Niet te geloven... Dan toch?!

, 1.268 keer bekeken

Door Kaatje op 21/12/2004 - 12:25:

Hoi,

Ik ben Kaatje. Mijn ventje en ik zijn een jaar geleden getrouwd en wilden graag aan kindjes beginnen. Ik werk dag in dag uit met kinderen en mijn kinderwens bestaat al héél lang! Mijn ouders wilden graag dat wij eerst trouwden en dan aan kindjes begonnen. Zo gezegd , zo gedaan, uit respect natuurlijk.
Mijn menstruatie bleef echter uit en ik dacht: “Wow, is het al meteen raak?”
Ik ben een zwangerschapstest gaan halen, heb snel getest, maar… Niets! We hebben nog een tijdje gewacht, maar nog steeds was er geen bloeding. Dan maar een afspraak maken met de gynaecoloog. Spijtig genoeg moesten we wachten tot in januari 2004. Dat was dus echt superlang aftellen, hoor!

Nu, het moment was aangebroken. Hij nam een kijkje en wist ons te vertellen dat er zeer weinig activiteit op mijn eierstokken te zien was. “Wat nu”, dachten wij.
We hebben ons beiden laten testen om te kijken of anatomisch alles in orde was. En ja, hoor, maar ik leed blijkbaar aan PCO (afkorting van polycysteus-ovarium). Bij vrouwen met PCO komen meerdere eiblaasjes tot ontwikkeling waarvan geen enkel doorgroeit en er dus ook geen eisprong optreedt.
Vandaar dat ik al maanden geen eisprong en geen bloeding had gekregen. Maar wat doe je eraan? Ben ik echt onvruchtbaar? Mijn wereld stortte in!
Ik werd meteen doorverwezen naar een gynaecoloog, gespecialiseerd in infertiliteit: STEMPEL!
Amai, de traantjes hebben veelvuldig gevloeid, hoor!

Dus moesten we starten met stimulatie: hormoontabletten en spuitjes dus. Jezus, wat een gedoe...… Toppunt van al: het duurde héél lang voor ik een fatsoenlijke cyclus had. Want door de stimulatie groeiden er wel eens 10 tegelijk. Stel je dat eens voor… Nee, een "tienling" zagen wij absoluut niet zitten en onze gynaecoloog ook niet. Dus de maand erna opnieuw proberen en zo ging dat nog een tijdje door…
In augustus had ik mijn tweede fatsoenlijk cyclus, wel met 1 eicel dat een groeivoorsprong had tegenover 3 andere. Dus gingen we ervoor.
Op zaterdag moest ik mijn bloeding krijgen maar ik zag niets verschijnen. Zondag hetzelfde… Ik begon al stiekem te hopen, maar mijn lief ventje zette me wel dadelijk weer met de voeten op de grond. En maar goed ook, stel je voor!
Maandag, nog niks te zien. Dus toch even gebeld naar de verpleegster van de gynaecoloog om te vragen wat ik moest doen. “Een test afnemen en als die positief bleek, langskomen voor een bloedtest.”
’s Avonds moest ik bellen voor de resultaten: POSITIEF!
Ik barstte aan de telefoon in tranen uit. Alle emoties en voorafgaande problemen leken zo ver weg.
Dus aan alle vrouwen die in hetzelfde schuitjes zitten: “Volhouden, meiden! Hoe zwaar het ook is om soms 3 keer per week bij de gynaecoloog op controle te gaan voor een follikelmeting! Jullie moeite wordt absoluut beloond!”

Ik ben nu 5 weken zwanger. Spannend, hoor! Maar het goede nieuws voor jezelf houden, is toch niet gemakkelijk.
Ik duim voor jullie allemaal want geloof me: jullie tijd komt! En misschien wel sneller dan je denkt!

Lieve groetjes van ons tweetjes

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld