Ons mooiste geschenk!

, 1.913 keer bekeken

Door Pientje op 29/11/2011 - 11:54:

In februari 2010 zijn we er klaar voor we gaan voor een kindje. Samen hebben we uitgebreid besproken dat (als het lukt) we één kindje willen omdat we dat kindje alles kunnen geven wat we willen. Vanuit onze omgeving kwamen hier soms opmerkingen over: alleen is ook maar alleen... Maar daar lieten wij ons niet door tegenhouden.

In juni 2010 ben ik zwanger geraakt. We waren nogal verrast omdat we het idee hadden dat het wel eens langer zou kunnen gaan duren.
Na 8 weken zwangerschap en 8 weken van moeten spugen en van vermoeidheid niet veel meer kunnen doen, hadden we een afspraak bij de verloskundige. Zij liet ons het hartje horen en maakte een afspraak voor de eerste echo. Deze zou met 10,5 weken zwangerschap plaats vinden.

Opgewonden om ons kindje te zien, zaten we in de auto naar de verloskundige. Wat apart om te mogen gaan zien dat er echt iets in mijn buik woonde!
Tijdens het maken van de echo, dacht ik even: jeetje, het lijkt wel of ik er twee zie... Tot mijn partner dit hardop zei. De verloskundige bevestigde wat we zagen en keek nog even verder. Tot mijn schrik zag ze ook nog een leeg vruchtzakje.
Met tranen in mijn ogen zat ik naar het scherm te kijken. Twee... Jeetje... En de vragen schieten door mijn hoofd. Is dit financieel mogelijk? Kan ik dit wel? Wil ik dit wel? Zou dit wel goed blijven gaan? Moeten we nu ook een nieuwe auto kopen?

Die avond hebben we het aan onze familie en vaste vrienden verteld. De reacties liepen ver uiteen. Mijn partner vond het vooral prachtig. Ik was daar nog niet zo zeker van.
Die nacht heb ik niet geslapen van de zenuwen. Dit had ik nooit verwacht…
De volgende dag heb ik de echo’s er nog eens bij gepakt en ben eens goed gaan kijken. Ja, het waren echt twee minimensjes die de oegie boegie aan het dansen waren. En diep van binnen voelde ik me voor het eerst trots. Ik ben ook meteen op zoek gegaan naar allerlei informatie. Sommige informatie had ik trouwens beter niet kunnen zien maar ik kwam ook heel veel interessante dingen tegen.

De afspraak bij de gynaecoloog ook maar meteen gemaakt. Hier hebben we vanaf toen onder regelmatige controle gestaan. Wat een voorrecht al die extra echo’s en groeimetingen!!
De zwangerschap liep voorspoedig op het vele spugen en het pijnlijke maagzuur na. De kleintjes groeiden als kolen en de bevalling zou op 38 weken ingeleid worden.
Maar zover is het niet mogen komen.
Op 28 weken waren er de eerste tekenen van een verkorte baarmoedermond. Rust nemen van het enige wat ertegen gedaan kon worden. Ik ben dus gehalveerd met werken.
Op 29 weken was er nog niks veranderd dus moest ik helemaal stoppen met werken.
Op 30 weken ben ik uiteindelijk opgenomen in het ziekenhuis omdat mijn baarmoedermond nog verder inkortte. Hier heb ik weeënremmers gekregen.

Een dag later ben ik per ambulance naar een academisch ziekenhuis gereden omdat de kleintjes er echt aan zaten te komen. Gelukkig is alles toen weer gestopt en heb ik nog een week in het ziekenhuis gelegen.

Het academische ziekenhuis was een nare ervaring. Mijn buurvrouw, zwanger van een tweeling en met een zwangerschapsvergifiging, kreeg een spoedkeizersnede en moest een paar dagen later afscheid nemen van een van haar zoons...
De controles in het academisch ziekenhuis spraken de controles van de gynaecoloog uit ons eigen ziekenhuis tegen. Zij gaven aan dat de baarmoedermond bijna tot niets verkort was en dat de onderste baby geen navelstreng om zijn nekje had. Terwijl dit door mijn gynaecoloog wel gezien was.
In het Academisch ziekenhuis heeft er steeds een arts in opleiding gekeken. Ik snap dat zij moeten leren maar is het dan niet beter om alles te laten checken door een afgestudeerd arts?
Op 31 weken zwangerschap mocht ik weer naar huis. Ik was liever tot 32 weken gebleven omdat je voor de 32ste week niet in een regulier ziekenhuis mag bevallen. Maar een vol bed kost geld en dus werd ik ontslagen.

De 32 weken grens hebben we gevierd, nu zouden we in ons eigen vertrouwde ziekenhuis mogen bevallen.
Het ging wonder boven wonder ook erg goed met me. Ik heb zelfs nog gedacht dit kan nog wel even gaan duren.
De woensdag voor de bevalling hebben we nog een groeimeting gehad en de kindjes zijn toen geschat op 2100 en 2000 gram!!

Op 33,6 weken brak om 3uur ‘s nachts plots mijn onderste vlies. Ik werd wakker en dacht dat ik in mijn bed geplast had, maar dit bleek niet het geval. Meteen daarna kwam er een weeënstorm opzetten met voornamelijk rugweeën.
Een kwartier na het breken van de vliezen waren we in het ziekenhuis. En na onderzoek bleek ik al 7cm ontsluiting te hebben. O, nee, nu krijg ik geen pijnbestrijding meer, was mijn eerst gedachte. Maar de rest van de ontsluiting vorderde goed en om 05.17 u werd de oudste geboren met hulp van de vacuümpomp omdat zijn hartslag uitsloeg door de navelstreng om zijn nekje.
De tweede lag in stuit en is uiteindelijk 17 minuten later zonder persweeën en omgekeerd ter wereld gekomen.
Het was erg druk op mijn kamer tijdens de bevalling. Achteraf gezien waren het 7 personen. Mijn mooie kindjes heb ik beiden tien seconden gezien, helemaal in het zilverfolie ingepakt. Mijn partner is mee naar de couveusekamer gegaan en ondertussen werd bij mij de placenta geboren. Een hele grote (twee aan elkaar gegroeide) met twee aparte zakken.
Na een paar uur mocht ik dan eindelijk gaan kijken naar mijn wondertjes. Jeetje, wat klein maar wat mooi! De oudste woog uiteindelijk 2070 gram en de jongste 1970 gram. Gelukkig deden ze het op wat prematuurgedrag na uitstekend!!

Na 6 dagen lekker in de buurt van mijn mooie kindjes gelegen te hebben, moest ik het ziekenhuis verlaten.
Als een emotioneel wrak ben ik thuis gekomen. Achteraf gezien ben ik een emotioneel wrak geworden omdat ik niet kreeg verwerkt dat het zo snel is gegaan. 7,5 Maand zwanger en dan binnen 2,5 uur twee kinderen die niet op mijn borst zijn gelegd en die nu door ons maar ook door ’vreemde’ verzorgd moesten worden. Ik had het hier soms nog moeilijk mee.
Toen ik thuis was, ben ik twee keer per dag naar het ziekenhuis gereden om de baby’s te verzorgen. Na twee weken couveuse zijn beide kindjes naar een verwarmd bedje gebracht. Dit was een mijlpaal en na een week hier te hebben gelegen, werd het tijd om naar huis te mogen gaan!! Heerlijk, eindelijk was ons gezin compleet!
Maar wat was dit zwaar zeg. Mijn partner werkt in ploegen dus de nachtvoedingen en de meeste voedingen overdag waren voor mij.

Na een paar dagen thuis hebben we de jongste alweer naar het ziekenhuis moeten brengen. Zij had nog een temperatuur van 35,5 graden. De overstap van het ziekenhuis naar huis was voor haar veel te groot geweest. Na een paar dagen mochten we het weer proberen en nu ging gelukkig alles wel goed.
Maar een paar weken later kregen we de schrik van onze levens: onze oudste ademde niet meer, was helemaal strak gespannen en had schuim op zijn mondje. Even zijn we bang geweest om hem kwijt te raken. De ambulance was er gelukkig snel. Een tweede ambulance en traumahelikopter zijn weergekeerd omdat hij weer ademde. Met spoed zijn we naar het ziekenhuis gebracht en na heel veel onderzoeken weten ze nog niet wat het is geweest. Er zijn twee mogelijkheden: een insult of wiegendood waaruit hij gered is.

We zijn nu een half jaar verder en gelukkig gaat het nu erg goed met ons gezin. Het is erg druk maar we krijgen er veel lachjes (en natuurlijk ook tranen) voor terug.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld