel was: “Hoe heeft dit kunnen gebeuren?”
Daarna ging alles als een soort van film: naar de verloskundige, afspraken in het ziekenhuis en 7 november ben ik gecuretteerd. “De operatie verliep goed”: zei de gynaecoloog.
Na de operatie moest ik een week thuis blijven, wat ik ook gedaan heb. Deze week verliep goed. Ik was blij dat het uit mijn lichaam was en dat we het opnieuw konden gaan proberen nadat ik weer een keer ongesteld zou worden.
Maar de tweede week verliep erg slecht. Ik verloor bloedproppen en naar mijn gevoel teveel bloed. Ik heb de gynaecoloog zeker 3 keer opgebeld en die vertelde me steeds dat het wel vaker voorkwam dat er veel bloedverlies kwam. Uiteindelijk trok ik het niet meer - ik zat er helemaal doorheen – en dus ging ik op vrijdag naar de gynaecoloog. Hij naar bloed af en stuurde me weg: “Ik snap niet goed wat je hier komt doen maar dit hoort er nu eenmaal bij."

Op dinsdag werd ik gebeld door de assistente van de gynaecoloog met de vraag of ik deze week nog langs zou kunnen komen.
Die vrijdag vertelde de gynaecoloog me dat ik een mola-zwangerschap had gehad, dat er op dit moment nog een verhoogd HCG-gehalte in mijn bloed was en er dat ik absoluut niet zwanger mag raken zolang het HCG in mijn bloed zat. Binnen 4 a 5 maanden moest dit HCG-gehalte naar 0 dalen, daarna moest het HCG gehalte 3 maanden op 0 blijven. Indien dit niet gebeurde, dan moest ik behandeld worden met een chemotherapie.
Elke 2 weken moest ik bloed laten prikken. De HCG waarden zagen er zo uit:
- De eerste week: 1339
- De derde week: 249
- De 5de week: 140

De dag na kerst, meer dan 7 weken na de curettage, had ik nog steeds last van bloedverlies. De gynaecoloog vond dit zorgwekkend en schreef me een medicijn voor. Als dit niet hielp dan moest er nagecuretteerd worden.
Het bloedverlies hield vrij snel op, maar gisteren (de laatste dag van de kuur) begon het weer opnieuw. Aanstaande woensdag heb ik weer een belafspraak met de gynaecoloog voor de nieuwe waarde van het HCG-gehalte, maar ik maak me echt zorgen.

Is er iemand die op dit moment dit meemaakt, of mee heeft gemaakt? Al deze onzekerheid is echt dodelijk!
Ik weet eigenlijk ook niet waarom ik dit allemaal opschrijf, maar ja, zo kan ik het een beetje van me afschrijven.

Liefs,
Marije

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld