Mijn 2 toekomstige wondertjes zijn er bijna...

, 1.289 keer bekeken

Door Salala op 22/10/2009 - 14:10:

Hallo allemaal,

Hoe gaat het met jullie?
Zoals ik eerder al heb laten weten waren we voor het eerst in verwachting en meteen goed! We verwachtten een twee-eiige tweeling.
De zwangerschap verliep probleemloos - ik voelde me lekker fit en gezond, en keek steeds uit naar de gynaecologische onderzoeken.
Momenteel ben ik 36 weken en 3 dagen ver en we hopen het zo lang als mogelijk vol te houden... Wat al aardig lukt!

De kindjes hadden zich reeds willen aankondigen op 4/09/09 - terwijl de vermoedelijke geboortedatum 31/10/09 is!

Ik heb voltijds gewerkt tot 29 weken en heb 3weken kunnen genieten van mijn verlof... Ik had nog enkele weken verlof staan en wou daaraan mijn zwangerschapverlof koppelen.

Op 31 weken en 6 dagen (4 september 09), had ik mijn volgende afspraak... Ik keek er zoals gewoonlijk enorm naar uit en ik was zo benieuwd naar de geschatte gewichtjes. Stilletjes hoopte ik dat ze nu allebei met hun hoofdjes omlaag zouden liggen, want 1 kindje lag de vorige keer nog in stuit... De gynaecoloog had gezegd dat als ons boeleke tegen 32 weken nog niet gedraaid zou zijn, dat het daarna waarschijnlijk ook niet meer zou gebeuren door plaatsgebrek.
Ik voelde me kiplekker en huppelde rond, precies of ik droeg NIKS mee... Terwijl ik op straat door zowat iedereen nagekeken werd. Ik ben namelijk maar 1m53 groot en heb een gigantische buik met een buikomtrek 123 cm.

Aangekomen bij de gynaecoloog, waren we al na enkele minuten aan de beurt. Ze zei dat ze me ook vaginaal moest onderzoeken. Ze nam de staafachtig ding, en ik zag meteen aan haar gezicht dat waarschijnlijk niet alles even goed zat ‘daarbinnen’.
Dan zei ze dat de baarmoederhals gekrompen in naar 12 mm (deze is normaal zo’n 3 cm). Daarna ging ze even toucheren en heeft ze me onmiddellijk doorverwezen naar het ziekenhuis. Ik had 3 cm ontsluiting, ze voelde de vliezen en het was nogal week.
Mijn manneke en ik waren helemaal overdonderd! We wisten niet goed waar we moesten beginnen.. Alles ging zo goed?! Ik voelde geen pijn, had geen last… En we wisten op dat moment ook niet of alles nog goed ging met de kindjes!

Thuis gepasseerd, koffer gepakt en naar het ziekenhuis gereden.
Op de verlosafdeling terecht gekomen, direct aan de baxter en meteen ook spuiten gekregen om de longen sneller te helpen rijpen.
Achteraf EINDELIJK een echo! De dokter liet weten dat de kindjes het goed maakten. Eén kindje woog zo’n 1kg800, en het ander ongeveer 2 kilo.
We wisten allebei niet wat er allemaal aan het gebeuren was. We hoopten gewoon dat de weeënremmers iets zouden uithalen, zodat de spuiten de tijd zouden krijgen om in te werken.

Ik had 5 zakjes weeënremmers gekregen... En eindelijk we zijn al maandag, dus de spuiten waren voor 100% ingewerkt, maar we hoopten natuurlijk verder te geraken!
Terwijl ik aan de baxter hing, had ik wel enkele harde buiken maar deze waren absoluut niet pijnlijk of regelmatig. Ik hoopte het even zonder medicatie te kunnen doen, maar maandag kreeg ik weer harde buiken. Oké, overstappen op pilletjes dan maar... 3 maal per dag een pilletje.
Die heb ik tot 34 weken moeten innemen, en terwijl ook 1 keer per week een echo en 2 keer per dag aan de monitor.
Alles was dik in orde! Ik was zo opgelucht!

Op 34 weken een tweede poging om het zonder medicatie te kunnen doen... Tevergeefs! Ondertussen een ruime 4 cm ontsluiting en ik moest in het ziekenhuis blijven.
Dus terug pilletjes tot maximum 36 weken…

Eindelijk, dit hebben we dan ook gehaald! Maar nu lijkt het erop dat 1 kindje niet zo goed groeit en dat 1 kindje nog steeds in stuit ligt. Het kindje dat schoon boven het geboortekanaal ligt, is het kleinste. Het is al flink ingedaald! Klaar om te komen dus... MAAR dit is wel het kleinste kindje.
Heel comfortabel ligt onze flinkste bovenaan met het ‘poepke’ omlaag.
De gynaecoloog wil liever geen onnodige risico’s nemen en heeft al laten weten dat het een keizersnede zal worden. Die staat gepland op maandag 12 oktober, tenzij de kindjes eerder willen komen.

Ik lig hier al een maand en 2 dagen, maar zie dit zeker niet als LASTIG, en ben het zeker niet beu... Het is eerder geluk bij ongeluk. Ik heb nu de kans gekregen om de laatste weken van mijn zwangerschap van HEEL, HEEL dichtbij mee te maken. Ik hoor 2 keer per dag de harttoontjes, zie mijn toekomstige wondertjes 2 keer per week (echo) en ben omringd door professionals die weten waar ze mee bezig zijn.
Mijn man blijft hier elke nacht bij me slapen, dus de nachten hebben we dan al samen, want overdag moet hij werken. Ik heb enorm veel steun aan mijn allerliefste schat!!

Ik moet wel eerlijk bekennen dat het enorm frustrerend is, niet te weten of onze kleinste ECHT klein is... Omdat de dokters het gewoon zelf niet weten. De harttoontjes zijn steeds perfect geweest, de dopplers ook dik in orde - de bloeddoorstroming is bij allebei zeer goed (in navel, hart, hersenen,..). Maar het is heel moeilijk om het hoofdje te meten omdat het al zo laag lig.
Ze zeggen dat ik me geen zorgen moet maken, maar dat is moeilijk!! Eén kindje weegt ondertussen al iets meer dan 3kilo en het ander (dat onderaan ligt) blijven ze schatten tussen 1k800 en 2k100!

Het is enorm raar om te beseffen dat ik nog maar maximum 5 dagen in verwachting zal zijn. En dat we dan EINDELIJK onze wondertjes kunnen vastpakken en knuffelen!! Zolang hebben we op hen moeten wachten, en nu is HET moment er bijna! Dat doet het raar.
Ik blik in ieder geval met een reuzenglimlach terug op mijn zwangerschap, en hoop dat ik kan blijven lachen!
Ik zal jullie zeker op de hoogte houden, hoop ECHT dat het goed zal verlopen!

Veel succes voor jullie allemaal!
Salala

Mijn 2 toekomstige wondertjes

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld