Buitenbaarmoederlijke zwangerschap

, 1.228 keer bekeken

Door Renaat op 09/11/2004 - 16:33:

Hoi allemaal,

Ik ben momenteel thuis aan het opknappen van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Het is nu 3 weken geleden dat ik geopereerd ben en nog steeds ben ik niet de oude… Ik zal jullie mijn verhaal doen.

Al weken liep ik rond met een soort rare buikpijn. Ik kon niet plaatsen waar het precies zat en of het nou mijn darmen of mijn buik was. Dus besloot ik om toch even naar de dokter te gaan…
Ze deed een inwendig onderzoek en constateerde een poliep op mijn baarmoeder. Geen idee wat dat was, maar het moest weggehaald worden. Ik ben het internet opgedoken om te kijken wat het precies was en of dat inderdaad zo’n pijn kon doen.
Nog geen week later werd ik op een vrijdagochtend wakker met een hevige pijn aan mijn linkerkant, niet alleen in mijn buik maar vooral ook onder mijn longen. Ik was heel kortademig en kon absoluut niet blijven liggen. Zodra ik iets naar achteren ging, schreeuwde ik het uit van de pijn. Ik heb 2 hondjes en mijn vriend was 3 weken op vakantie met zijn vader en zou pas op zondag terugkomen. Dus iemand moest die beestjes uitlaten. Gelukkig was ik zo bijdehand om mijn moeder op te bellen of zij het even wou doen. Ze zei: “Bel de dokter, meissie, als je zo een pijn hebt...”
Ik kon er s’middags om 4 uur terecht. Inmiddels was mijn beste vriendin bij me en zij wou wel met mij mee rijden. Maar het ging echt niet meer… Je weet dat het niet goed met je is en toch wil je nog eigenwijs doen.
Gelukkig kwam mijn schoonmoeder toen binnen. Zij heeft me opgepakt, in de auto gezet en is met mij naar de dokter gereden. Het was toen half één.
Ik had een hele rare kleur. En omdat mijn klachten zo hoog onder mijn longen zaten, schreef de huisarts een brief voor de ehbo. Verder was mijn bloeddruk heel laag en mijn hartslag heel hoog…

En zo kwam ik aan op de ehbo. Er werd bloed afgenomen, longfoto’s genomen en de hele toestand… Rond half vier kon ik eindelijk naar de longscan want de conclusie was dat ik waarschijnlijk een longembolie had... Dat was wel schrikken!
Voor de longscan wilden ze weten of de mogelijkheid bestond dat ik zwanger was want ze moesten met straling werken. Ik was overtuigd van niet: mijn vriend was op vakantie en ik was ongesteld geweest. Toch namen ze het zekere voor het onzekere en dus moest ik terug naar de ehbo. Daar kreeg ik een po onder mijn kont gestopt en ik moest plassen... Nou, dat ging dus mooi niet.
De zuster deed lelijk tegen me omdat ze nu weer bloed moest afnemen en dat dat allemaal zo lang duurde.
Maar ja, hoor, een uur later kwam ze met de uitslag: “Gefeliciteerd, u bent zwanger!”
“Nou, hartstikke leuk”, dacht ik: “Maar als het zo een zeer doet, hoeft het voor mij niet...”
De zuster zei: “Rustig maar, we gaan weer naar de longscan en gebruiken een halve dosis straling zodat je kindje er geen schade van oploopt…”
Maar toch moest ik even wat tekenen voor als het later toch niet goed zou zitten.
Gelukkig mocht ik blijven zitten bij de longscan want liggen ging dus echt niet. Als ze een longscan maken, krijg je bloedverdunners en: “Nou, ja, best”, denk je dan... Totdat ik dus in shok teruggebracht werd naar de ehbo.

Toen mocht ik eindelijk naar de afdeling gynacologie. Daar bleek na het inwendige onderzoek dat ik dus een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had. Mijn eileider was geklapt en daardoor had ik dus inwendige bloedingen. Ik moest dan ook met spoed geopereerd worden...
Ik was blij, eindelijk van die pijn af. En ik had pijn, ik had gesmeekt om pijnstillers maar die kreeg ik niet.
Toen was er wel weer een probleem. Ik had bloedverdunners gehad (voor die longscan) en dus mocht ik niet geopereerd worden... Eerst kreeg ik bloedverdikkers. Nou, dat duurt dus anderhalf uur voor die ingewerkt zijn. Toen ik eindelijk naar de OK mocht was het al 10 uur.
Ik was zo blij dat ik onder narcose mocht alleen… Moest ik eerst wel gaan liggen. Ik heb het uitgegild van de pijn. Ze bonden mijn armen vast en toen eindelijk de narcose…
Twee en een half uur later waren ze klaar. Toen ik wakker werd, kon ik weer gewoon rustig ademen. De arts wist me te vertellen dat ze bijna 3 liter bloed uit mijn buik hadden gehaald. Ze hadden me 4 zakken bloed (2 liter) toegediend en mijn eileider was verwijderd.
Op maandag mocht ik weer naar huis. Gelukkig was ook mijn vriendje dan weer thuis. Ik dacht dat het allemaal wel ging… Totdat de nacht kwam… Ik was bang en kreeg last van een soort van hyperventilatie. Je hebt echt nog wel wat te verwerken, hoor. Gelukkig heb ik maar twee nachten echt slecht geslapen.
Ik moest natuurlijk ook weer opknappen. Ik had een lijstje meegekregen met wat ik wel en niet mocht, maar ik wou toch al snel weer wat proberen te doen. Nou, dat had ik beter niet gedaan.

Op 9 december moet ik terug naar de gynacoloog. Ik hou me nu dus echt rustig. In het begin was ik veel te druk geweest zodat ik aan een kant al een hechting kwijt was (ik heb een litteken van zo’n 20 cm op mijn onderbuik). En gisteren dacht ik van: “Ik mag weer auto rijden dus laat ik dat even gaan doen.”
Het zat wel goed naar mijn idee... Nou, niet dus… Ik heb mijn auto totall los gereden. Het was mijn schuld. Gelukkig waren er geen gewonden. Ik ben er dus toch nog niet helemaal met mijn hoofd bij. Het heeft echt zijn tijd nodig, zie ik nu. En dus ik dacht vandaag: “Ik ga mijn verhaal maar eens opschrijven…”
Bij deze dus...

Groetjes,
Renaat

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld