Kinderen: ja of nee?

, 1.914 keer bekeken

Beste lezers,

Ik ben Walter, 37 jaar, gescheiden en heb geen kinderen. Graag had ik het volgende probleem aangekaart. Ik zal het proberen zo kort mogelijk te houden wat me meestal niet lukt. Ook is het niet gemakkelijk het volgende te vertellen maar eerlijkheid duurt het langst.

Ik ben dus bijna 7 jaar getrouwd geweest. Mijn ex-vrouw heeft een einde aan het huwelijk gemaakt omwille van mijn agressief gedrag (zowel psychisch, verbaal dus, als fysisch). Zij heeft écht heel veel verdragen en haar beslissing was dan ook volkomen terecht. Dit achtervolgt mij nog steeds en ik denk nog iets te veel aan haar. Ik bedoel waarschijnlijk teveel om te zeggen dat ik klaar ben voor een nieuwe relatie.
Dit neemt niet weg dat ik sinds mei 2001 Inge ken. Zij is 35 jaar, werkt als opvoedster voor zwaar mentaal gehandicapte kinderen (onregelmatige werkuren) en heeft ook geen kinderen. Maar... zij heeft een zeer uitgesproken kinderwens en... ik heb spijtig genoeg dat gevoel niet. De tijd dringt enigszins gezien onze leeftijd en onze tegenstrijdige gedachten over kinderen maakt het er niet gemakkelijk(er) op. Onze relatie is vrij goed. We zien elkaar maar weinig, enkel in het weekend en dan nog… (want zij moet om de 2 weekends werken).
Gezien mijn verleden, waarvan zij op de hoogte is, stel ik mezelf zeer in vraag en heb veel angsten. Ik heb nu veel tegenstrijdige gevoelens en ik weet echt geen antwoord op de vraag of ik wel überhaupt kinderen wil. Maar wil ik Inge niet kwijt, dan zal ik wel aan kinderen "moeten" beginnen.

We hebben besloten om elkaar 3 weken niet te zien (dit tijdens Valentijn én haar verjaardag!) om onszelf de tijd te gunnen over onze verdere relatie na te denken. Ik ben geen lezer maar ben toch wat boeken gaan halen over laattijdig ouderschap en kinderen: Ja of nee?
Nu zou ik in principe moeten uitleggen waarom ik niet echt voor kinderen ben maar al die redenen gaan opnoemen, zou dit verhaal veel te lang maken.
Daarom kort een paar opsommingen:

Waarom geen kinderen?
  • Opzien tegen zware verantwoordelijkheid: bang het allemaal niet aan te kunnen, bang dingen verkeerd te doen, bang de verzorgende en opvoedende taken niet tot een goed einde te brengen, ...


  • Ingrijpende verandering in het leven


  • Verliezen vrijheid: alle tijd (bvb verlof) gaat naar het kind (ten koste van tijd voor jezelf en je partner??)


  • Enorme kost: 1 kind = 1 huis


  • Het zichzelf opleggen van hoge eisen aan 't vaderschap: wanneer ben je een goede vader? Wat kan ik het kind bijbrengen (mijn intelligentiepeil)?


  • Onzekere toekomst


  • Leeftijd: tijdsdruk, risico's bij zwangerschap, niet zwanger (kunnen) worden: tot welke prijs wil ze absoluut een kind?


  • Jeugdervaring: vrij autoritaire vader <> overbeschermende moeder, zelfstandigheid niet op het internaat meegekregen, geen kleine kinderen in de familie waarmee ik contact heb, ...


  • Praktische kant: taakverdeling, organisatie, kinderopvang, onregelmatige werkuren Inge, ...


  • Mijn eigen problemen: lage zelfwaardering, perfectionisme, geduld verliezen, ...


  • Angsten: ziekte of handicap, leerproblemen, tienerproblemen (drugs,...)



Waarom wel kinderen?

- de vreugde die ze je geven
- ze houden je jong en Inge geeft me wel het vertrouwen omdat ze héél goed met kinderen kan omgaan.

Mijn vraag is nu concreet:
Zijn er mensen die hetzelfde meegemaakt hebben: relatie met de één wel een kinderwens en de ander niet? Wat hebben ze besloten? Zijn deze mensen gelukkig? En vooral hoe kan ik positief gaan denken over kinderen, enz…?

Met dank voor uw reacties.

Walter

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld