Bang, heel erg bang

, 1.031 keer bekeken

Hallo,

Ik ben een vrouw van 28 jaar en al 2 jaar getrouwd. Ik ben van Turkse afkomst. Dit laatste is belangrijk want mijn verhaal gaat over het feit dat wanneer je dan geen kinderen kan krijgen, je als het ware niet meer meetelt.

Ik wou dolgraag kinderen. Bijna al mijn vriendinnen waren zwanger en ik wilde het ook zo graag. Mijn man ook want hij was inmiddels 33 jaar geworden en dus was het hoog tijd voor een gezinsuitbreiding.
Nou, zo gemakkelijk ging het dus niet. Helaas, ik werd maar niet zwanger. Iedereen had het erover waardoor ik me onder een bepaalde druk voelde gezet. Op den duur kon ik niet meer tegen en werd paranoïde. Ik begon dingen te denken als: "Ik ben niet vruchtbaar. Dadelijk kan ik nooit kinderen krijgen en dan moet mijn man me niet."
Het gebeurde wel vaker dat de man dus van je scheidt of hij dat een tweede vrouw neemt, die wel kinderen kan of kon krijgen.
Ik raakte de kluts helemaal kwijt en ik dacht alleen nog maar aan baby's, dag en nacht! Ik kon geen zwangere vrouwen meer uitstaan. Natuurlijk gunde ik het iedereen maar ik wou ook zo graag. "Waarom ik niet en zij wel?"
Ik huilde elke dag: op mijn werk, stiekem in een hoekje, thuis als niemand er was en 's nachts wanneer mijn man sliep. Het was zo erg dat ik schijnzwanger werd. Ik was naar mijn gevoel zwanger, ik was 2 maanden over tijd, misselijk, kon bepaalde geuren niet verdragen en noem maar op… Dus kocht ik een zwangerschapstest maar die gaf aan dat ik niet zwanger was. En dus ik kocht er nog een en nog een en nog een en nog een… Helaas, allemaal waren ze negatief. En ja, dan flip je wel, hoor!
Mijn man wou opeens geen kinderen meer. Hij was geestelijk en lichamelijk erg moe… Wat dacht je van mij dan? Ik leek wel een zombie! Ik kon het maar niet van me afzetten. Tot ik op een dag tegen mezelf zei: "Nu zet je alles van je af! Je gaat lekker werken (ik sta voor de klas) en je geeft lekker veel extra aandacht aan de kids op school."
En dat deed ik. Ik hield van deze kinderen, heel erg veel zelfs. Ik zei ook altijd "Ik heb 15 kinderen (ik had 15 leerlingen) en ik ben trots op ze!"

Het werd zomervakantie. Ik was alweer 2 maanden niet ongesteld geworden maar ik dacht niet meer aan kinderen. "Ach, voor mij was het niet weggelegd", dacht ik constant. Mijn man had een test gekocht en hij vroeg: "Wil je?"
Ik dacht: "Nee, ik ben toch niet zwanger", maar mijn hart zei: "JA!"
Ik plaste in een beker en gaf die aan mijn man. Toen ging ik mijn tanden poetsen. Mijn man volgde 2 minuten later en hij keek heel verbaasd. Ik dacht: "Oké, ik ben het niet maar dat geeft niet meer. Ik heb al zoveel teleurstellingen meegemaakt dus…"
Hij draaide de test om en… Ik was zwanger!!
Nee! Dat kon niet waar zijn! Ik geloofde het niet en kocht nog een test en ja, hoor, ik was zwanger… Ik kon het niet geloven en was met stomheid geslagen…
Ondertussen ben ik 13 weken zwanger en het gaat goed met me.

Veel liefs,
B.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld