Helaas ook geen vrolijk verhaal...

, 1.746 keer bekeken

Door Amanda op 22/03/2011 - 14:51:

Hallo allemaal,

Ik lees regelmatig het verhaal van Saskia hier op de site, en wil nu ook mijn verhaal delen.
Ten eerste wil ik iedereen die daar geschreven heeft of die het leest en ook meegemaakt heeft, veel sterkte toewensen, en ook heel veel geluk.
Helaas herken ik mijzelf in vele verhalen die hier staan en zal proberen mijn verhaal kort te vertellen.

In mei 2009 werden wij verrast door het feit dat er een tweeling opkomst was. Eerst waren we geheel verbaasd maar dat sloeg al snel om naar: fantastisch!
Met de 20 weken-echo in augustus wisten we dat het een meisje en jongetje was, geweldig nieuws. Alleen was ons meisje kleiner, en dat was niet gebruikelijk rond de 20 weken. Tevens had ons meisje een 2-aderige navelstreng. Ons mannetje zat op 21 weken en ons meissie op 19,2 weken.
Elke week kreeg ik een groeiecho waar ik elke keer te horen kreeg dat het nog niet verontrustend was. Maar zelf zie je dat het verschil tussen beide steeds groter werd.
Met 23 weken was ons mannetje al 24 weken en ons meisje op de 20 weken. Ze was veel kleiner, had veel minder vruchtwater en ik vond het vreselijk om te zien. Voor mijn gevoel zat ze weggedrukt in een hoekje.

Op vrijdag 11 september naar het AMC want het ging niet goed. Bij deze echo kregen we een klap, ons meisje leefde niet meer. Ze was met 23 weken en 5 dagen gestorven. Shock, tranen, ongeloof en ik wilde het wel uitgillen.
Met ons manneke ging prima en tja, het ging nu verder als een eenlingzwangerschap…

Vanaf die week is het eigenlijk een hel geweest, veel in het ziekenhuis gelegen vanwege bloedingen die veroorzaakt werden door de totaal voorliggende placenta van ons manneke. Dan was het weer 3 dagen plat en als alles rustig bleef weer naar huis. Je moet zolang mogelijk door voor dat ventje en dat is zeer zwaar. Er waren dagen dat ik bang was dat ik hem niet wou of geen gevoelens voor hem zou hebben.

Op 27 november 2009 weer een grote bloeding, weer met ambulance naar het ziekenhuis en toen mocht ik niet meer naar huis. Ik moest in het ziekenhuis de zwangerschap nog zover mogelijk uitdragen. Ik was toen 34.5 weken.
Wat een ellende om in het ziekenhuis te liggen. Er is veel te veel tijd om te piekeren, en dus ook regelmatig flinke huilbuien.

Op vrijdag 11 december werden ze met de keizersnede gehaald: Mees en Annieck, onze o zo gewenste twin. Met Mees ging het meteen goed en ik was ook zo blij om hem te zien.
Hij heeft 1 dag op de kinderafdeling gelegen.
En gelukkig hebben wij Annieck ook gezien. Ze was helemaal perfect, alles erop en eraan maar zo klein. Maar ik was zo blij dat ze voor ons nog mooi was want ik had te horen gekregen dat Annieck misschien helemaal niet “goed te zien zou zijn” omdat ze al drie maanden dood in mijn buik zat.
Het ziekenhuis heeft mooie foto’s gemaakt en hand- en voetafdrukjes met inkt.
Zelf was ik door de keizersnede 3.5 liter bloed verloren. Dat was wel even spannend, maar de bloeding hebben ze kunnen stoppen En na 5 zakken bloed ging het alweer een stuk beter.
Het waren echt de vreselijkste dagen die ik ken, zo dubbel, vreugde en verdriet zo dicht bij elkaar en dat doet elke dag nog zeer.

Met Mees gaat fantastisch. Hij is een vrolijk, ondeugend manneke van nu 15 maanden waar wij enorm van genieten. Maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan Annieck denk, en bij elke tweeling die ik zie, doet het nog steeds pijn. Na 15 maanden zijn gelukkig wel de scherpste kantjes eraf (klinkt raar, maar het is zo) en heb ik geen grote huilbuien meer. Maar Annieck zal altijd in ons hart blijven. Ook op het geboortekaartje heeft ze gestaan. Een geboortekaartje waar wij zeer “blij”mee waren, het was heel mooi geworden.

Wij hebben Annieck begraven, zo heeft ze een eigen plekje waar wij en onze andere kids naar toe kunnen gaan. Het voelt altijd goed als ik de plantjes daar water geef, of haar steentje schoonmaak.
Voor Mees is het, denk ik, ook belangrijk dat als hij wat groter is hij naar het grafje van zijn zusje kan.

Ik ben op 11 december 2009 bevallen van een engel en een bengel, en dat zal nooit veranderen.

Groetjes,
Amanda

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld