Hoop doet leven...

, 2.106 keer bekeken

Door 2special op 12/09/2011 - 18:27:

Ik wist het zeker: ik wou mama worden!
De eerste week van mei 2011 deed ik mijn eerste zwangerschapstest en het was gelijk raak: zwanger! Mijn hart maakte een sprongetje van blijdschap…

Zo’n 6 weken later wou ik al zo graag weten of er hartslag te zien was bij mijn baby en dus maakte ik een afspraak voor een privé-echo.
Ik kon mijn geluk niet op want er was al een kloppend hartje te zien. Ik was nu voornamelijk gerustgesteld: ik krijg een baby!
Maar toen...
Het moest zo ongeveer de 7de week van mijn zwangerschap zijn. Ik had geslachtsgemeenschap gehad waarna niets aan de hand was. Maar een half uur later begon ik rood bloed te verliezen, en het bleef echt stromen! Waar wat is dit?? Ik ging in paniek op het toilet zitten om te kijken wat er kwam, maar het bloeden stopte niet!!?
Ik ben daarna onmiddellijk naar de eerste hulppost van het dichtstbijzijnde ziekenhuis gegaan. Ondanks de plas bloed die ik verloor, was er een kloppend hartje te zien.
Ik verliet de eerste hulp dan ook met gemengde gevoelens…

In de achtste week van mijn zwangerschap klopte ik toch aan bij de verloskundige omdat het bloedverlies me niet lekker zat… Maar er was geen 1 kloppend hartje te zien maar *2*! Een eeneiige tweeling!
Tussen de negende en tiende week van mijn zwangerschap zat ik bij de kapper toen ik plotseling heel mijn broek nat voelde worden. Ik ging vlug naar het toilet waar opnieuw het bloed langs mijn benen liep… Ook verloor ik iets in het toilet (een stolsel)en weer stopte dit bloeden NIET! Ik heb toen maar een OB gebruikt want ik wist me geen raad daar in dat kapsalon. De OB kon 5 minuten - maximaal 10 minuten- bloed opvangen en daarna stroomde het bloed weer langs mijn benen.
Dus belde ik in paniek de verloskundige, die mij vertelde dat dit waarschijnlijk het begin van een miskraam was, die dan zou volgen deze dag of de dag erop. Maar mijn gevoel vertelde mij dat dit niet zo was… Ik had mijn 2 baby’s gezien met een kloppend hartje en die zouden mij niet verlaten!!
Ik hing op en bleef doorbloeden in de auto. Dus besloot ik weer naar de eerste hulp te gaan. Als de verloskundige mij niet wou geruststellen met een echo, dan maar naar het ziekenhuis.
De zwarte broek die ik in het kapsalon aan had, was door en door nat van het bloed.
Op de eerste hulp wouden ze mij wel helpen en zou er een echo gemaakt worden om te kijken hoe het met mijn baby’s was…
En ja, hoor, 2 kloppende hartjes en al zo actief in de baarmoeder!
Ik werd die nacht opgenomen in het ziekenhuis omdat ik zoveel bloed verloren was. Ik ging aan een infuus en de volgende dag zouden de artsen weer via een echo bekijken hoe en wat…
Bleek dat er een “hematoom” (opgehoopt bloed, een bloedprop) zat bij de baarmoeder. Elke dag zou ik oud bloed verliezen als gevolg van dat “hematoom”.
En dat gebeurde ook… Er ging geen dag voorbij zonder maandverband.

Je zou denken dat je na de twaalfde week van je zwangerschap iets meer rust hebt omdat je de eerste 3maanden voorbij bent, maar in mijn geval kon mijn verloskundige zelfs na die drie maanden niet zeggen hoe het verder zou lopen. Dit kwam vooral door het bloedverlies en het “hematoom” dat er maar bleef zitten… Dus nog geen blije zwangerschap, alleen maar afwachten en elke dag bloedverlies.
Maar het bleef goed gaan…
Tot de zestiende week van mijn zwangerschap… Toen moest ik naar het ziekenhuis een echo van wel 2 uur te laten nemen. Omdat vanaf het begin al bleek dat het ene kindje iets kleiner was dan het andere (hij groeide wel normaal mee) wouden ze voor de zekerheid alles gelijk dubbel checken: qua bloedtoevoer, hartje, hersenen enz.…
En daar liep ik tegen het volgende obstakel aan. De kleinste baby had minder vruchtwater en een minder gevulde blaas dan de andere. Dit kon wijzen op het *TTS Syndroom*. Dit Syndroom komt voor bij eeneiige tweelingen die samen 1 placenta delen. Over de placenta lopen slagaderen van de ene baby naar de andere. Dit kan gevaarlijk zijn omdat de ene baby teveel bloed krijgt en de andere te weinig. Helaas kan het zelfs zo zijn dat het fataal is voor 1 van de baby’s of zelfs voor allebei. Een van de kenmerkende symptomen van TTS is dat 1 van de baby’s sterk achter blijft in groei t.o.v. de ander. Verder is het zo dat als het syndroom zich ontwikkelt, één van de kinderen veel meer vruchtwater heeft dan de ander. Dit kind is de ontvanger, het andere de donor van het bloed.
De twee artsen kwamen met stalen gezichten binnen na het overleggen met elkaar. Ik zou naar een ander ziekenhuis moeten voor een second opinion.
Ik was 17 weken zwanger...

In het ander ziekenhuis waar ze gespecialiseerd zijn in eeneiige tweelingen, het TTS syndroom enz.… werd er opnieuw een echo gemaakt van mijn baby’s.
Nog steeds even actief als ze waren, zag ik mijn baby’s rondtrappen. Bang gemaakt door de vorige echo wachtte ik af wat de artsen hier zouden zeggen.
De kleinste had een stuk minder vruchtwater dan de andere, die ook een veel breder stuk leek te hebben in de baarmoeder . Wel waren de blaasjes van beide baby’s normaal gevuld wat inhield dat ze genoeg voeding binnen kregen en ook normaal plasten. Ook de groei was, ondanks er een verschil tussen beide zat, niet zorgwekkend. Ik zat nog niet in fase 1 van het TTS-verhaal. Wel kon er daar elke week verandering in komen: zowel negatief als positief.
Als je in fase 1 of 2 van TTS zit, moet je een keuze maken tussen een eventuele laseroperatie in de baarmoeder waarbij de bloedvaten van de baby’s worden gelazerd. Als die operatie slaagt dan wordt de placentaverdeling min of meer gelijk. Maar er zitten ook risico’s aan zo’n operatie en die variëren van NIET slagen, scheuren van de vliezen, een gehandicapte baby’s of zelfs het verliezen van 1 of beide baby’s… Als je niets zou doen in fase 2 dan bestaat de kans op dit alles ook …

Week 18 was een slopende week voor mij. Door alle informatie die ik plotseling te verwerken kreeg over wat er KAN gebeuren met mijn baby’s, kropen de dagen echt voorbij.
Toen moest ik weer terug voor een nieuwe echo omdat ze mijn baby’s scherp in de gaten wilden houden. Het was een minder positieve echo omdat het blaasje van de kleinste baby nu MINIMAAL gevuld was, wat KON zeggen dat hij/zij niet meer dronk en dus ook niet plaste. De grootste deed het normaal…
Opnieuw een tegenslag dus tijdens mijn zwangerschap, maar het was te vroeg voor eventuele actie…

En nu mijn 19e week, weer voor een echo… Het blaasje van de kleinste was nu wel weer normaal gevuld! Er rolden tranen over mijn wangen want dit was positief!
Ook de navelstrengtoevoer (de toevoer van voedingsstoffen en zuurstof) werd gecontroleerd en die bleek matig te zijn bij de kleinste.
De groeicijfers van beide baby’s waren dan wel weer normaal. Ze groeiden vanaf het begin al netjes mee en de cijfertjes zagen er positief uit. In de grafiek was er dus NIET 1 kleine en 1 grote baby. Het verschil was er wel, maar minimaal.
Bij de kleinste was het vruchtwater weer gedaald met 0.5 cm. De kleinste heeft nu 1,5cm vruchtwater en de grotere zo’n 8cm.
Het normaal gevulde blaasje van beide baby’s maakte het positief en wou zeggen dat ik nog niet in fase 1 van TTS zit. Wel kan het elke week een ander verhaal worden…

Zo zie je maar, ik ben nu 19 weken zwanger maar het kan elke dag de laatste zijn van mijn risicovolle zwangerschap. Ik leef met de dag en echt blij durf ik niet meer te zijn. Maar ik heb wel vertrouwen in mijn baby’s… En dat ze het beide gaan redden!
Maar aan de andere kant blijft het aan mij knagen dat ik mijn 2 baby’s de hele zwangerschap kan gaan verliezen en vervolgens weer babyloos in de wereld sta…
Hoop doet leven…

Reacties zijn welkom.
Groetjes
Dit verhaal is online geplaatst zoals het bij ons is aangekomen. 9Maand is niet verantwoordelijk voor inhoud, grammaticale fouten, enz.

Reacties

  • Ik had je verhaal gelezen en het is al 2 jaar geleden, is alles goed afgelopen met de baby's.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld