Na een miskraam zwanger van een tweeling...

, 3.699 keer bekeken

Door S. op 10/09/2007 - 14:13:

Begin februari stopte ik met mijn pil. In maart was ik een week over tijd toen ik een zwangerschapstest deed. Jammer genoeg was die negatief, maar toch had ik het gevoel dat ik zwanger was. Een week later ging ik nog een test halen. Toen ik hem op zaterdagmorgen gebruikte, verscheen er een lichtblauw streepje. Het was gelukt!
Jonas, zoals altijd een man van heel weinig woorden, glimlachte.
Aangezien het weekend was, kon ik geen bloedtest laten uitvoeren en dus wachtte ik vol verwachting op maandagavond. Maar toen ik maandagmorgen opstond, was het al verkeerd. Ik begon lichtjes te bloeden. Ik probeerde er niet teveel over na te denken en dacht: misschien heb ik gewoon mijn maandstonden. Dit hoor je toch regelmatig?
Vol goede moed ging ik naar mijn werk. Maar zodra er een collega bij me kwam, begon ik te huilen. Ik was het toch niet kwijt?
Ik stopte met werken en belde naar de dokter. Volgens hem hoefde ik me nog geen zorgen te maken. Een kwartier later stond ik bij hem voor een bloedtest. Uitgerekend volgens de laatste dag van mijn maandstonden was ik 5 weken zwanger. Jonas had toevallig een halve dag vrij. Gelukkig, want de resultaten zouden er pas om 5 uur zijn en ik wou niet alleen zijn.
Rond 4 uur kreeg ik enorme krampen in mijn onderbuik, ik liep naar toilet waar ik leegstroomde. Ik had geen bloedresultaten nodig om te weten dat ik een miskraam had. Toen ik om 5 uur belde naar de dokter wist hij me te zeggen dat het sowieso niet in orde was. Ik had een heel laag percentage zwangerschapshormonen, en volgens de bloedtesten zou het toch mislukt zijn.
De eerste dagen erna waren een ramp… Ik at of sliep niet meer.

Twee maanden later was ik 2 weken over tijd, toen ik terug een test deed. En in de plaats van een lichtblauw streepje zoals de vorige keer, kreeg ik nu een heel donkere. Zou het nu toch goed zijn?
Toen we op dinsdag de bloedresultaten van de dokter kregen, was ik 6 weken zwanger. Ons geluk kon niet op! We moesten de volgende dag terugbellen om te weten of de andere testen in ook in orde waren. Toen liep het terug mis…
Ik was besmet met het CMV-virus (cytomegalovirus) wat een risico gaf op misvormingen. Hoe ik het opgelopen had, kon hij niet zeggen. Alleen al iemand die besmet was een hand geven, was blijkbaar genoeg. We moesten zo snel mogelijk bij de gynaecoloog gaan om na te gaan wanneer ik het opgelopen.

Op 20 mei, een week later, gingen we bij de gynaecoloog langs. Ze zei dat ik me geen zorgen moest maken aangezien het percentage niet hoog was, maar nam voor alle zekerheid toch een bloedtest af. Toen ze inwendig keek, zag ze een klein vruchtje. Mijn hart maakte een sprongetje. Je zag er niet veel van maar toen pas besefte ik dat ik mama zou worden! Net toen ze ging afronden, kwam er iets anders in zicht. Opgetogen liet ze ons weten dat er een tweede vruchtje in zat. Ik kreeg de slappe lach en Jonas viel bijna van zijn stoel. Hij werd zo bleek. We kregen een tweeling!
Ze maakte meteen een afspraak voor nog geen twee weken later.

Op 30 mei gingen we terug. Toen wist ze ons te zeggen dat er een mogelijkheid was dat het een eeneiige tweeling was. Ze stuurde ons door naar een andere gynaecologe die zich specialiseerde in tweelingen. Terug een week later werd dit dan ook bevestigd.
We kregen een identieke tweeling. Nu we eindelijk iets of wat op ons gemak waren, vroeg ze ons om ons in te schrijven voor een tweelingenstudie in Leuven. Dit in verband met het
TTS-syndroom.

Op 7 juli was onze eerste afspraak. Op het eerste zicht was alles normaal maar we hebben maar zekerheid vanaf 28 weken.
Ondertussen zijn we 15 weken ver en vanavond is onze tweede afspraak in Leuven.
Ik besef nog steeds niet dat we een tweeling krijgen maar kijk er in elk geval naar uit, zeker nu ik ze voel bewegen, net vlinders in mijn buik. Ik hoop dat alles goed mag gaan…

S.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld