Ons grote wonder

, 970 keer bekeken

Door Anja op 14/07/2004 - 20:56:

Ik ben Anja, 27 jaar. Vorig jaar in juli kwamen we erachter dat ik zwanger was.
Alles verliep prima tot in de vijfde maand. Mijn bloeddruk nam toe en ik moest vaker terug naar de verloskundig om mijn bloeddruk te laten meten. Begin januari werden we dan doorgestuurd naar het ziekenhuis om een half uur aan de CTG te gaan en voor een urineonderzoek. Er zaten eiwitten in de urine...
Twee dagen later hetzelfde, ik moest terug naar de gynaecoloog die mij vertelde dat ik direct moest stoppen met werken. Maar omdat ik eigenlijk nergens last van had, begon ik te lachen en vroeg wat hij mij aan wou doen. Nog ruim 3 maanden thuiszitten en niks doen, was niets voor mij. Maar hij zei: “Als dit niet verbetert, neem ik je op en kom IK je 3 maanden lang vervelen en dat wil je ook niet...”
Zo gezegd, zo gedaan... Voor de volgende controle 5 dagen later mocht ik toch naar mijn verloskundige toe. Daar bleek dat mijn bloeddruk weer veel te hoog was, ondanks de medicijnen die ik had gekregen. Ik voelde sinds die ochtend ook minder leven en dat was voor haar de druppel. Ze stuurde me direct door...
Daar aangekomen, werd ik weer aan de CTG en de bloeddrukmeter gelegd. En er werd een echo gedaan. Toen vroeg diegene die de echo maakte: “Is je uitgerekende datum 29 april? klopt dat?”
Ik zei: “Nee, de uitgerekende datum is 4 april.“
Toen gingen alle alarmbellen rinkelen. Ik moest blijven en er zou de volgende dag een navelstrengecho gemaakt worden. Ook zou mijn urine de komende 24 uur opgevangen en doorgestuurd worden naar het lab voor onderzoek. Dat was enorm schrikken!

De volgende dag kreeg ik de echo. Ik bleek bijna geen vruchtwater meer te hebben en de doorbloeding was erg slecht... Ik werd gewaarschuwd dat we de 32 weken niet meer zouden halen en dat we vanaf nu in uren en dagen moesten gaan tellen. Elk uur was meegenomen...
Ik was op dat moment 28 weken zwanger en ik kreeg gelijk een injectie om de longrijping bij de baby te versnellen.
Nog diezelfde ochtend werd ik overgebracht naar ander ziekenhuis. Daar was het al meteen paniek. Ze zouden \'s middags nog een spoedkeizersnee doen, maar het gevaar week en we kregen nog een nacht uitstel...
De volgende ochtend, op 14-01-04, was de CTG dusdanig slecht dat het bed plat ging en ik gelijk naar het operatiekwartier gebracht werd, waar er getracht werd een ruggenprik te zetten. Maar dat lukte niet en ik werd binnen mum van tijd onder narcose gebracht. Om 10.00 uur werd er een heel klein meisje geboren van 720 gram...
Er werd gevreesd voor haar leven. Ze was zo klein maar toch had ze een Apgarscore van 9/9.

De eerste dag deed ze het prima, daarna had ze een dip (net als ik) en waren er complicaties met darmen. Ze kon moeilijk poepen. Maar wonder boven wonder klom ze langzaamaan uit dit diepe dal. Na 2 weken werd ze van de beademing afgehaald omdat zij een longbeschadiging aan het oplopen was... Maar ook dat ging goed...
Na 1 maand werd ze over gebracht naar high care unit. Daar kreeg ze wel een terugslag van de reis met de ambulance, maar ook daar kroop ze goed uit.
Op 17 maart is ze thuisgekomen en toen woog ze net 2000 gram. Zo’n heel klein minimensje, dat zelfs de mensen op straat ons verbaasd aankeken...
Inmiddels is ze 5 maanden oud en heel levendig. Het is een echt vechtertje en we zijn reuzentrots op haar! Elke dag, als we naar haar kijken, zien we daar in dat ledikantje een groot wonder liggen...

Groetjes van Anja

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld