Wouter en Zoë...

, 1.334 keer bekeken

Door Julie op 23/01/2008 - 21:34:

Luna is vijf jaar en vraagt al een tijdje om een broertje of een zusje... …We zijn aan het verbouwen - geen ideale periode om zwanger te zijn - maar wat voel ik het kriebelen als ik op kraambezoek ga. Nature is calling out loud! En ach, die verbouwingen… We spartelen ons daar wel doorheen. En tegen dat de baby er is, moet het ergste achter de rug zijn. We gaan ervoor!

Ik ben vlug zwanger maar de vreugde is van korte duur. Na acht weken krijg ik een miskraam.
Twee maand later ben ik terug zwanger, hoera! Afspraak gemaakt bij de gynaecologe en met een bang hart daar naartoe.. Zo’n miskraam vergeet je niet zomaar en dat wil je echt geen tweede keer meemaken.
Ik ben dan ook doodzenuwachtig als de gynaecologe alles in gereedheid brengt voor de echo en ik durf amper naar het schermpje naast mij kijken…
Dan hoor ik haar zeggen: “Alles is oké, hoor. Maar ziet U wat ik zie?”
Ik kijk… En ik zie… Maar het dringt niet door..
“Het zijn er twee, mevrouw. Een tweeling!”
Zijn het er twee? Een tweeling?! Ik kan het niet geloven, blijf maar herhalen: “Twéé? Een twééling?”
Ik voel me geschrokken, en blij, en ongerust, en dat allemaal tegelijk: een tweeling!!
De gynaecologe vraagt of er nog tweelingen in de familie zitten en ik hoor mezelf “neen” fluisteren. Dit had ik nooit ofte nimmer verwacht. Een tweeling!!
Ze ziet mijn ontreddering en stelt voor dat ik nu naar huis rijd om te bekomen,en dat ze me bij de volgende consultatie alle uitleg zal geven die nodig is als je twee baby’s verwacht.

Thuisgekomen ziet mijn liefste echtgenoot de uitdrukking op mijn gezicht en vreest het ergste. Maar ik stel hem gerust: “Alles is goed, maar ga toch maar even zitten...”
Ik toon hem de echo en hij begint tegelijkertijd te lachen en te huilen. Twéé kindjes! Hij is dolgelukkig! Ik ga van euforie naar ongerust piekeren: zal ons huis niet te klein zijn? We hebben een grotere auto nodig! Zal mijn lijf die zwangerschap wel aankunnen? Gaan de kindjes niet te vroeg geboren worden en gezond zijn? En weer terug: een tweeling, joepie!

Mijn gepieker was nergens voor nodig.
Mijn zwangerschap verloopt probleemloos en voor ik het weet ben ik 37 weken ver. Luna is superblij en kijkt reikhalzend uit naar de komst van haar broertje en zusje. Een jongen en een meisje, jawel. Wat voelen we ons gezegend.
Op 13 april, een donderdagmorgen… Papa is net gaan werken en ik lig nog in bed als ik om zes uur ’s morgens nattigheid voel. Een beetje maar, geen golf zoals ik bij Luna had. Is het nu begonnen? Ik ben niet zeker en denk dat ik toch nog wat in bed ga liggen. Oeps,weer nattigheid. Zou het dan toch… Ik bel papa op en laat het bad vollopen. Het warme water doet me goed. En dan komt de pijn… Bij Luna had ik een epidurale en toen heb ik niet veel gevoeld, maar dit zijn ontegensprekelijk weeën: auauw!
Als mijn ventje “arriveert”, is het al goed begonnen en ik voel dat de weeën elkaar vlug opvolgen. Papa maakt Luna wakker en haar mooie blauwe ogen kijken me verwonderd aan als ik over de wastafel gebogen de pijn verbijt. Mijn liefste meisje zal weldra grote zus zijn… Dit gaat wel erg vlug. Ik heb zo het gevoel dat we niet veel tijd meer te verliezen hebben. Als we Luna bij oma gaan afzetten, is het halfnegen en mijn god, wat doet het pijn!
Ik vraag mijn schat wat vlugger te rijden als ik iets voel duwen… Persdrang! Niet nu, nog niet!
En toen is het heel snel gegaan: binnengekomen met tien centimeter opening (ziekenhuis nog gehaald, de opluchting!), meteen naar de verloskamer, drie keer persen en daar was hij: mijn kleine prins. Welkom, lieve Wouter!
Het is elf na negen. Ik krijg hem heel eventjes te zien en dan wordt hij weggebracht. Na vier keer persen is zijn zusje er. Dag, lieve Zoë! Welkom kleine meid van ons! Tweeëntwintig na negen…
Hij weegt 2kg100, zij 2kg220. Ook zij wordt weggebracht en een verpleegster vertelt ons dat ze het goed stellen maar nog enkele dagen in de couveuse zullen moeten blijven om bij te komen.
Ik ben geknipt en het naaien doet geen deugd, maar ik haal opgelucht adem als het voorbij is. Ik vind het doodjammer dat ik ze niet bij mij op de kamer heb, en we moeten huilen als we ze in de couveuse zien liggen en ze niet kunnen knuffelen zoals we dat zouden willen. Maar we zijn zo blij en heel dankbaar dat alles goed verlopen is. En wat zijn we gelukkig met ons vijfjes!

Julie

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld