Het verhaal van mijn meerlingzwangerschap en bevalling

, 3.000 keer bekeken

Ik ben een alleenstaande tweelingmoeder en ik heb twee zoontjes die nu ondertussen al 8 jaar zijn. Julian en Brandon zijn een twee-eiige tweeling en ze lijken totaal niet op elkaar.
Mijn zwangerschap is tot stand gekomen dankzij kunstmatige inseminatie met donorsperma. Voor mij was het een bewuste keuze om op deze manier zwanger te worden. Ik had namelijk een enorm grote kinderwens maar ik had geen partner met wie ik deze wens in vervulling kon doen gaan.
Ik heb altijd gehoopt dat ik ooit een tweeling zou krijgen en toen ik al snel merkte dat ik zwanger was van een tweeling, was ik ook erg blij. Na 7 weken zwangerschap wist ik met zekerheid dat ik een tweeling zou krijgen en ik kon het wel van de daken schreeuwen van blijdschap. Ik kan het me voorstellen dat niet iedereen even enthousiast was toen ik vertelde dat ik 2 kindjes zou krijgen maar ik heb hier zelf weinig van gemerkt. Eigenlijk vond men het wel spannend.
Eén vriendin had zich wel laten ontvallen "dat als Martine iets deed dat ze het dan ook meteen goed deed". Er zijn mensen die me hebben laten vallen omdat ik op deze manier aan kinderen begon en daar niet mee overweg konden.

De zwangerschap op zich vond ik erg zwaar en vermoeiend. Ik was dan ook 3 maanden lang 24 uur op 24 misselijk en ik kon niets meer verdragen van voedsel. Het enige wat ik gedurende die periode kon binnenhouden was gekookte aardappelen zonder iets van saus of wat dan ook.
Het begon al meteen de avond na de laatste inseminatie. Toen werd ik misselijk van de lucht van spaghetti saus en de volgende dag kon ik al niet meer tegen sinaasappelsap. Dit ging zo maar door tot er zo goed als niets meer overbleef waar ik nog tegen kon.
In het begin hield ik nog vol dat ik buikgriep had of zoiets omdat ik niet kon geloven dat ik al meteen na de eerste poging zwanger was, men had me namelijk verteld dat het slagingspercentage 65% binnen de eerste 6 maanden was. Het was dus wel zo.
Ik was ook meteen enorm moe en toen ik nog maar amper over tijd was, kon ik zelfs al niet meer fulltime mijn herscholing verder zetten. Gedurende de hele zwangerschap heb ik zowat elke namiddag uren geslapen en op het laatste lag ik zowat de hele middag in bed en ook 's avonds moest ik er al vroeg weer in.

Ik had zelf al heel snel door dat dit geen normale zwangerschap was en mijn huisarts bevestigde dit toen ik 5 weken zwanger was. Ik was zo misselijk en zo moe dat zij al meteen zei dat dit toch wel duidelijk op een meerlingzwangerschap leek. Toen ik 2 weken later al mijn eerste echo kreeg, was het meteen duidelijk te zien dat er 2 baby's waren.
Ik merkte het ook al heel snel aan mijn lichaam want ik was nog maar amper zwanger en ik moest al zwangerschapskleren aanschaffen. De meeste mensen merken dan nog maar net dat hun menstruatie uitblijft en ik droeg mijn eerste zwangerschapsbroek al. Ook mijn borsten groeiden enorm en in die periode moest ik ook al meteen grotere bh's aanschaffen en dit ging zo door tot ik ongeveer 6 maanden zwanger was.
De eerste 3 maanden was ik dus enorm misselijk en vanaf de vierde tot de zesde maand had ik voortdurend last van maagzuur. Autorijden was een ramp voor mij omdat ik ook nog eens last kreeg van wagenziekte en dat terwijl ik toch zelf achter het stuur zat en hier voorheen nog nooit een probleem mee had gehad.

Ondanks alle ongemakken genoot ik wel van het zwanger zijn alhoewel ik het de eerste 6 maanden zeker niet "in blijde verwachting zijn" kon noemen. Zitten ging moeilijk en zeker op een stoel. Ik moest altijd half liggen en half hangen op mijn stoel want rechtop zitten, lukte me niet.
Ik had het ook altijd enorm warm of beter gezegd heet en dat terwijl ik eigenlijk een koukleum ben.
Gelukkig deden mijn kindjes het erg goed en gedurende de hele zwangerschap hebben ze niet ondergedaan voor een eenlingzwangerschap. Ze groeiden goed en het was een drukte van belang in mijn buik als ze begonnen te schoppen.
Vanaf het begin waren ze heel actief en het was vaak moeilijk om de harttonen van de kinderen te vinden. Er waren ook een aantal geluiden waar de kinderen niet van hielden. Zo was stofzuigen een ramp en ook het ratelen van de typemachine konden ze niet verdragen. Ik moest dan meestal mijn buik vasthouden omdat de kinderen dan enorm tekeer gingen en het net leek of ze er vandoor wilden gaan. Je zag mijn buik dan ook enorm woest bewegen door mijn kleren heen.

Ik vond die enorme buik ook erg mooi, alhoewel veel mensen dat misschien niet zo vonden. Er waren natuurlijk wel een hoop dingen die je na verloop van tijd niet meer kunt door die buik. Zo was het moeilijk om kousen en schoenen aan te doen en ook mijn jas ging niet meer dicht. Dit was echter niet zo'n probleem omdat ik het toch altijd veel te warm had.
Wat wel een probleem werd was dat ik nergens meer inpaste. Ik had nog 1 legging en 1 tuinbroek die ik aankon. Alles zat gewoon veel te strak en dat kon ik niet verdragen aan mijn buik. Als ik alleen thuis was, zat ik altijd in een T-shirt en mijn ondergoed en dat vond ik het prettigste. Op het einde had ik een buikomvang van zo'n 110 cm en alles zat van voor. Ik waggelde als een gans en dat deed ik al vrij snel.
Vanaf 33 weken zwangerschap moest ik nog meer rusten en mocht ik ook niets meer doen in huis. Ik deed toen al alleen het hoognodige en verder sliep ik de hele middag, dus ik wist niet hoe ik nog meer moest rusten.
Twee dagen voor de bevalling kon ik amper meer wandelen en moest ik telkens even blijven staan. In die tijd woonde ik 2 hoog zonder lift en de trap op gaan, was een ramp. Ik moest me echt de trap op sleuren. Op dat moment had ik natuurlijk nog niet door dat de bevalling eraan kwam, temeer omdat het toen nog 3 weken voor mijn uitgerekende datum was.

De avond voordat ik bevallen ben, had ik bezoek en ik wilde toen kost wat kost nog eens even uitgaan. Dat hebben we dan ook gedaan en toen voorspelde iemand me dat mijn kindjes binnen de 24 uur geboren zouden worden. Die mevrouw had dat namelijk al zo vaak meegemaakt dat vrouwen op het einde van hun zwangerschap nog eens uitwilden en in 90% van de gevallen waren die binnen de 24 uur bevallen.
Mijn vriendin en ik hebben daar toen eens goed mee gelachen, want ik voelde immers nog niets.
Ik was nog maar amper terug thuis en in bed, toen ik mijn eerste wee kreeg. De hele nacht had ik flink weeën en amper 4 uur na de eerste wee, had ik ze al om de 5 minuten.
Normaal gesproken zou mijn moeder bij de bevalling aanwezig zijn maar net dat weekend was ze bij familie op bezoek en ik vond het vervelend om daar iedereen wakker te moeten bellen om 5 uur 's morgens. Gelukkig had ik een hele lijst van mensen die me wilden bijstaan tijdens de bevalling en toen ik rond 5:30 uur besefte dat ik binnen afzienbare tijd moeder zou worden en daardoor heel emotioneel werd, kon ik niet langer alleen blijven en heb ik een goede vriendin gebeld.
Zij kwam meteen naar me toe en wilde meteen naar het ziekenhuis. Ik vond dat nog niet nodig en ik wilde eigenlijk nog even in bad gaan maar dat liet ze toch niet meer toe. Hoe meer zij panikeerde, hoe rustiger ik werd.
Omstreeks 6:30 uur kwamen we in het ziekenhuis aan. Daar bleek dat ik nog maar 3 cm ontsluiting had. Omstreeks 9 uur had ik 4 cm ontsluiting en toen heb ik mijn moeder laten bellen. Toen ik rond 10:30 uur nog steeds maar 4 cm ontsluiting had, heeft de vroedvrouw mijn gynaecoloog gebeld en van hem mocht ik nog naar huis gaan. Mijn vriendin zag dit echter niet zitten en zij wilde dat ik bleef. Toen besloot de gynaecoloog om één van mijn vliezen door te prikken.
Tot op dat moment had ik nog rondgelopen op de gang maar vanaf het moment dat mijn vliezen doorgeprikt waren, heb ik alleen maar gelegen. Gelukkig kon ik mijn weeën erg goed opvangen want ik kan wel vertellen dat ze toen hevig waren en de ene was nog niet weg of de volgende kwam al in volle hevigheid aanzetten.
Vanaf een uur of 12 had ik een volledige black-out. Tijdens mijn weeën had ik veel rugpijn en mijn vriendin, die kinesiste was, heeft toen mijn rug gemasseerd en tijdens mijn black-out heb ik liggen kreunen en toen ze me vroeg of ze me pijn deed, vertelde ik haar dat het deugd deed. Zelf kan ik het me niet herinneren maar ze heeft het me nadien wel verteld.

Omstreeks 12:40 uur kreeg ik ineens een verschrikkelijke persdrang en vanaf dat moment ging alles enorm snel. Twee uur na het prikken van mijn vliezen had ik al volledige ontsluiting en mocht ik de verloskamer in. Ik mocht echter nog niet persen omdat de gynaecoloog en een kinderarts eerst aanwezig moesten zijn.
Terwijl we op deze mensen moesten wachten, kreeg ik eerst nog een infuus in mijn hand. Dit was om te voorkomen dat ik een bloeddrukval zou krijgen en voor het geval men toch nog halsoverkop een keizersnede moest doen. Toen beide dokters aanwezig waren, mocht ik meteen persen maar toen hoefde het voor mij niet meer.
Ik had er geen zin meer in na één keer persen en ik riep dan ook dat ik moe was en wilde gaan slapen. De gynaecoloog begon toen te lachen en zei dat ze dat allemaal riepen en vervolgens vroeg hij de vroedvrouw om een spiegel. Julian zijn hoofdje was toen al zichtbaar en na nog eens 2 keer persen, was hij er en werd hij meteen op mijn buik gelegd. Hij keek me met grote ogen aan en begon toen meteen flink te huilen. Daar nummer twee nu aan de beurt was, kon ik maar even met Julian knuffelen voordat hij wegging om verzorgd te worden.
Vervolgens begonnen de gynaecoloog en de vroedvrouw op mijn buik te duwen en zodra ik terug weeën voelde, mocht ik opnieuw gaan persen. Ik kan me herinneren dat ik heel vaag iets voelde en na 1 keer persen werd Brandon geboren, precies 7 minuten na zijn broertje. Ook dit kleine manneke werd meteen op mijn buik gelegd en hij begon ook meteen te huilen. Wat een heerlijk gevoel was dat. Ik voelde me zo gelukkig! Het was wel jammer dat mijn moeder er niet bij was geweest maar ik moet wel zeggen dat ik enorm veel steun heb gehad aan mijn vriendin.
Toen de jongens weg waren voor verzorging, werd ik ook verzorgd en ik moest alleen inwendig gehecht worden door een fout van de vroedvrouw want uitwendig had ik geen scheurtje of knipje. De jongens deden het erg goed en Julian woog 2400 gram en Brandon 2490 gram en allebei waren ze 47 cm groot. Mijn mannetjes zijn geboren op zondag 14 november 1993 en dat na een zwangerschap van iets meer dan 37 weken.
Na nog even naar mijn kindjes gekeken te hebben, mocht ik terug naar de kamer en toen kwam net mijn moeder aan. Zij had al een voorgevoel dat ze te laat was. Aan de ene kant vond ze het wel jammer dat ze er niet bij geweest was maar aan de andere kant zei ze dat zij het waarschijnlijk niet zo goed gekund had als mijn vriendin.

Als ik nu terugkijk op mijn zwangerschap en bevalling dan is dat alleen maar met positieve gevoelens. Alhoewel ik de zwangerschap wel zwaar vond en enorm veel ongemakken had, heb ik er toch ook enorm van genoten en ik voelde me ook enorm speciaal juist omdat ik zwanger was van een tweeling. Alhoewel op dat moment veel mensen in mijn omgeving een tweeling verwachtten, vond ik het toch iets heel bijzonders. Niet iedereen krijgt immers een tweeling en je wordt toch anders bekeken als men hoort dat er 2 baby's in je buik zitten.
Ook de bevalling is me erg goed meegevallen. Het was echt een stormachtige superbevalling want 12 uur na de eerst wee en 12 minuten nadat ik de eerste keer mocht persen, waren ze er allebei. Ze zijn er letterlijk en figuurlijk uitgestormd.
Dat was ook niet zo moeilijk want die dag hadden we de eerste herfststorm. Volgens de gynaecoloog was het ook een bevalling volgens de boekjes. Toen ik de verloskamer uitkwam, zei ik dan ook dat ik op deze manier nog wel 10 kinderen wilde.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld