Toch nog zwanger!

, 1.268 keer bekeken

Door Saskia op 22/05/2006 - 22:17:

Net 19 jaar was ik toen ik stopte met de pil. Ik woonde al een tijdje samen met mijn huidige man (8 jaar ouder) en omdat we allebei met een kinderwens rondliepen, stopte ik 3 maanden voor ik klaar was met mijn opleiding. Daarna zou ik werk gaan zoeken, zouden we een huis kopen en trouwen. Het leek ons zo fantastisch om te trouwen terwijl ons eigen kindje een bruidkindje zou zijn. Natuurlijk hielden we in ons achterhoofd dat het krijgen van een kindje wel eens helemaal niet zo vanzelfsprekend kon zijn, maar echt aandacht gaven we dat niet, gezien onze leeftijd.

Na anderhalf jaar proberen en teleurstellingen zijn we naar de huisarts gegaan. Mijn hele cyclus werd uitgeplozen en mijn man zijn zaad werd getest. Volgens onze huisarts was er onvoldoende “goed” zaad aanwezig, waardoor het lastiger zou zijn om natuurlijk zwanger te worden. Wat een domper! Maar we wilden er niet te langer over nadenken want we gingen al bijna touwen en dan lekker 3 weken naar Turkije. Er was nog zoveel te regelen voor de bruiloft dat we er even niet meer aan dachten.
Eenmaal getrouwd en terug in Nederland zijn we er terug over na gaan denken. En ik liet me door verwijzen naar een gynaecoloog. Intussen waren we alweer in totaal 2 ½ jaar bezig om zwanger te worden. Ook in het ziekenhuis moesten we weer allerlei tests ondergaan. Bij mij werd niets gevonden en ook het zaad van mijn man bleek toch goed genoeg.
Na een 6-tal maanden van onderzoeken en tests mochten we gaan beginnen aan de behandeling IUI, dat betekende dat ik door middel van hormonenspuiten eitjes zou laten groeien en mijn man moest dan zijn zaad inleveren zodat ik geïnsemineerd kon worden. Dan zou namelijk de grootste kans op slagen zijn: het zaad zo dicht mogelijk bij het eitje brengen als de eisprong elk moment kon gebeuren.
In totaal werd dit 6 keren vergoed en vaker zou ook geen zin hebben, volgens de gynaecoloog. We hebben het ook 6 keer gedaan, maar het lukte niet 1 keer! Wat een teleurstelling, keer op keer. En weer een jaar voorbij.

We kregen groen licht om verder te gaan met IVF. We hadden in oktober 2005 onze laatste IUI gedaan en konden nog voor december beginnen met IVF. Dan zouden we net voor kerst de uitslag hebben. Maar dat was voor mij te snel, ik wilde mijn lichaam eerst even wat rust geven na een half jaar hormonen. Ik wilde het nieuwe jaar met frisse moed beginnen en ik moest er niet aan denken om net voor kerst een negatieve uitslag te krijgen. Dat zou geen fijne kerst zijn. Gelukkig begreep het ziekenhuis dit en we mochten in januari bellen voor een nieuwe afspraak.
Die kerst werd evengoed de ergste kerst van ons leven want mijn neef kwam om het leven door zinloos geweld in kerstnacht. Op 1e kerstdag werden we om 5:50 uur uit bed gebeld met dit vreselijke nieuws… De dag voor oudjaar werd hij begraven, heel emotioneel was dit alles…
Tja, en wat doe je dan? Vier je oud en nieuw? Onze beste vrienden kwamen die avond bij ons en we hebben 3 vuurpijlen afgestoken, 1 voor mijn neef, 1 voor het geluk van onze vrienden en 1 voor ons geluk voor het komende jaar.
Een week na de begrafenis belde ik naar het ziekenhuis om te vertellen dat door deze gebeurtenissen wij niet toe waren om te beginnen met IVF en vroeg ik of we tot het voorjaar konden uitstellen. Dit was gelukkig geen probleem.
Maar wat er toen gebeurde, geloof ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Half januari werd ik maar niet ongesteld? Terwijl het altijd precies 25 dagen was, zat ik nu al op 28 dagen in mijn cyclus… Een test doen, durfde ik niet en mijn man riep maar dat het door de stress van de afgelopen tijd kwam. Maar ik moest het weten… Dus ben ik naar boven gegaan om de test, die al heel lang in de la lag, te doen.
De minuten van de test leken wel een eeuwigheid, maar wat was dat? Er verschenen twee streepjes! Ik was zwanger!
Ik kon alleen nog maar huilen en mijn man in de armen vallen. “Zie je nu wel”, zei hij: “Je bent niet zwanger!”
Ik kon er maar net uitbrengen dat de test positief was.
Gelijk belden we de huisarts en het ziekenhuis waar ze me zeiden dat ik met 8 weken zwangerschap een eerste echo mocht komen maken… Wauw!

Nu ben ik alweer ruim 18 weken zwanger en ik kan het nog steeds niet geloven… Ik maak me wel een beetje zorgen omdat ik net nu zonder baan ben komen te zitten. Krijgen we nu eindelijk een kindje, we zullen ook geldproblemen hebben. Ik ben bang dat we het niet kunnen redden maar gelukkig hebben we al vrij veel gekregen: een commode, een bedje en maxi-cosi en heel veel kleertjes.
We zijn intens gelukkig met de baby op komst en over 2 en een halve week weten we of het een jongen of meisje is, want dat willen we graag weten….

Saskia

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld