BBZ na abortus...

, 1.241 keer bekeken

Door Broken Wings op 24/01/2005 - 14:20:

Eerst en vooral wil ik alle meisjes en vrouwen die een engeltje verloren hebben, veel sterkte wensen. Het verlangen dat je had en het verlies dat je nu meedraagt... Niemand kan die pijn voelen tenzij je het zelf hebt meegemaakt...
Vandaar dat ik ook mijn verhaal hier kwijt wil, omdat ik weet dat jullie het begrijpen.

Eind 2003... Plots werd ik misselijk. Een misselijkheid die ik nog nooit had gehad... Mijn borsten waren ineens ook heel gevoelig... Ik zei nog lachend tegen mijn vriend: “Ik zal toch niet zwanger zijn, hé”, want we gingen ervan uit dat het niet kon. Ik nam de pil en het was nog een week voor ik mijn regels moest krijgen. Ik dacht niet dat ik het zo vroeg al kon voelen... Wachtend op mijn regels bleef die misselijkheid duren en mijn gevoel werd bevestigd: ik was zwanger! Wat nu gedaan?
We wilden wel een kindje maar het was nog veel te vroeg. We hadden nog niks om het kindje een goede toekomst te geven dus hebben we voor een hartverscheurende keuze gestaan. Hoe moeilijk het ook was: in de elfde week hebben we toch voor abortus gekozen. Pijn, verdriet en duizenden tranen volgden. Een keuze die ik nooit meer zou maken, zei ik achterna... Als ik nog eens zou zwanger geraken, mocht die komen van ons. Ook al zou het financieel moeilijk zijn en zo, we zouden het geven wat we konden...

Ik nam opnieuw de pil, maar had er al minder vertrouwen in omdat ik al eens zwanger was geraakt ondanks de pil.
Een half jaar later (begin juli 2004) werd ik ‘s nachts ineens wakker met hevige pijnen in mijn onderbuik, vooral rechts waren ze heviger en ze trokken richting lies, benen en rug... ’ s Nachts ben ik naar de dokter geweest en die vertelde me dat het waarschijnlijk maar spierkrampen zouden zijn. De hele nacht heb ik afgezien, ik kroop bijna over de grond van de pijn.
‘s Morgens rond zeven uur heb ik de keuze gemaakt om toch maar naar het ziekenhuis te gaan want ik had ook koorts gekregen, dreigde de hele tijd flauw te vallen en mijn huid werd ook heel bleek.
Na tientallen verschillende onderzoeken konden ze me eindelijk vertellen wat ik had...
Ik was zwanger! Maar op de echo was niets te zien... Hoe kon ik nu zwanger zijn? Ik had pas drie dagen ervoor mijn laatste menstruatie gehad...
De dokters lieten me een paar dagen ter observatie in het ziekenhuis want de pijnen bleven. Maar het was nog te vroeg om te zien of alles normaal was. Na vijf dagen wilden ze me toch naar huis sturen maar ze wilden nog een laatste controle doen of alles goed was. Op de echo bleek het mis te gaan. Ze zagen vocht in de baarmoeder, wat leek op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap...
Een uur later werd ik naar de operatiekamer gebracht voor een kijkoperatie zodat ze zeker zouden zijn, want het was nog maar heel prille zwangerschap... En inderdaad, het was een bbz... Mijn tweede kleintje werd dus operatief verwijderd en dit keer zonder een keuze te moeten maken... Mijn eileiders konden gespaard worden omdat het nog maar zo enorm klein was... De dokters waren ook heel verwonderd dat ik het al zo snel heb gevoeld!
Mijn vriend en ik wilden zo graag ons kleintje houden toen we hoorden dat ik opnieuw zwanger was. Het verdriet van ons vorige verlies werd een beetje lichter met het horen van het (niet lang durende) geluk wat we er onverwacht bij zouden krijgen...

Nu, twee maanden later, heb ik het er nog steeds enorm moeilijk mee... Als ik alleen ben, vloeien de tranen soms nog spontaan over mijn wangen... En dan denk ik dat God me straft omdat ik een abortus heb laten doen... Toch weet ik heel goed dat het gewoon de natuur is geweest... Want ik ben niet de enige...
Nu gebruik ik van die hormonenpleisters en niet meer de pil, want daar heb ik helemaal geen vertrouwen meer in. De dokters zeiden me ook dat mijn maag waarschijnlijk een bepaald hormoon van de pil niet opneemt of terug afbreekt en dat ik daardoor mijn eisprong soms toch nog kreeg. Tot op vandaag heb ik nog geen eisprong gehad dus de pleister doet zijn werk dan toch wel...
Toch hoop ik, diep in mijn hartje, terug zwanger te worden, ondanks de pleister. Want mijn verlangen naar een kindje - ons kindje - is nu groter dan ooit door het verlies van onze vorige kleintjes...
Maar ik heb er wel goede hoop in...

Ik wens alvast iedereen, die het verlies moet meemaken van hun engeltje, veel sterkte toe!

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld