Te vroeg geboren en een huilbaby...

, 2.083 keer bekeken

Door Chantal op 20/01/2005 - 21:13:

Ik (Chantal, 24 jaar) heb een prachtig zoontje van 5 maanden: Teun.
Na een vreselijke zwangerschap met veel braken, pijn hier en daar, vocht vasthouden, blaasontstekingen en ontzettend chagrijnig zijn, voelde ik met 30 weken nog weinig leven en verloor ik steeds vocht. Volgens de verloskundige was het urine en was de baby waarschijnlijk rustig. Geen onderzoek of echo, niks. Nog regelmatig ben ik teruggeweest, maar ik moest nou maar eens vertrouwen krijgen in mijn lichaam.
Uiteindelijk werd ik door de huisarts doorverwezen naar het ziekenhuis. De gynaecoloog vond het wel vreemd en ik moest een aantal dagen later terugkomen voor een CTG-scan. Na een paar dagen kon ook hij niets vinden en het was klaar.
Maar ik bleef vocht verliezen…

Met 34 weken lag ik op mijn nieuwe bank (we waren net 5 dagen verhuisd) te lezen, toen ik een plop hoorde en het vocht echt begon te stromen. Manlief wakker gemaakt en de verloskundige gebeld. Ze kwam, onderzocht me en stuurde me door naar het ziekenhuis.
Ik werd er onderzocht en moest blijven. Mijn vliezen waren gebroken (waarschijnlijk al veel langer) en de baby had waarschijnlijk een infectie. Ik werd gek. Na zo’n rotzwangerschap en de verhuizing was de tijd gekomen om te gaan genieten. Mijn verlof begon bijna en ik wilde die laatste weken proberen te genieten! Er zou een overleg plaatsvinden over wanneer ze me zouden gaan inleiden.
Eindelijk kwam er op vrijdag middag duidelijkheid: zaterdagochtend om 7 uur zou ik worden ingeleid.
Ik had door heimwee al een week niet meer geslapen dus ik wou eens vroeg gaan slapen om aan te sterken voor de grote dag. Het was 10 uur ’s avonds. Ik had het nog niet gedacht of de weeën begonnen en ik verloor veel bloed. De zuster ging een gynaecoloog halen want volgens haar was de bevalling in volle gang en zou het niet lang meer duren. Hij kwam, keek in mijn gegevens en zei: “Nou, mevrouw, u wordt morgen ingeleid. U bent nog niet aan de beurt. Welterusten.”
De zuster werd boos, heeft mij op eigen initiatief naar een verloskamer gebracht en een andere gynaecoloog opgebeld. Inmiddels had ik persweeën. Na een uur kwam de gynaecoloog en de kinderarts. Bleek dat ik 10 cm ontsluiting had! Ik mocht, nee, ik moest persen.
De hartslag van de baby viel een aantal malen weg en het was behoorlijk kritiek. Net toen ze de pomp wilden gaan gebruiken, ging het hartje weer kloppen. Mijn persweeën waren inmiddels heel zwak, maar toch heb ik Teun er, op eigen kracht en in 3 keer persen, uitgekregen. Dit alles binnen 2,5 uur. Toen werd Teun gelijk weggehaald.
Het was vreselijk. Hij woog net 4 pond, had een infectie en zijn hartje deed het niet. Toen kwamen we op de High Care in een nieuwe wereld terecht. Teun had een sonde, kreeg antibiotica, zuurstof en lag aan de hartbewaking.
Na 3 dagen moest ik naar huis. Nog nooit had ik zo’n verdriet gevoeld: geen buik, geen baby en die angst... Ik wist niet waar ik het zoeken moest, ik schreeuwde en trok van ellende de haren uit mijn hoofd.

We gingen elke dag 5 keer naar hem toe. Na twee weken mocht hij mee naar huis. Geweldig, wat waren we blij! En dan… Je hebt geen recht meer op kraamzorg. Daar sta je dan met een heel teer baby’tje dat heel slecht drinkt. Het ging een week goed en toen begon de ellende. Teun huilde 15 uur per dag. We hebben alles geprobeerd: inbakeren, gyropractor, osteopaat, hangmat, flesvoeding, etc., etc…
Na 3 maanden werd Teun weer opgenomen voor onderzoeken. Ze konden niks vinden, behalve dat hij door zijn vroeggeboorte heel gespannen en prikkelbaar was.

We zijn nu weer 2 maanden verder en Teun huilt nog steeds heel veel. ’s Nachts wordt hij panisch wakker. Van de 24 uren slaapt hij zo’n 6 uur, verdeeld in korte slaapjes.
Teun moet nog elke week naar de kinderarts. Hij begint nu sinds 2 weken beter te drinken en wat rustiger te worden. Waarschijnlijk is het ergste voorbij.
We zijn kapot! Maar wat ben ik dankbaar voor mijn gezonde, mooie kereltje. Als ik op de kinderafdeling de kindjes zie die echt ziek zijn, denk ik: “Wat zeur ik toch, dit gaat over, we hebben ontzettend veel geluk gehad. En die ouders hebben het veel moeilijker dan wij.”
Toch heb ik momenten gehad dat ik het allemaal echt niet meer aankon. Gelukkig heb ik mijn man, ouders en zusje die veel helpen. Ik denk en hoop dat de tijd van genieten bijna aangebroken is.
Sorry, dat mijn verhaal zo langdradig is. Het is gewoon fijn om het eens van me af te typen. Ik wil alle ouders die met hun kindje een zware tijd doormaken, heel veel kracht en vertrouwen toewensen!

Chantal

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld