Kris, voor het eerst vader, nam ouderschapsverlof.

, 1.116 keer bekeken

Amändio is onze eerste zoon. Hij is geboren op 21/02/200 en het is tot nu toe een van de geweldigste momenten geweest van mijn leven. Gedurende 9 maanden ben je in gedachten al volop bezig met de opvoeding en praktische regelingen en je oor te luister te leggen bij andere jonge ouders in je vriendenkring. Op zekere dag is het zover DE GEBOORTE is daar en dat moment kan je niet beschrijven, het is geweldig, je gaat met twee binnen en komt met drie naar huis.

Tijdens de zwangerschap heb ik mij geïnformeerd naar ouderschapsverlof voor de vader, het was niet makkelijk maar uiteindelijk heb ik alle informatie gekregen van de vakbondsafgevaardigde en van de Federale Overheid. De aanvraag is bij mij op het werk zeer makkelijk verlopen en redelijk snel kreeg ik het goede nieuws te horen dat het allemaal in orde was.
Mama is zelfstandige en ik werk deeltijds. Doordat mama zelfstandige is kon zij niet echt genieten van zwangerschapsverlof, er bestaat wel een formule dat je een vervangingsloon kan bekomen als je minstens
1 maand je activiteiten stopt.

Ik ben van Portugese afkomst en dat wil dus ook zeggen dat we op familie bezoek moesten gaan naar Portugal.
Twee dagen voor ons vertrek begon Amändio veel te braken en hebben we dus besloten naar het ziekenhuis te gaan, na enige testen en een nacht in observatie in het ziekenhuis konden ze niet echt zien wat er mis was (de dokter dacht aan de vernauwing van de sluitspier aan de maaguiteinde) De volgende dag zouden we vertrekken naar Portugal (Coimbra).
We kregen de toelating van de pediater, hij heeft ons een brief meegegeven met al de uitleg en hij stelde ons gerust dat het kinderziekenhuis in Coimbra zéér goed was. Anja (mama) is Belgische en verstaat wel een beetje Portugees maar spreekt het nog niet echt. De reis op zich was geen probleem, Amändio was 6 weken en zat in het vliegtuig, De eerste dag in Portugal was hij weer aan het braken dus zijn we naar het ziekenhuis gegaan en daar heeft hij dus een kleine chirurgische ingreep ondergaan (PYLOORSTENOSE), het doet raar één uur bij de familie in Portugal en Amändio begint projectiel te braken.
Amändio is redelijk veel gewicht verloren (terug zijn geboortegewicht 4.140) wat eigenlijk niet zo erg was daar hij een flinke baby was. Twee uur na de ingreep was hij weer aan het eten, hij is nu goed bijgekomen en heeft geen problemen meer.

Van het moment dat mama terug gaan werken is zijn wij onder ons tweetjes thuis en wij genieten van alle momenten samen. s' Morgens geeft mama de eerste fles en als ze dan gaat werken blijven wij nog gezellig in bed liggen. Het badje nemen vinden we beide zalig, hij kan er echt van genieten en houdt echt van in het water te plonsen, de luier verversen is geen storende job, veel mensen zien daar tegen op, ik geef toe dat er soms een geurtje aan vast hangt maar dat nemen we er met alle plezier bij. Onze dagelijkse wandelingen zijn ook een heel avontuur, je moet zien dat je alles mee hebt van luiers tot voeding, fopspeen, troetel en reserve kledij.

Als de kleine spuit ligt te slapen kan je er uren naar staren, eerst dacht ik bij mezelf: het is gewoon een slapende baby, maar toch al die kleine trekjes en af en toe een lachje in zijn droom zijn zo schattig.
Je beleeft alles veel intenser als je er de tijd voor neemt, elk geluidje, elke beweging, elke blik is iets unieks.
We hebben wel geluk als ik rondom ons kijk en hoor zijn er moeilijkere kinderen, hij slaapt door, kan uren in zijn bedje liggen lachen en alles in de mond steken, huilt alleen als hij moe is of honger heeft….

Nu is hij bijna 4 maand en mijn ouderschapsverlof zit er op. Mama is al bijna twee maand terug aan het werken.
Ik ga het echt missen om de hele dag bij ons zoontje te zijn, het schept een band waar je veel plezier aan hebt, je ziet ook alle kleine veranderingen en begint hem te begrijpen.
Dus moeders geef de papa ook de kans om zichzelf te bewijzen, wij hebben geen moederinstinct maar vanaf nu mag men ook van het vaderinstinct spreken want dat bestaat en het is er maar wij vaders moeten de kans krijgen om het boven te laten komen, tegen alle traditionele taakverdelingen in.
De liefde die je terug krijgt van je kind is niet te beschrijven, het is een nieuw soort liefde dat ik tot nu toe niet kende.

Kris NESC

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld