Het verhaal van Alexander...

, 1.490 keer bekeken

Door Evelien op 22/04/2009 - 19:50:

Hallo allemaal,

Ik ben Alexander en ik ben geboren op 14 juni in Leuven. Ik kwam 3 maanden te vroeg want normaal zou ik pas op 12 september geboren worden. Mama was maar net 27 weken zwanger…

De zwangerschap van mama was heel zwaar en moeilijk. Het begon al in februari 2008…
Mama was toen 8 weken zwanger en op de 2de echo bij de dokter in Hasselt, zagen ze dat ik niet alleen in mama’s buik zat. Mijn broertje was er ook! En al snel werd duidelijk dat wij een identieke tweeling waren (1 eitje).
De dokter belde om een afspraak te maken in Leuven (de machines zijn daar veel beter) om te kijken of er een vliesje tussen ons zat.
Toen mama 12 weekjes zwanger was, werden we in Leuven verwacht. Gelukkig was er een vliesje, maar ze vertelden ons wel dat wij 1 moederkoek (placenta) deelden. Op zich was dit heel normaal want bijna alle identieke tweelingen hebben dat zo…
De dokter in Leuven vroeg of wij mee wilden doen aan de tweelingstudie daar (dan kregen wij heel erg uitgebreide echo’s van telkens 1uur). Natuurlijk wilden mama en papa dat want zo werden we heel erg goed opgevolgd. Ook de nekplooimeting werd er gedaan en wij 2 waren allebei tiptop in orde! We waren zelfs wat groter dan normaal!

De problemen begonnen allemaal begin maart, een paar dagen na ons onderzoek in Leuven. Zondagnacht werd mama wakker om naar toilet te gaan en toen ze opstond, voelde ze van alles “lopen”… Oei, dacht mama, dit is niet goed!
Heel veel bloed overal op de grond, in het bed… Papa en mama dachten dat ze ons kwijt waren en wij direct naar de spoed in Hasselt. Mama was niet te troosten maar gelukkig was het onze eigen gynaecoloog. Toen keek de dokter via een echo en gelukkig was er helemaal niets aan de hand met ons: wij lagen allebei heel hard te bewegen. Maar door het lange rechtstaan en het harde werk (en te weinig rust) was mama haar placenta beginnen bloeden… Ze moest in bed blijven liggen van de dokter.
Twee weken lang stond mama alleen op om naar toilet te gaan. Eten deed ze niet veel want ze was al verschrikkelijk ziek van toen ze 8 weken zwanger was. Het ging niet zo goed met mama en niemand kon haar helpen.
Toch gebeurde het weer… Weer een verschrikkelijke bloeding (14 weken was mama zwanger nu), en hup weer naar spoed …
Papa en mama waren zo bang, maar ze konden niet zien waar dat bloed vandaan kwam, dus op naar leuven! Daar was het snel duidelijk: mama had een hematoom (een bloedklonter) van meer dan 10 cm in haar baarmoeder. Wijzelf hadden er geen last van want wij waren prima gezond en in orde.
Wel moesten we heel voorzichtig zijn, want mama’s vliezen konden breken door dat hematoom.
De volgende weken bracht mama in bed door, ze stond alleen op om de ene week naar Hasselt en de andere week naar Leuven te gaan…
Wij deden het heel goed en de dokters waren tevreden…

Toen kwam de “20 weken”-echo, iets waar mama en papa naar uit keken! Deze was perfect: het delen van de moederkoek ging heel goed en wij waren “grote” baby’s voor een tweeling te zijn.
Toen mama en papa weg gingen, zeiden de dokters dat de kritieke fase voorbij was. We mochten zelfs een weekendje naar zee, geen wandelingen doen maar een beetje stappen mocht wel…
Mama voelde haar heel goed en we moesten pas over 6 weken terug op controle in Leuven (en niet meer om de 2 weken). Wel moesten we nog naar Hasselt om de 2 weken…

Mei 2008: mama voelt zich niet zo goed meer. Ze heeft een enorme dikke buik en voelt heel veel druk op haar borst maar het is nog te doen. Gelukkig kreeg ze nog een echo, 21 weken zwanger was ze toen. Op de echo was alles prima…
De week erna gaat het steeds slechter met mama. Haar buik wordt met de dag dikker, mama kan bijna niet meer bewegen en heeft heel veel druk op haar borst. Ze moet rechtzittend slapen want anders krijgt ze geen lucht…

Op 19 mei 2008 heeft mama lichtroze bloedverlies, toch maar naar spoed want de pijn is niet meer te houden… Op de echo lijkt alles goed, volgens een dokter van wacht, maar mama voelt dat het niet goed is! Ze vraagt de dokter te kijken of ik en mijn broertje genoeg vruchtwater hebben en of we de moederkoek mooi deelden. De dokter stelde mama en papa gerust en dus geloofden ze haar maar…
Maar wat zei de monitor dan? Mama had weeën!! En dat op 23 weken!
Dus kreeg mama een infuus en moest een nacht daar blijven…
Op 20 mei 2008 werd mama wakker in het ziekenhuis. Haar eigen gynaecoloog kwam langs en hij was nog maar aan de deur, toen hij al riep dat mama onmiddellijk met de ambulance naar Leuven moes!
Er was van alles mis met mij en mijn broertje: ik had helemaal geen zwemwater meer en mijn broertje had een enorm zwembad! Mama bleef maar water aanmaken voor mij maar mijn broertje gaf mij niets meer door. Hij hield alles zelf, waardoor mama’s buik op “ontploffen” stond (en daardoor ook die weeën!). Mama had TTS, waar ze zo bang voor was...

Na een helse rit in de ambulance stonden de dokters mama al op te wachten… Er werd een echo gemaakt en we waren net op tijd. Een paar uur later zouden mijn broertje en ik gestorven zijn. Wij waren zo ziek dat mama een uur later al op de operatie tafel lag!
Die operatie was heel gevaarlijk want er was een slagader daar waar de dokters moesten opereren… Mijn broertje was zo ziek door het vele zwemwater, dat de dokters hem los hebben gemaakt van de moederkoek en toen is mijn lieve broertje gestorven… Maar hij moest in de buik blijven bij mij, want als hij eruit kwam, dan kwam ik ook en ik was nog veel te klein om te kunnen blijven leven.
Er was 50% kans, maar de dokters dachten eigenlijk dat het voor mij ook slecht zou aflopen…
De komende 24 uur waren de belangrijkste en wonder boven wonder zijn we die doorgekomen!

Daarna begon ik beter en beter te worden. Er kwam terug water in mijn zwembad, een heel goed teken! Gelukkig waren mijn hersentjes ook in orde!
Mama moest in Leuven blijven tot ik “levensvatbaar” was. De dokters wilden dat mama en ik de grens van 26 weken zouden halen…
Gelukkig werd mama heel goed verzorgd in Leuven. Ze moest wel veel pilletjes nemen en elke dag bloed laten trekken. Ook kreeg mama longrijpingspuitjes voor mijn longetjes.
Mama mocht weer niet uit bed, zelfs niet douchen, en ze moest steunkousen aan!

Juni 2008: ja, de 26 weken hebben mama en ik gehaald! Ik ben flink gegroeid en weeg nu al 1kilo! Mama en ik missen mijn broertje wel heel hard. Mama is bang voor de bevalling want ze wil mijn broertje niet afgeven…
Plots zijn ze weer daar, door de weeënremmers heen! Mama heeft weeën, heel de week al, maar de monitor geeft niet goed aan… En dus weet niemand wat te doen: zijn het echte weeën of niet? Maar mama voelt ze duidelijk!
Dinsdag zijn ze stilletjes begonnen, maar de dokters konden niet kijken of er ontsluiting was (gevaar voor infectie, voor mij). Op vrijdagnacht komen de weeën heel snel en de vroedvrouw zegt dat mama naar papa moet bellen…
Mama is uitgeput van de pijn… De gynaecoloog van wacht besluit nog een zakje weeënremmers te geven, maar die hebben geen effect meer.
‘s Morgens komen ze mama halen en zijn we naar het bevallingskwartier gegaan. Mama had zo een pijn… Toen kwam haar gynaecoloog en ze keek… En wat bleek? Mama had volledige ontsluiting, 10 cm!! Ik was dus daar!

Om half 4 in de namiddag was ik er, na uren persen, echt! Gelukkig heeft mama volgehouden!
Ik woog 1040 gram, was 35.5 cm groot en ik was helemaal in orde!
De kinderarts nam me mee en daarna mocht mama mij aanraken in de couveuse (ik kon zelfs al wenen!). Even later werd mijn broertje Maxim* geboren…
‘s Avonds zijn mama en papa mij komen bezoeken: mama zat in een rolstoel.
Er zijn nog bange uren geweest waarin ik heb moeten vechten voor mijn leven. De dokters deden alles wat ze konden, maar het bleef bang afwachten.
Gelukkig ben ik er helemaal doorgekomen en gaat het heel goed met mij, ik ben een echte vechter! In de buik van mama was dat zo en nu blijkt het weer!

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld