De bevalling kwam veel vroeger dan gepland

, 1.534 keer bekeken

Door Seisje op 13/09/2010 - 12:53:

De zwangerschap was vrij snel geweten door ons tweetjes. En na even bloedprikken bij de huisarts, stond het zwart op wit: we verwachten een tweede kindje! We waren door het dolle heen en besloten om het tegen onze ouders te zeggen als we samen ons weekje vakantie hadden.

De vakantie was er en ja, we konden niet anders dan het te vertellen. Ik was eerst wat onpasselijk bij de aankomst in ons vakantiehuisje, maar later werd ik wel erg ziek en moest een dokter erbij komen. Die dokter hield rekening met mijn zwangerschap en welke medicijnen er konden gegeven worden. Na een week en dus een volledige uitziektermijn, kon ik terug aan het werk en begon het aftellen om de eerste echo mee te kunnen maken. Ik voelde me kiplekker en vond het ook helemaal niet erg om te moeten wachten tot 11 weken vooraleer ik langs kon gaan. Ik moest maar een seintje geven als het echt eerder moest en ik me niet op mijn gemak voelde.

Eenmaal bij de gynaecoloog waren we nog niet genoeg verrast. We verwachtten een tweeling en we konden beide hartjes al goed horen! Het drong nog niet echt door wanneer we thuis kwamen.
De weken gingen voorbij en zo ook zoals de gebruikelijke testen die we moesten ondergaan bij de gynaecoloog. Maar we keken elkaar dan aan en grinnikten dat het wel super was, van de eerste keer een groot gezin.
Hoe gingen we dat doen? Raar dat een mens direct naar de praktische kant van het avontuur grijpt. Misschien om zo meer vat te hebben op de situatie? Want hoe meer we erover praatten, het bleef precies ons tweede kindje, maar er kwam gewoon nog een derde erbij… We kregen er geen vat op en we konden het ons nog niet echt voorstellen.

Bij de controle van 20 weken constateerde de gynaecoloog dat mijn baarmoederhals erg snel aan het inkorten was. We krijgen wat medicijnen voorgeschreven en verplichtte platte rust. En dat is niet zo evident als je zelfstandige bent! Maar ik genoot van de rust en de hulp van mijn moeder overdag want er liep op dat moment ook nog een peuter van 1.5 j rond en dat bracht toch wat werk met zich mee. Op 24 weken, terug op controle. De hals was nog ingekort en dus moesten we binnen 2 weken terug komen. Rusten, rusten, rusten was de boodschap. Verder kregen we informatie mee van wat er allemaal kon gebeuren als ze te vroeg zouden komen, welk ziekenhuis dat we verkozen want in ons plaatselijk ziekenhuis was er geen verzorging voor prematuren jonger dan 34 weken zwangerschap...
De medicijnen gaven me gelukkig een slaperig gevoel en ik liet alles maar gebeuren. Ik wist dat de rust die ik nu al nam, echt wel in het voordeel zou zijn van mij en de baby’s.

Op 26w stelde de gynaecoloog voor om longrijping te doen, aangezien ze hier al erg goede resultaten mee behaalden, moesten ze toch te vroeg komen. Zo gezegd zo gedaan… We waren weer wat gerustgesteld. En oef, de baarmoederhals was hetzelfde gebleven.
Op 30 weken had ik al een nieuwe afspraak staan en ik telde de dagen af met een zelfgemaakte kalender met hier en daar een aantekening wat er in die fase ontwikkeld wordt.

De ochtend (van de controle) begon met een pijnlijke rug erg vroeg in de ochtend. Ik waggelde nog even naar het toilet en probeerde toch nog even te slapen voordat ik me moest opfrissen. Het lukte niet meer om de slaap te vatten en die rug, die was om de muren van op te lopen. Ik dacht; ik lig hier nu toch al twee maand en een half plat, waarschijnlijk zal ik een ander kussen of iets tegen mijn rug moeten plaatsen, want ik heb echt wel verkeerd gelegen en… Oh, nee, een beetje buikpijn…
Nu had ik iedereen uit mijn buurt gehouden en was ik de enige die nog geen buikgriep had gehad. Nu dat nog; dacht ik.
Toch wat vroeger naar de gynaecoloog vertrokken en ons aangemeld met rugpijnen. Ik kreeg voorrang en we mochten direct aan de monitor. Wat ze al vreesde, gaf op curve aan: de rugklachten waren weeën. Ik had 3 cm opening op zich nog voor een paar weken doenbaar (wetende van mijn eerste zwangerschap) maar toch…
Het UZ werd gewaarschuwd en we konden met de ambulance vertrekken. Daar aangekomen, verwezen ze me door naar het verloskwartier. Ik direct erop: “ja maar, ik kom niet voor te bevallen maar voor die opvolging met weeënremmers”, en ik keek nog naar de ambulancier en zei kordaat: “Binnen 3 weken komen jullie me gewoon halen en rijden we terug.”
Hij lachte eens lief en zal gedacht hebben: zwangere vrouwen moet je niet tegenspreken. wink.gif

Eenmaal daar nog een baxter extra gekregen, en de vroedvrouw en gynaecoloog zorgden dat ik en mijn man de tijd rustig konden doorbrengen.
Ik kreeg regelmatig een check up; En 3 uur na aankomst zien ze dat het niet meer lukt met de weeënremmers: we hebben al 5 cm opening en de weeën zijn aardig aan het komen. Ik heb er geen pijn van, maar ik weet niet hoe ik me moet leggen van “ambetantigheid”.
Om 17.00u wordt er beslist om de vliezen te breken tijdens een wee (ik heb nog steeds geen flauw benul hoe die aanvoelen). We hebben 9 cm opening en er kan gestart worden. Eenmaal de vliezen gebroken, heb ik de eerste wee gevoeld. Bij de tweede gaan we maar pas van start. In een mum van tijd staat heel de bevallingskamer vol en alles in dubbel omdat er twee spruiten op komst zijn. (Ik denk 13 personen te tellen.) Tweemaal persen en ja, ons Yana is er. Ze wordt meteen onderzocht, ingeduffeld en snel even aan ons getoond.
Onze tweede spruit was aan het weg glijden en er wordt doorgegeven om alles klaar te maken voor een spoedkeizersnede… Maar nee, ik pers nog twee keer en daar is onze Len (oh, een jongen en een meisje! Wat een verrassing). Op 3 minuten tijd zijn er hier twee erg kleine baby’s!
Ze worden naar de dienst neonatologie gebracht (door hun prematuriteit) en krijgen daar de nodige zorgen voor een maand.

Zowel Len en Yana, als mama en papa krijgen er de nodige zorg en we beseffen dat het echt schatten van verzorgers en dokters zijn.
Het begint op den duur wel door te wegen, elke dag er naartoe rijden en minstens 6 uren zorg meemaken. Elke 3 uur afkolven en thuis de grote broer nog even aandacht geven!
Nadien hebben ze nog een maand in de couveuse gelegen en konden we aan het iets of wat bewogen avontuur van thuiskomst/ziekenhuis afwisseling beginnen, zowel voor de baby’s als voor de mama die de oude, gekende ‘vloed ‘ meemaakte en door de gyn’s wel 4 uur durende operatie het net gered heeft.

Nu zijn we 5 maanden verder. Len en Yana doen het erg goed en we draaien we een pagina om. We hebben het toch maar gedaan, denk ik dan ’s avonds als het rustig is in huis.
Ik hoop dat we snel 1 jaar verder zijn, dan zullen de zorgwekkende periodes (monitors – wiegendoodpreventie) hopelijk mogen wegvallen. Soms vragen we ons af: hoe zijn we die periode doorgekomen? Maar ik merk dat er al heel wat momenten zelfs nu al vergeten raken. We kijken vooruit en proberen van elk moment te genieten!

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld