Operatie sterilisatie.

, 1.101 keer bekeken

Hoi,

Ik ben Linda uit Amsterdam en 36 jaar. Ik heb al 3 grote kinderen, Idsert van 18 jaar, Gabriella van 15 jaar en Tamara van 12 jaar, de dochter van mijn vriend. Ik ben nu ruim 6 jaar met mijn huidige vriend samen. Ik wilde er altijd al graag nog een kleintje bij maar heb toch steeds ook de boot een beetje afgehouden omdat ik al geruime tijd gesteriliseerd was.
Vorig jaar augustus ging mijn ' baby' bloed een beetje kriebelen want ik was tante geworden. Wat een heerlijkheid, die kleine man. Een aantal maanden later, zo rond de kerst, werd ik opgebeld door de tante van mijn vriend. Haar dochter moest iets aan mij vertellen. "Linda", zei ze, " ik krijg er een broertje of zusje bij".
Ik dacht dat ze mij in de maling nam dus vroeg ik haar om haar moeder. "Ja hoor, ik ben zwanger", zei ze. Dit was voor mij de genadeklap. Ik barstte in huilen uit en mijn vriend begreep niet waarom.
Na lange tijd met hem te hebben gepraat, kwam het hoge woord eruit: ik wilde dolgraag een baby.
Door de toestand die mijn vriend heeft gehad in zijn vorige relatie, was hij er een beetje huiverig voor maar hij stemde toe. "Maak maar een afspraak bij de dokter", zei hij. Ik was dolgelukkig.

Ik was 3 weken later in het ziekenhuis en daar kregen we te horen wat er allemaal moest gebeuren voordat mijn sterilisatie ongedaan kon worden gemaakt. Ik moest elke ochtend mijn temperatuur opnemen en dit bijhouden op een grafiekje. Daar konden ze dan mijn vruchtbare dagen uit halen.
Had ik mijn vruchtbare dagen dan moest ik naar het ziekenhuis voor een echoscopie om te kijken of de eitjes een bepaalde grootte hadden. Was dit het geval dan moest ik de volgende maand op dezelfde tijd een samenlevingstest ondergaan ( ik noemde dit: "op commando het bed in").
Het was echter niet eenvoudig. De ene maand waren ze te vroeg voor de vruchtbare eitjes en de andere maand weer te laat. Zo ging dit 5 maanden lang.
In de tussentijd hadden we ook een gesprek gehad met een maatschappelijk werkster van het AMC-ziekenhuis. Als ik niet via de gewone weg zwanger zou raken na mijn operatie of wij dan al gedacht hadden aan IVF. Nou nee dus… na de operatie zie ik het wel enz. Mijn vriend moest er ook 3 maal zijn sperma inleveren.

Eindelijk was daar de dag van de samenlevingstest en ja hoor, alles was goed. Ik was weer een stapje verder. Nu nog 1 onderzoek en dat bleek achteraf de zwaarste. Het betrof een baarmoederfoto. Hierbij zuigen ze je baarmoeder eerst vacuüm en spuiten ze daarna een vloeistof door je baarmoeder en eierstokken. Ik had vreselijk veel pijn maar het was voor een goed doel. Ze doen dit onderzoek om te kijken of je eileiders lang genoeg zijn om tijdens de operatie een stukje weg te halen.
Eindelijk na al deze onderzoeken, kreeg ik op 23 augustus 2001 de verlossende woorden te horen: alle onderzoeken waren met goed resultaat gedaan en ik kon geopereerd worden. Mijn dag kon niet meer stuk.
Ik moest om de 2 weken bellen of ik op de operatielijst stond. In oktober belde ik en tot mijn grote verbazing stond ik op de lijst. Als het goed gaat lig ik 7 december 2001 op de operatietafel. Ik krijg pas 1 week van tevoren een bericht maar mijn jaar kan echt niet meer stuk. Misschien volgend jaar zwanger... wie weet???

Op 5 november 2001 kreeg ik te horen dat mijn operatie uitgesteld wordt tot ergens in januari 2002. Jammer maar niets aan te doen.

Linda

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld