Pijn en verdriet...

, 789 keer bekeken

Door Kags op 11/06/2008 - 12:41:

Ik ben Kags. Ik ben 29 jaar, mijn man is er 31.
Toen ik 9 jaar was, kreeg ik te horen dat ik het Turner syndroom heb en dat ik dus nooit kinderen zou kunnen krijgen. Ik veranderde onmiddellijk van een vrolijk en spontaan meisje, naar iemand die zich afsloot van de buitenwereld. Dat was het moment dat mijn wereld volledig instortte.
Toen ik 18 jaar oud was, kreeg ik te horen dat ik via eiceldonatie toch zwanger zou kunnen worden. Dat gaf me toch al een beetje hoop en toekomstvooruitzichten.

Twee jaar geleden zijn mijn man en ik gestart met de behandelingen. We zijn al door een hel gegaan om donors te vinden. Telkens weer die teleurstelling…
Vorig jaar in januari had ik dan eindelijk mijn eerste poging. Die mislukte, maar… Er waren nog 3 embryo’s die ingevroren waren. Helaas, de ontdooiing mislukte…
In juni vorig jaar had ik mijn tweede poging. Ook die lukte niet en ook deze keer waren er weer ingevroren embryo’s die de ontdooiing niet overleefden. Toen had ik nog een poging waar ik “reserve” was en waar er niet genoeg eicellen voor mij waren...
In februari had ik dan terug een poging, en eindelijk hadden we geluk. Er waren eicellen voor ons en er werden 2 topembryo’s teruggeplaatst. Ik was zwanger!
Spijtig genoeg was onze droom een paar weken later alweer voorbij. Ik had namelijk een lege vruchtzak. En toen ik mocht starten met een nieuwe poging, had onze donor overstimulatie en moest ze stoppen.

Nu 2 jaar later ben ik totaal op en vol van verdriet. Het vinden van een donor is zo moeilijk. Ik heb al overwogen om te stoppen want ik kan het emotioneel nog moeilijk aan.

Kags

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld