De vroege komst van Yoni.

, 1.321 keer bekeken

Het begon allemaal de week van 11 december 2000. Ik was op dat moment 28 weken en 2 dagen zwanger, toen ik me niet lekker voelde. Ik zei tegen Jorn (mijn vriend) dat ik precies weeën had en dat mocht eigenlijk nog niet. Maar ja, ik voelde me ook wat slapjes en helemaal niet lekker.
Nu moet je weten dat ik voor dat we ons Yoni kregen al zes miskramen heb gehad en ik mocht dan ook niet werken van de gynaecoloog omdat het een risicozwangerschap was.

Maar goed, één week later op maandag 18 december 2000 moest ik terug op controle bij de gynaecoloog. Omdat ik een stollingsprobleem heb, moest ik mezelf inspuiten en ik moest er die dag mee beginnen.
We kwamen binnen in zijn spreekkamer en toen hij vroeg hoe het met me ging, kon ik alleen maar zeggen dat ik me zéér rot voelde. Hij besloot om direct een echo te nemen. Na enige tijd op zijn monitor te hebben gekeken, zag ik aan zijn gezicht dat er iets niet in orde was! Jezus, wat was ik bang om mijn dochter te verliezen!
Hij zei dat ik dus inderdaad al weeën had en ik had al 1 cm opening. Ook sukkelde onze meid met haar gewicht, hij schatte dat ze ongeveer 890 gram woog, wat véél te weinig was voor 29 weken zwangerschap. Het bloed dat ze van mij kreeg, stuurde ze gewoon terug, de moederkoek was ziek en onze meid was gestresst en was ongelukkig in mijn buikje!! Nou, ik had dus nog nooit gehoord dat een baby stress kan hebben in de baarmoeder.
De gynaecoloog besloot dat het het beste was dat ik onmiddellijk werd opgenomen, platte rust hield en drie maal per dag aan de monitor lag. Ja, nu was mijn dag helemaal naar de knoppen! Ik dacht onmiddellijk het ergste en vreesde voor mijn baby. De dochter waar wij alledrie zo lang naar hadden uitgekeken, vond het niet meer fijn in mijn buik. Ik kan eigenlijk niet goed beschrijven wat er op dat moment door me heen ging!
Ik dacht onmiddellijk aan onze Michael, die is zes en zou het niet zo goed begrijpen, denk ik.

Wij zijn dan naar huis gereden zodat ik nog wat zaken kon regelen en mijn koffer kon pakken met wat kleren die ik nodig had en wat toiletspullen. Ik dacht dat ik op vrijdag 22 december terug naar huis zou mogen gaan, tenminste als alles goed zou zijn. Ik dacht dat het gewoon aan de stress lag die ik had maar het bleek anders uit te draaien.
Bon, diezelfde dag binnengegaan en ik moest direct aan de monitor. De weeën waren er nog steeds en verminderden ook niet. Ik lag op een kamer alleen wat ik niet erg vond, ik had al genoeg aan mijn hoofd en om dan nog een kamergenoot te hebben dat zag ik eventjes niet zitten.
De dag nadien (dinsdag) kreeg ik terug een echo. Die was jammer genoeg niet goed, het was ietsje slechter dan de dag ervoor. Dus nog meer rusten en plat liggen maar blijkbaar hielp het toch niet veel. Michael is ook nog op bezoek geweest en toen heb ik hem verteld dat de baby al wilde komen maar dat ze eigenlijk nog wat moest blijven zitten, vandaar dat mama in het ziekenhuis lag om te rusten zodat de baby nog wat zou blijven zitten. De dag nadien kwam hij met een plantje naar het ziekenhuis met een kaartje aan waarop stond dat deze rust mij van harte gegund was. Dat vond ik zo lief van hem. Hij word al zeven in oktober en is echt een grote jongen aan het worden.
Op donderdag vond ik echt dat het beter ging en blijkbaar dachten de verpleegsters er ook zo over want toen ik wat veel ging wandelen, hebben ze er niets van gezegd.

Vrijdag moest Jorn gaan werken, al de vorige dagen had hij vrij kunnen nemen om bij mij te zijn, dus toen ik om 9 uur werd gehaald door een verpleegster voor een echo, moest ik die alleen ondergaan. Eenmaal aangekomen op de verdieping voelde ik me hélemaal alleen, ik kreeg koude rillingen en plots voelde ik van "Hé, het zit hier blijkbaar niet goed!" Terwijl ik eigenlijk nog van niets wist. Ik hield in mijn achterhoofd dat ik misschien toch naar huis zou mogen gaan.
Bon, ik lag op de tafel en de gynaecoloog nam ondertussen een echo. Ik hield zijn gezicht goed in het oog en zag dat het niet goed zat!
Ik vroeg aan hem of ik naar huis zou mogen gaan maar hij zei dat daar totaal geen sprake van kon zijn. "Dat risico kan ik niet nemen", zei hij!
Ik vroeg wat er dan moest gebeuren en toen hij me vertelde dat hij ons Yoni met een spoedkeizersnede wilde halen, wist ik niet hoe ik het had. Wat had ik graag gehad dat mijn vriend erbij kon zijn. Ik had hem héél erg nodig op dat moment. De tranen rolden over mijn wangen zonder dat ik ze tegen kon houden. Ik was bang, ongelooflijk bang om mijn dochter te verliezen. Uit de echo bleek dat het nog slechter was gesteld met haar en als hij haar niet zou halen dan zou ze waarschijnlijk sterven in mijn buik. Voor alle zekerheid wilde hij (op mijn aandringen) om 12 uur 's middags nog een echo nemen om alles nog eens na te kijken.

Terug op mijn kamer gekomen, heb ik onmiddellijk Jorn opgebeld en gezegd dat het niet goed zat en dat hij direct moest komen omdat ze ons Yoni wilden halen. Je moet weten dat hij op een half uur rijden van het ziekenhuis werkt, maar nog geen 10 minuten later stond hij dus in mijn ziekenkamer. Hoe rap hij op dat moment heeft gereden, daar wilde ik niet aan denken. 't Was goed om zelf nog te verongelukken ook!
Ondertussen had ik de rest van de familie en ook enkele vrienden op de hoogte gebracht.
De tijd ging heel traag voorbij en omdat ik aan de monitor lag, mocht ik niet uit mijn bed. Ondertussen kwamen ze mij ook al een baxter steken voor het geval het nodig zou zijn. Toen het terug tijd was voor een echo kneep ik hem echt. Ik ben nog nooit in mijn leven zo bang geweest om onze kleine spruit te verliezen. De echo gaf dus aan dat het nog verslechterd was met haar. De gynaecoloog kon nu geen enkel risico meer nemen en alles werd met spoed klaar gemaakt. Op de neonatale zorgen moest een kindje verhuizen omdat Yoni daar zou komen te liggen.
Om 12 u 45 is de neonatoloog dan bij ons geweest om te zeggen hoe het er aan toe zou gaan en wat we konden verwachten. Om 13u15 ben ik dan naar boven gebracht om mij in orde te brengen voor de keizersnede. Ik was allang blij dat Jorn erbij mocht zijn, ik had namelijk een ruggenprik gevraagd en gekregen zodat ik de bevalling toch nog mee kon maken. Maar dat was buiten de pijn gerekend!
Om 13u50 is de gynaecoloog er dan aan begonnen. Ik voelde hoe hij sneed en kon het ook zien in de lamp die boven de tafel hing. Jorn zat naast mij en daar was ik blij om. Ik had héél véél pijn en toen ze de buikspieren oversneden, kon ik het echt niet meer houden van de pijn. Ze hebben toen wat verdoving bijgegeven en toen was ik helemaal van de wereld met als gevolg dat ik ons Yoni niet heb weten geboren worden. Wat me uiteraard pijn doet.
Op 22 december 2000 om 14 u 22 zag zij het levenslicht, zij woog maar 820 gram en was 34 cm groot. Haar apgarscore was 5/8/8. Jorn heeft haar héél eventjes gezien én haar horen wenen, drie korte kreetjes na elkaar en toen is ze weggebracht om te worden beademd. Ze had ook vocht opgehouden en was graatmager.

Ik werd ondertussen dichtgenaaid en terug naar boven gebracht. Om drie uur ben ik dan wakker geworden en volgens Jorn was het eerste wat ik vroeg of ze nog leefde. Om 17 uur mocht ik dan uiteindelijk naar mijn kamer, ik was erg zwak van de keizersnede en voelde me niet lekker.
Ik vroeg aan de verpleegster wanneer ik eindelijk mijn dochter mocht zien, maar ze waren nog met haar bezig dus moest ik nog even wachten. Eindelijk werd ik dan met bed en al naar de neonatale zorgen gereden om 19 uur. Toen ik daar binnen kwam en haar zag liggen in de couveuse dacht ik dat ze het nooit zou halen. Maar ik heb onze sterke meid wel zwaar onderschat.
Ze lag aan de beademing en was zo breekbaar... We mochten haar nog niet aanraken, ze had haar rust nu héél hard nodig. Bang was ik toen ik haar zag liggen: ze was zo klein, zo fragiel, ze kon in onze handen liggen en ons hand zou dan volledig bedekt zijn geweest. Je kan je je amper voorstellen hoe het was.
Op een gegeven moment werd ik er helemaal niet lekker, ik moest precies overgeven dus werd er vlug iets gegeven waar ik het in kon doen.
Ik heb dan maar gevraagd of ze me terug naar de kamer wilden brengen. Daar aangekomen zaten er vrienden van ons te wachten wat ik toen écht héél lief vond, vooral omdat ze van ver moesten komen.
Rond 21 uur is Jorn dan naar huis gegaan omdat ik toch nog veel sliep van de narcose. Ik heb wel een heel onrustige nacht gehad,ik heb wel geslapen maar veel enge dromen gehad.

De volgende morgen zijn ze mij dan komen wassen, wat ik zo raar vond want tenslotte kon ik het best zelf maar het mocht niet. Maar goed, van zodra het mocht, ben ik met rolstoel naar onze meid geweest. Jorn was al bij mij dus heeft hij mij geholpen. Tjee, ik kan niet goed beschrijven wat er toen in me omging maar één ding is zeker, ik dacht dat ze het nooit zou redden.
Ze sukkelde een beetje met haar longen (een infectie) en ze heeft toen nog spuitjes bijgekregen om de longen extra te laten rijpen.
Diezelfde spuiten had ik trouwens in het ziekenhuis ook al gehad. Ik mocht héél eventjes haar aaien: met mijn grote handen dat kleine, fragiele lijfje aanraken. Iedere keer als er een alarm afgaat, schrik je je een hoedje, je bent dat niet gewoon.
Ze lag dus aan de beademing, ze deed het wel goed maar toch...
Je bent bang, je moet afwachten van uur tot uur, elke seconde kan er iets veranderen, de toestand kan slechter of beter worden en weer omgekeerd...

Cindy

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld