Het prille begin

, 1.913 keer bekeken

Hoi,

Sinds geruime tijd kan ik aan niets anders meer denken dan aan een kindje. Mijn man en ik hebben het er dan ook geregeld over. Ik was er voor de volle 100% klaar voor maar mijn man had nog wat twijfels. Financieel komen we wel rond maar soms is het toch nog wat moeilijk. Daarom dacht hij dat het beter zou zijn als we het nog een jaartje uitstelden. Maar toen hij zag dat ik het er echt moeilijk mee had en na verschillende gespreken, besloten we om toch te stoppen met de pil.
Na deze beslissing kreeg ik echter schuldgevoelens. Ik had het gevoel dat ik hem ertoe gedwongen had en wist dat hij dit uit liefde voor mij deed. Ik ben toen beginnen twijfelen en vertelde hem dat hij misschien gelijk had en dat het misschien toch beter was dat we het nog een jaartje uitstelden.
Maar sinds ik die uitspraak deed, voel ik me slecht. Het is alsof er iets in me brak. Ik kan me niet herinneren dat ik me daarvoor ooit zo triest heb gevoeld. Erg emotioneel, spontaan beginnen wenen, verdrietig zijn en geen lach op mijn gezicht verscheen nog, terwijl ik anders het zonnetje in huis ben.
Mijn man kon dit niet aanzien en nu hebben we besloten om na het einde van mijn doosje toch te stoppen met de pil.
Ik kijk er nu echt naar uit. Sinds die beslissing voel ik me al veel beter, net alsof ik eindelijk een einde in zicht zie en de toekomst met ons kindje.

Ik ben er de laatste tijd zo intens mee bezig geweest dat ik de voorbije weken steeds last heb van maagzuur. Toch ben ik op korte tijd 2 tot 3 kilo aangekomen. Zwanger ben ik volgens mij niet maar ik ben toch wel een beetje bang voor schijnzwangerschap.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld