Mijn flinke tweeling

, 1.929 keer bekeken

Door Mus op 19/03/2012 - 20:41:

Hallo allemaal,

Ik ben 31 jaar en sinds 2 maanden de trotse mama van 2 flinke meisjes.

Na 9 maand proberen om zwanger te worden, ben ik naar de gynaecoloog geweest. Bleek dat ik geen eisprong kreeg na het stoppen met de pil. Hiervoor heb ik 2 rondes Clomid moeten innemen, en de 2de ronde was het prijs: eindelijk zwanger!
We waren superblij en toen... Op de eerste echo bleek het niet om 1 baby te gaan, maar 2! Gelukkig kennen we enkele mensen met tweelingen en we vonden het wel leuk dat onze kindjes samen zouden opgroeien.

Mijn zwangerschap verliep over het algemeen goed. Al ben ik in het begin wel enorm misselijk geweest waardoor ik 9kg afviel. Hierdoor ben ik in totaal maar 3 kg bijgekomen op mijn hele zwangerschap (eigenlijk 12 kg, maar ik was er 9 afgevallen).
Op 25 weken ben ik gestopt met werken om meer te kunen rusten. Gelukkig maar want op 32 weken werd onze tweeling geboren (2 maanden te vroeg).

Op 32 weken had ik al enkele dagen last van diarree en rugpijn. Dat laatste schreef ik toe aan die diarree... Maar in de nacht van zondag op maandag kon ik de hele nacht geen oog dichtdoen van de pijn. Dus heb ik de ganse nacht in een warm bad doorgebracht.
Maandagochtend om 6 uur dan naar de materniteit gebeld en die raden me aan om toch even langs te komen voor een monitor. Daaruit bleek dat het contracties waren en ik werd in het ziekenhuis gehouden aan de weeënremmers (+ 2 spuitjes longrijping).
Ik heb nooit echt pijn gehad van de weeën, enkel rugpijn.
’s Avonds om 20.30 zei ik tegen mijn vriend dat hij beter naar huis kon gaan omdat ik moe was en een beetje wou slapen. Net nadat hij vertrokken was, werden de weeën plots feller... Om 22 uur belde ik hem op om terug te komen.
De verpleegster legde me nogmaals aan de monitor, waaruit bleek dat het weeën toch wel zeer fel waren, dus belde ze de gynaecoloog op. Ik kreeg nog een tabletje opgestoken... Maar bij het opsteken, voelde de verpleegster het hoodje van het kindje al zitten. Gelukkig kwamen net op dat moment mijn vriend en de gynaecoloog toe.

Omdat ik maar 32 weken zwanger was, besloot de gynaecoloog om me naar een ander ziekenhuis te voeren, een universitair ziekenhuis. De amubalciers stonden al klaar om mij te vervoeren.
Om 23.45 uur kom ik, na een rit met persweeën, aan in het UZ. Daar meteen naar de verloskamer... Snel werd er nog een monitor en een echo genomen en dan... Twee maal persen en om 00.06 uur werd onze eerste dochter al geboren. Dit allemaal nog geen 2 uren nadat mijn weeën heviger werden.
De tweede baby had zich in stuit gedraaid. Op zich niet echt een probleem maar ze vonden opeens de harttoontjes niet meer. Na even zoeken, vonden ze dan toch een hartslag maar die ging veel te traag. Dus werd er besloten om een spoedkeizersnee te doen. Dus weer op een ander bed en naar het OK.
Gelukkig hebben ze die keizersnee gedaan, want onze 2de dochter had de navelstreng rond haar nekje en ze had een gewone bevalling heel waarschijnlijk niet overleefd.

Ikzelf was snel hersteld na deze dubbele bevalling. En ook de meisjes deden het enorm goed om prematuur te zijn.
Zo zie je maar: een bevalling kan zwaar zijn, maar hoeft geen horrorverhaal te zijn.

Eens uit het ziekenhuis, kon ik meteen terug mijn gewone kleren aan en de meisjes mochten na 5 weken al naar huis komen. Normaal mocht dit na 4 weken al maar omdat ik een borstontsteking had met 39.8° koorts, mochten ze een beetje langer in het ziekenhuis blijven.
Ondertussen zijn ze 8 weken oud. Het zijn superflinke en brave meisjes en ik geef nog steeds enkel borstvoeding, iets wat ik iedere toekomstige mama wil aanraden (zelf voor een tweeling). Laat je zeker niet ontmoedigen: als je het het echt wil, gaat het allemaal!

Succes aan iedereen !
Mus

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld