1 zoon, 6 zwangerschappen

, 1.002 keer bekeken

Door Anne op 11/10/2004 - 17:06:

Liefste allemaal,

In 1986 werd ik op 18 jarige leeftijd zwanger. Ik gebruikte de pil en slikte ze héél stipt. De gynaecoloog zei me toen dat 2 op 1000 vrouwen zwanger worden, zélfs met juist pilgebruik...
Ik werd onder druk verplicht tot een abortus, waarvan de verwerking me minstens 5 jaar gekost heeft. Ik WOU die baby!
Maar het leven ging verder. In 1995 beviel ik van een supergezonde zoon (nu 9 jaar oud), een kind dat me, bij de gedachte eraan alleen al, de tranen van geluk in mijn ogen brengt !
In 1996 kreeg ik een miskraam én een curettage.
In 2000 leerde ik mijn huidige man kennen en we wilden niets liever dan samen nog een baby. In 2002 werd ik zwanger maar na 9 weken, op 15 oktober, kreeg ik een miskraam. Zónder erna ongesteld te worden, werd ik dus wéér zwanger. Maar op 10 januari 2003 kreeg ik wéér een miskraam en ditmaal mét curettage. Niet veel later werd ik wéér zwanger en net als alle voorgaande keren had ik de pech om (naar mijn gevoel) één van de ergste vormen van zwangerschapsmisselijkheid te hebben. Na 15 weken misselijkheid, waarvan 5 weken 24 uur per dag in mijn bed - ik kón niets meer, alleen maar verschrikkelijk ziek zijn -, heeft mijn man me laten opnemen in het ziekenhuis. Daar heeft men me een hele week aan de baxters gehouden. Zoals elke keer ‘maakten ze me wijs’ dat: “Hoe zieker jij bent, hoe béter voor de baby en hoe minder kans op miskramen...”
Twee weken later werd er na een gewone, een uitgebreide echo genomen na het 'ontdekken' van 'iets raars'... Erna werd ook nog een punctie gedaan. Om een héél lang verhaal zo kort mogelijk te houden: ik droeg een baby met trisomie 18. Het syndroom van Edwards (kans: 1 op 7000) en dat betekent: “niet verenigbaar met het leven”. Deze baby’tjes sterven ofwel in de baarmoeder, ofwel tijdens de geboorte, ofwel kort erna. Ze worden maximum enkele maanden oud en dit dan nog in zeer trieste omstandigheden. Niets is goed aan zo’n hummeltje…
Na 24 uur weeën, ben ik dus bevallen op...15 oktober 2003, op precies 365 dagen ben ik dus 3 keer zwanger geweest.
Ik heb het kindje niet willen zien, en tot op de dag van vandaag heb ik daar nog geen seconde spijt van gehad. Je ziet, de ene persoon moet voor de verwerking het kindje gezien hebben, de andere juist niet... Laat je dus niets aanpraten, volg je gevoel en volg je hart...

Weet je wat zo moeilijk is? Ik word zó snel zwanger, werkelijk bijna alleen al bij de gedachte aan een zwangerschap… Maar waarom kan ik de baby dan niet houden? Niemand die daar een antwoord op heeft. Ze hebben zowel mijn man als mezelf onderzocht op ’van alles en nog wat’ en het antwoord van alle dokters was unaniem: “Alles is tiptop. Jullie hebben gewoon péch gehad...”
Gedurende 1 jaar heb ik zoveel pijn, misselijkheid, ellende én verdriet gekend dat ik mezelf gezworen had niet meer zwanger te worden, maar... Vorige week heb ik nog maar eens mijn spiraaltje terug laten verwijderen... Ik wil het nog 1 maal proberen!
En hoop ditmaal weer...OP GOED GELUK ??

Veel liefs en veel moed aan iedereen die deze sites leest en al veel ellende en/of verdriet heeft meegemaakt !

Anne

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld