Een zware -maar zeker de moeite waard- tweelingzwangerschap

, 3.671 keer bekeken

Door Marjolein op 12/01/2009 - 11:29:

Het begon allemaal begin december 2007. Ik was erg veel misselijk en zo ontzettend moe. Maar omdat ik Pfeiffer had, gingen er niet gelijk alarmbellen rinkelen.
Na 2 weken vreselijk overgeven toch maar even langs de huisarts en die vertelde me dat ik toch wel degelijk zwanger was. En misschien wel van een tweeling omdat ik zo vreselijk ziek was…
Ik moest erom lachen.

Op 11 januari de eerste echo, ik was op dat moment 8 weken zwanger. Wanneer ze de gel op mijn buik smeren en het echoapparaat erover heen halen, zie ik het al gelijk: 2 kleine wormpjes! De verloskundige bevestigde mijn vermoeden.
Blij verrast gaan we terug naar huis…

Februari: mijn buik groeide al snel en kan ik niet meer goed functioneren op mijn werk (in de zorg). Ik moet van de arbeidsarts 50% gaan werken.
Maart: het ging steeds minder goed. Ik viel val vaak flauw en was ontzettend moe. Ik moest helemaal de ziektewet in en mocht niks meer doen. Balen, maar alles wat goed was voor de kleintjes, deed ik!

Op 20 april kregen we de 20 weken-echo en we waren erg benieuwd hoe het ermee ging en wat het zou worden. Het bleek een jongen en een meisje te zijn. Wat een koningswens!
Maar er bleek ook blijkt ons kleine meisje te klein was voor haar 20 weken. Hierdoor moest ik vanaf nu elke week op controle komen om een groei-echo te laten maken.
Spannende en stressvolle weken…

Half mei: ik was 24 weken ver en ik begon veel last te krijgen van harde en pijnlijke buiken. Even langs de gynaecoloog, maar die vertelde me dat het bandenpijn was.
De twee weken die volgden, bleef ik deze pijn houden en ging ik geregeld langs op de verlosafdeling. Steeds kreeg ik de mededeling dat het bandenpijn was.

Op 27 mei, 26 weken en 4 dagen zwanger en mijn gevoel zei me al weken dat het geen bandenpijn was. Ik besloot mijn stoute schoenen aan te trekken en weer naar het ziekenhuis te gaan. Deze keer liet ik me niet afschepen en ze besloten om even inwendig te kijken.
Mijn angst werd bevestigd: ik liep al weken met voorweeën en had 1 cm ontsluiting.
Iedereen om me heen vloog alle kanten op. Gelijk kreeg ik longrijping voor de kleintjes en weeënremmers. Daar lag je dan: al weken voelde je je zo en nu pas werd er wat aan gedaan…
Omdat ik dreigde te gaan bevallen, moest ik naar een academische ziekenhuis waar mijn kleintjes opgevangen konden worden op de kinder-IC. Maastricht bleek het dichtst bij en dus ging het met loeiende sirenes die kant op.

Gelukkig vonden mijn ukkies het nog prima in de buik en na een week was ik stabiel genoeg om overgeplaatst te worden naar het UMC Nijmegen. Na daar nog een 3 weken te hebben gelegen, mocht ik naar huis. Op dat moment was ik 30 weken en 5 dagen zwanger.

Op 31 weken begon de buikpijn opnieuw. Misschien bang voor weer een opname, besloot ik te wachten tot het wederom erger werd.
31 Weken en 5 dagen zwanger ging ik opnieuw naar ziekenhuis in Arnhem en daar werd mijn angst bevestigd. Inmiddels had ik 4 cm ontsluiting en hevige rugweeën.
Weer kreeg ik longrijping en weeënremmers. De gynaecoloog vertelde me dat hij hoopte dat ze nog 2 dagen bleven zitten zodat de longrijping goed in kon werken. Vanaf nu mocht ik in elk ziekenhuis bevallen maar hier waren geen 2 bedjes voor mijn kleintjes en dus moest ik overgeplaatst worden naar het dichtstbijzijnde sad.gif
Met heftige rugweeën werd ik vastgesnoerd op de brancard en daar gingen we weer… Ver weg van mijn familie en vrienden.
Na daar een week te hebben gelegen, werd ik met 32,5 weken op mijn verzoek overgeplaatst naar Ede.

33 Weken: mijn lichaam trok het niet meer en protesteerde. Mijn bloeddruk steeg enorm waardoor ik gigantische hoofdpijn kreeg en voordurend sterretjes zag. Ook kon ik niet meer slapen… Mijn lichaam was helemaal op…

34 Weken: wanneer ik na mijn middagdutje op wou staan, braken mijn vliezen spontaan. Jemig! Ik was blij maar ook wel een beetje bang want nu ging het echt gebeuren!
Helaas vertelde de arts mij dat ze niks gingen inleiden als het niet spontaan begon omdat ik nog maar 34 weken zwanger was…
Gelukkig dachten mijn ukkies daar anders over!

Om 21.30u begint het wat te rommelen en ik besluit nog even te douchen. Toevallig zou mijn vriend die nacht blijven slapen in het ziekenhuis… Alsof het zo heeft moeten zijn…
Om 22.00u lig ik samen met mijn vriend tv te kijken als uit het niets de weeën opkomen met nog geen 1/2 minuut pauze ertussen.
Om 22.15u word ik snel naar de verloskamer gebracht, waar na inwendig onderzoek blijkt dat ik al 7 cm ontsluiting heb.
Om 00.15u mag ik eindelijk mee gaan persen en na 25 minuten wordt onze wolk van een zoon geboren. 2380 Gram zwaar en hij huilt gelijk, wat een goed teken is.
Na even bij mij te hebben gelegen, wordt hij mee genomen voor onderzoek.

Om 00.40u merk ik opeens dat ik geen weeën meer heb en mijn kleine meisje raakt door alle ruimte in de buik in paniek. De hartslag daalt en snel haalt de gynaecoloog de vacuümpomp erbij.
Om 00.50u wordt ons kleine vrouwtje geboren. Ze weegt 2020 gram.
Wat is ze klein en mooi! En ook zij huilt gelijk… Maar helaas mag ik haar niet bij me hebben en wordt ze gelijk meegenomen.

Om 01.15u komen ze eindelijk terug met beide wondertjes. Na allebei even bij me op de buik te hebben gelegen, gaan ze snel naar de couveuseafdeling met papa. Wat voel ik me op dat moment leeg en alleen... Maar ook trots en gelukkig dat alles zo goed met hen gaat.

Twee uur ‘s nachts… Daar liggen ze dan, in 2 glazen huisjes. Maar wat doen ze het goed! Alleen een infuusje voor de suikers en een slangetje voor de voeding. Maar ademen doen ze geweldig.
En na een kleine 2 weken mogen ze al dan mee naar huis!

Het was een loodzware zwangerschap en een flits bevalling maar als ik zie wat ik ervoor terug kreeg dan zou ik het zo nog 10 keren doen!

Marjolein

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld