Als het allemaal anders loopt dan verwacht?

, 1.704 keer bekeken

Door mama van 6 op 09/01/2011 - 14:22:

Voor mijn man en mij stond altijd vast dat we graag een groot gezin zouden hebben. Als het ons gegeven was… Nu zijn we de trotste ouders van 6 kinderen, maar we kregen het niet zomaar...

Toen we 4 kinderen hadden, was onze wens naar nog een kindje enorm groot. Ons gezin was nog niet compleet. Ondanks dat we niets zomaar kregen en voor alles enorm moesten vechten, besloten we het er toch nog op te wagen.
Helaas liep het zwanger worden weer niet van een leien dakje. Toen we na meer dan 2 jaar en heel veel gedoe eindelijk zwanger waren, heb ik de nacht na de positieve test niet geslapen. Ik kon het niet geloven. Zo enorm blij was ik da dit ons nog eens mocht overkomen.
Die eerste week na de test leefde ik in een roes, zo blij was ik. Ik kon het niet bevatten, zeker niet na die miskraam een paar maanden eerder.
Jammer genoeg kreeg ik niet veel tijd om te genieten van dit prille geluk want opeens bleek een van onze andere kinderen een ernstig gezondheidsprobleem te hebben dat niet zomaar weer over zou gaan. We probeerden ons kind zo goed mogelijk te steunen en op te vangen, want helaas konden we het niet overnemen. Dit was een moeilijke tijd voor ons gezin, hoe hard we ook onze best ook deden, niets scheen te helpen.

Toen na een paar maanden de rust een beetje was teruggekeerd, kregen we de volgende tegenslag te verwerken. Bij een gewone controle echo bij de gynaecoloog (rond 23 weken zwangerschap) zag hij opeens iets wat niet goed bleek te zijn, want hij verwees ons door naar een meer gespecialiseerd ziekenhuis. We wisten toen al een tijdje dat we een tweeling zouden krijgen en waren al aan dit idee gewend.
In het ander ziekenhuis bleek dat er iets niet goed was aan/met 1 navelstreng. Ze konden ons echter niet zeggen wat juist, en wat de gevolgen zouden kunnen zijn. Mijn wereld stortte in. De zwangerschap was te ver gevorderd om iets te ondernemen en we hadden 2 kindjes waar we over moesten beslissen.
De rest van de zwangerschap bleef ik enorm ongerust en kon ik niet meer genieten. Ook waren onze andere kinderen er nog, die heel goed aanvoelden dat er iets mis was. Tijdens de verdere zwangerschap lag ik geregeld in het ziekenhuis om te rusten, om medicijnen voor longrijping te krijgen enz...
Bij een volgende echo kwam aan het licht dat ik teveel vruchtwater had, wat geen goed teken was. Mijn buik stond echt op springen, maar ik wilde het zo lang mogelijk volhouden om de baby’s de beste kansen te geven.
Zo heb ik het 37 weken volgehouden. Tot op een morgen… Ik voelde me niet zo best, maar wou toch boodschappen gaan doen (want ik zou de week erop worden ingeleid). Tijdens de dag kwamen telkens lichte weeën op, maar ik dacht dat als ik me zou rusten dat het dan beter zou gaan. Ik nam mezelf wel voor om het ziekenhuis te bellen als het na het rusten niet beter ging. Ik ben in slaap gevallen, maar de pijn werd erger.
Ik wou net contact met de materniteit opnemen toen er ineens iets plofte in mijn buik. Ik was blij want mijn water was gebroken. Tot ik rechtstond en er enorm veel bloed bleef stromen…
Dadelijk naar het ziekenhuis gereden, wat gelukkig niet veraf lag. Daar via de spoed naar boven. De gynaecoloog stond me al op te wachten.
Via de echo controleerde ze nog vlug de toestand van de baby’s. Gelukkig was er nog bij beiden een hartslag. Daarna kon ik zelfs geen afscheid meer nemen van mijn echtgenoot, want ik werd meteen onder narcose gebracht voor een spoedkeizersnede.

Toen ik wakker werd waren beiden baby’s er gelukkig nog. De gynaecoloog zei dat we heel veel geluk hebben gehad, want dat we er alle drie niet meer hadden kunnen zijn.
Nog geen 24 uren na de bevalling, kreeg ik te horen dat een van onze spruitjes heel erg ziek was en naar een meer gespecialiseerd ziekenhuis moest worden overgebracht.
Het moment dat ze onze baby met een ambulance en 3 artsen kwamen ophalen en we hem moesten laten gaan, zal ik nooit vergeten.
Vier dagen later kregen we een oudergesprek. Zes mensen kwamen onze kamer binnen en vertelden ons dat we altijd een bijzonder kindje zouden hebben.

De eerste vijf weken van zijn leven lag hij in het ander ziekenhuis. Wij gingen hem elke dag bezoeken. Iedere dag 180 km, maar we hadden het niet anders gekund. Hij had enorm veel verzorging nodig, en hij heeft echt moeten vechten om er te mogen zijn.
Dan mocht hij eindelijk naar huis, maar niet voor lang. Want op de leeftijd van 2 maanden kreeg hij een zware openhartoperatie en weer gingen we tot op onze grenzen. Iedere dag gingen we hem op de intensive zorgen bezoeken, wel maar voor een half uurtje.
De eerste keer dat ik hem zag na de operatie, durfde ik de kamer niet binnen te gaan. Ik kon het niet aan: zo een klein lichaampje en zoveel pijn... Maar ik moest! Hij was een vechter en dus moest hij voelen dat we er voor hem waren, dat we van hem hielden.
Onze andere kinderen maakten tekeningen voor aan zijn bedje. In die tijd zijn we als gezin nog meer naar elkaar toe gegroeid. We hadden echt alleen elkaar. Nooit zal ik vergeten hoeveel steun we toen kregen van onze andere kinderen!
Na een paar weken mocht hij eindelijk naar huis. Maar het bleef een bewogen tijd, met veel gezondheidsproblemen, angst en verdriet, maar ook met enorm veel liefde voor elkaar en ons gezin.

Vandaag zijn we bijna 2 jaar verder en nog steeds is het moeilijk, en vooral mentaal zwaar. Ik voel me soms zo schuldig dat ik niet meer kan doen. Hij zal altijd een zorgenkindje zijn en ik kan zijn pijn niet wegnemen. Wat gaat er nog allemaal komen???
Op steun van de familie hoeven we, op enkele uitzonderingen na, niet te rekenen.
Uit dit alles hebben we een paar lessen geleerd. We weten nu heel goed wie en wat echt belangrijk is in het leven.
Spijt van onze keuze om een groot gezin hebben we niet. Wat we wel heel jammer vinden, is dat veel mensen heel snel hun oordeel over iemand anders klaar hebben, maar nooit eens naar zichzelf zien. We moeten ons steeds verantwoorden en verdedigen voor onze 6 kinderen. En al te vaak hoor je ze fluisteren dat hebben ze zelf zo gewild… Maar hoeveel we ervoor over hadden|hebben, dat zien ze niet. Ik wil maar zeggen: “Kijk verder dan je neus lang is, niet alles is zo zoals jij het soms denkt.”

Een heel trotse mama van 6

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld